Affetto training op Circuit de Carole

Net als de voorgaande jaren organiseerde Affetto Ducati uit Overasselt ook dit jaar een circuitweekend. In Parijs op het mooie Circuit de Carole kunnen de Ducatisten zich voorbereiden op de 3-D Cup of zich klaarstomen voor het nieuwe motorseizoen. Affetto Ducati geeft haar klanten zo de gelegenheid om de Desmo Twin eens een keer goed aan de tand te voelen. Maar bovenal is het een weekend waar gezelligheid en plezier voorop staan. Nu hoor ik jullie denken: “Wat moeten jullie daar met die vier cilinders uit het land van de rijzende zon?” Het zou makkelijk zijn om nu flauwe Ducati grapjes te maken maar ik sta er boven, denk ik…
Een aantal jaar geleden hebben Bas en ik één van onze eerste circuit stapjes op Carole gezet. De remlichten en nummerplaat van de straatmotor werden met duc(ati)tape afgeplakt. Startend in de beginnergroep probeerde we vooral niemand in de weg te rijden. Hoe anders is het vandaag de dag. Met de camper van voor naar achter vol geladen met regenwielen, reserve onderdelen, bandenwarmers en gereedschap reden we richting Parijs. Natuurlijk namen we de racers, op de trailer, ook mee. In de namiddag van 19 april vertrokken we samen met Willy en Henri van team Ewijk richting Parijs. Het volledige Ewijk team zou aanwezig zijn dus aan gezelligheid geen gebrek. Vanuit Druten is het een kleine 500 km. We verwachten rond een uurtje of 10 in de avond aan te komen. In de buurt van het circuit aangekomen vertelde het navigatiesysteem dat we rechtdoor moesten rijden. Terwijl op de borden toch echt rechtsaf stond, toch maar naar de techniek luisteren. We weten dat Parijs een metropool is maar dat er in een straal van 25 km. Twee Mercure hotels zitten hadden we niet verwacht. We stonden dus voor het verkeerde Mercure hotel, geen Ducati’s, geen team Ewijk. In een poging om weer terug op de Parijse rondweg te komen hebben we één rotonde wel 6 keer rondgereden. Uiteindelijk heb ik op goed geluk het dichtstbijzijnde Mercure hotel ingetikt. Na wat omzwervingen door achterbuurten waar rondhangende randgroep jongeren met capuchons op de hoeken van de straten stonden, arriveerde we bij het goede hotel. De parkeerplaats was omgetoverd tot heuse paddock. Op de invalide parkeerplaats voor het hotel was nog net een plekje voor ons vrij. Omdat het al half 12 was geweest hebben we de mensen van Ewijk even gedag gezegd en ons mandje opgezocht. Bas en ik sliepen in het hotel terwijl het gehele Ewijk team op de parkeerplaats overnachtte. Tegenwoordig hebben we allemaal ons eigen onderkomen voor het racen. Het was dan ook alweer een tijdje geleden dat ik op één kamer met Bas had geslapen. Voor mij was het bed al te kort laat staan voor Bas, 1.98 lang en zo lenig als een hark. ’s Morgens wanneer de wekker afgaat sta ik direct op en spring onder de douche. Bas daarentegen laat de snooze nog eens afgaan, en nog eens, en nog eens, en nog eens. Op het moment dat ik weer fris en fruitig ben gaat Bas douchen. Zo zijn we, als vanouds, tegelijkertijd klaar om aan te schuiven bij het ontbijt. We hebben begrip voor het feit dat het rijden van een Ducati geen goedkope hobby is. Maar om nu als rasechte Hollander het complete buffet leeg te roven vonden we wat overdreven. Of zou het tactiek van de Ducatisten zijn. De tegenstander langzaam uithongeren om daarna toe te slaan. Gelukkig was ook de koelkast van de camper goed gevuld, verhongeren zouden we zeker niet. Met het jaar wordt dit circuitweekend populairder er waren zelfs 4 i.p.v. 3 groepen met totaal 85 deelnemers. De gemiddelde Ducati rijder heeft iets meer te besteden dan de doorsnee racer. Dit had tot gevolg dat er te weinig plek op de paddock was. Nu kennen we onze plek dus parkeerde we de combinatie op de parkeerplaats. Zodoende had ook Ewijk voldoende ruimte om hun spullen kwijt te kunnen. Een deelnemer parkeerde zijn caravan strak achter onze trailer waardoor we de motoren niet af konden laden. Hij was ook niet van plan om te verplaatsen. Het één en ander werd duidelijk toen hij zijn BMW Boxer uitlaadde. Dit typische Duits gedrag is dus ook al in de motorsport doorgedrongen. ’s Morgens in alle vroegte de handdoek over het strandbed leggen. Ten koste van alles de kuil op het Scheveninger strand verdedigen. En nu dus ook al het territorium op de paddock afbakenen, na 70 jaar leren ze het nog niet af…
Omdat de baan toch nog te nat was liepen we een rondje over de Paddock waarbij we diverse bekenden tegenkwamen zoals: Ton Dofferhoff, Ton de Bruin, Leo Fleuren, Bart Hock, Dennis (een schoolvriend van Bas) de familie de Kock en nog veel meer bekende gezichten. Het keuren van de motoren, helmen en pakken was in vertrouwde handen van de familie Middelkoop die dit ook bij de ZAC wedstrijden doen. Bas zou samen met Pieter, Martien, Sjon en Willem in de snelste groep rijden. Nu kan ik die jongens gemakkelijk bijhouden maar ‘Little’ John Middelkoop, Arno van Doorn, Stephan van Hanenberg, Alex Janissen en vooral Leon Bovee rijden een tandje te hard voor mij. Samen met Willy en Henri startte ik in de middelste groep, hoewel starten. In de eerste sessie kon ik na één ronde alweer terug naar de pits omdat ik niet kon schakelen.  Het heveltje van de versnellingsbak zat vast tegen het frame. Het werd door Sjon vakkundig met een vijl opgelost en ik kon de baan weer op om nog een rondje te verkennen. Ook de 2^e sessie dat ik de baan op ging had ik nog problemen met de versnellingsbak. Het is al vaker gebeurd dat de R1 dan tussen twee versnellingen blijft vastzitten. Waarschijnlijk komt dat doordat er een close-ratio bak onderhangt en ik of niet close kan schakelen of te weinig ratio heb. In de middagsessies waren de problemen over en heb ik heerlijk kunnen sturen. Net als Bas die het zichtbaar naar zijn zin had in de snelle groep. De save van de dag kwam toch wel op naam van Willy. In een snelle rechterbocht wordt hij bijna van zijn R6 geslingerd door een highsider. Op het moment dat Henri en ik langskomen zien we Willy op het schuine grasgedeelte achter de grindbak. Als een volleerde grasbaanracer ploegt hij door de blubber. Het gebeurde in de opwarmronde waarmee Willy laat zien dat hij kort bij het niveau van bv. Bas en Pieter zit. Ook die hebben ook een broertje dood aan opwarmen, zonde van de rijtijd is hun motto. Ondanks de slechte voorspellingen is het de hele dag droog gebleven en hebben we heerlijk gereden. Team Ewijk stortte zich ’s avonds op de BBQ terwijl Bas en aan tafel schoven bij de organisatie. Het eten was niet om over naar huis te schrijven maar de gezelligheid compenseerde het ruimschoots. In de lobby werden daarna de foto’s getoond die Ton Dofferhoff die dag geschoten had. Deze dag was er ook een dame van het motorblad Kickstart aanwezig die een paar rondes op de Pierobon van Leo mocht rijden en daar een artikel over gaat schrijven. Hiervoor heeft ze wat foto’s nodig die Ton zou maken. Tot hilariteit van de aanwezige waren dat er zoveel geworden dat het op ging vallen. Later op de avond ben ik nog bij Ewijk langs geweest om te borrelen. Om 12 uur hebben we Gitta gebeld en voor haar gezongen. Ze vierde die dag haar 35^e verjaardag. Als allerlaatste kon ik nog net het hotel in om mijn kamer op te zoeken…De 2^e ochtend hebben we niet eens de moeite genomen om naar het ontbijt te gaan maar zijn rechtstreeks naar het circuit gereden. Zelfde ritueel afladen, klaar maken en het gas erop. Tussen de bedrijven door heb ik foto’s geschoten van de snelle groep. Bij de verschillende bochten heb ik staan genieten van Leon Bovee. Iedere keer denk je: “Nu gaat ‘ie onderuit”. Om dan toch de 848 in te sturen. Wanneer je hem zo ziet rijden ziet het er zo gemakkelijk uit maar weten we wel beter. Op een klein regenbuitje na hebben we de hele dag mooi weer gehad. Eén sessie heb ik de bandenwarmers van Bas gebruikt. Een aparte ervaring om direct wanneer je de baan opgaat zoveel grip te hebben, zo’n setje gaat er dit jaar ook nog komen. Wat ook een mooie ervaring was is het Franse publiek. Enkele honderden motorliefhebbers hadden rondom de baan en paddock verzameld. Geen van ons had ooit voor zoveel mensen gereden. Pieter had het hele weekend problemen met een trilling aan de voorkant. ’s Middags heb ik hem geholpen met het wisselen van een voorband wat echt een hels karwei was. Het mocht allemaal niet baten en hij liet het voor wat het was. Aan het einde van de dag was er nog een uur vrij rijden. Samen met Bas ging ik de baan op om weer wat van hem op te steken. Hij blijft me verbazen met zijn baaninzicht en zijn bochtensnelheid. Daarnaast bezit hij ook het vermogen om aan te geven waar ik mijn winst kan pakken, een gouden teammaat dus. Al met al een heerlijk weekend. Het is misschien niet de goedkoopste manier van racen maar het plezier en de gezelligheid maken veel goed. Op de terugweg hebben we met z’n alle nog een Mac Donalds overvallen en ons strak gegeten. Ter hoogte van Tilburg kwamen we Bart Hock tegen die met stukken langs de kant stond. We keerden om te kijken of we iets konden doen maar de hulptroepen waren al ingeschakeld. Met weer een ervaring rijker op zak kwamen we rond half 12 thuis. Nog net op tijd om Gitta echt te feliciteren…