Er is een A en een B groep en 600 en 600+ motoren rijden door elkaar heen. Na de finish van beide manches is er een prijs voor de 3 beste 600 en 3 beste 600+ rijders. Dit is het tweede seizoen dat deze wedstrijden worden georganiseerd en het concept is erg populair onder de racers. Dit zorgt ervoor dat het niveau ook erg hoog is. Waar Bas met een tijd van 01:45 zich moeiteloos in de top 10 van de S3 rijdt. Is het bij deze wedstrijd al een opgave zich voor de A groep te kwalificeren. Zelf hoef ik me dus geen enkele illusie te maken want met mijn snelste tijd van 01:51 zal ik ergens onderaan in de B groep bungelen.

Aangekomen op de paddock maak ik een praatje met een Belgische deelnemer. Omdat we voor het eerst deelnemen zijn er weinig bekende, deze vriendelijke man legt een beetje uit hoe het reilt en zeilt bij de ‘van Zon’ sprintwedstrijd. Dat je bij deze wedstrijden wel van regenbanden gebruik mag maken komt heel goed uit want het komt met bakken uit de hemel zetten als ’s nachts. Tijdens het inschrijven en klaar maken is het nog droog maar de baan zelf is nog vochtig. En als er iets is wat je op Zolder niet wilt doen is met slicks op een half natte baan rijden. Het is dan verraderlijk glad en vooral de curbstones en witte lijnen zijn een ‘no go’. Omdat we beide op droogweer banden slaan we de eerste training over. We hopen dat de baan opdroogt maar het is valse hoop. Een half uurtje voor aanvang van mijn kwalificatietraining begint het te plenzen. Snel wisselen we de wielen, doordat ik zo slim was om het tentdoek te vergeten waren we zonder een meter te hebben gereden al drijfnat. Eenmaal op de baan was het letterlijk huilen met de pet op, onmogelijk om zelfs met regenbanden iets te doen wat op racen lijkt. Aan de binnenkant van de baan ligt zoveel water dat je de curbstones en lijnen niet eens kunt zien. Na de Sacrementsheuvel stroomt een klein riviertje en opkomend rechtereind levert accelereren alleen maar wielspin op. Hier word ik niet echt stoer van, draai nog enkele rondjes en besluit dat het gekkenwerk is. Wanneer Bas de baan opgaat is het in ieder geval gestopt met regenen. Toch blijft het verraderlijk het is letterlijk: “Vechten tegen de bierkaai in”.

Met een tijd van 02:30:9 behaal ik een 15 plek op de startgrid. Bas traint in de A-groep maar met een tijd van 02:16:9 staat hij op poleposition in de B-groep. Hartstikke goed natuurlijk en leuk wat er zijn veel familie en vrienden die komen kijken. Rond het middaguur wordt het weer beter maar blijft de baan nat. Gezamenlijk nemen we het besluit om op regenbanden door te rijden. Enerzijds vanwege veiligheid, rijden met slicks of Super Corsa’s levert meer risico op. Anderzijds vanwege het feit dat de regen blijft dreigen. Omdat de omstandigheden nog slecht zijn is er ook een andere startprocedure. Per startrij krijg je een vlagsignaal om te starten waardoor de start meer gefaseerd is. De start van Bas is niet geweldig voor hem blijft rijden op een natte baan iets wat tussen de oortjes niet kan. Hij mist dan het vertrouwen om echt aan te kunnen zetten. Zelf gaat het niet eens onaardig ik laat wel veel plekken liggen maar dat had ik ook verwacht. Door de regen is de startgrid geen juiste weergave van het daadwerkelijke nivo. Bas eindigt op een 13^e plek en ik op een 27^e, qua tijd verschillen we niet veel 01:56:9 om 01:57:3. Omdat de baan veel droge plekken had hebben de regenbanden veel te lijden gehad. Dat maakt de keuze voor de 2^e manche ook makkelijk, doorrijden op de regenbanden want daar is het beste toch vanaf.

Die 2^e manche is qua omstandigheden vergelijkbaar met de 1^e maar net iets droger. Gestart als 13^e rijdt Bas een prima wedstrijd en eindigt op een 7^e plek met een beste tijd van 01:51:4. Zelf gaat het ook zeker niet onaardig gestart van de 27^e plek kan ik opklimmen tot de 18^e plek. Met een beste tijd van 01:53:8 zit ik maar een kleine 2 seconden van mijn snelste tijd af. Al met al toch een mooie dag ondanks dat we beide een geheel droge baan prefereren. Aan de andere kant hebben we geluk dat we in deze wedstrijden regenbanden mogen gebruiken. Bij ZAC wedstrijden hadden we waarschijnlijk de gehele dag in de caravan gezeten. Van de van Zon sprintraces worden ook film verslagen gemaakt, neem eens een kijkje op www.pitstoptv.be vanaf 10:36 min is Bas aan het woord over zijn poleposition. Leuke beelden die heel goed weergeven hoe moeilijk het die dag was…

De DNRT, die de wedstrijden in de ZAC organiseert, heeft hier zelfs een voortrekkersrol in. Zo is het verplicht om de binnenkant van je kuip te bekleden met geluidswerend materiaal om de geluidsproblemen het hoofd te bieden. Vanaf dit seizoen is het ook verplicht om je remblokken te borgen. Borgen is met een stukje ijzerdraad bouten of moeren zodanig met elkaar verbinden dat ze niet los kunnen draaien of trillen. Daarnaast is het ook een controle voor jezelf om er zeker van te zijn dat je de betreffende bout of moer hebt vastgezet. In het verleden is het voorgekomen dat rijders de remklauwen niet vastgedraaid hadden. Het is zelfs voorgekomen dat er vergeten was de remblokken te monteren met ernstige ongelukken tot gevolg. Met dergelijke regels maar bv. ook met checklisten voor het sleutelen, probeert de organisatie fouten te voorkomen. Het verschilt per motormerk maar voor mijn Yamaha R1 was het een behoorlijke ingreep om de remblokken te kunnen borgen. Na iedere wedstrijd of training worden de remmen en blokken schoongemaakt. Een foutje is zo gemaakt, zeker door onervaren sleutelaars als wij, door dergelijke regels en checklisten worden die tot een minimum beperkt.

Dat het nalopen van de motor geen overbodige luxe is blijkt wel in de voorbereiding op de ZAC wedstrijd van 1 juli jl. Een grote bout van de ophanging van het blok is losgelopen en die wil je onderweg echt niet verliezen. Voor het eerst dit seizoen doet de ZAC karavaan circuit Zolder aan. Vanuit Nijmegen gezien het circuit wat voor ons het dichtstbij licht maar toch nog 1,5 uur rijden is. De avond voor de wedstrijd is het weer erg gezellig met onze racende vrienden uit Ewijk. Toch gaat iedereen bijtijds naar bed want het zal erg warm gaan worden op de wedstrijddag. Het Trajanus trio is nog steeds gereduceerd tot een duo omdat Stephan geen circuitracer heeft.  Aan Bas en mij de taak om de naam van het team hoog te houden. Het inschrijven en keuren gaat probleemloos. De geluidseisen van circuit Zolder zijn zeer streng voor 9 uur ’s morgens mag er geen motorgeluid zijn. Dat betekent dat je de motor richting de keuring moet duwen en het geniepige heuveltje zorgt voor de eerste zweet parels van die dag. Het individuele geluid wordt door iemand van de Belgische overheid gecontroleerd. De grens is 95 Db en bij 95.1 Db krijg je een eerste waarschuwing waar je voor moet tekenen. Bij een tweede overtreding mag je nog een keer tekenen en je spullen pakken want rijden mag niet meer. Onder de coureurs zijn er al echte geluidsspecialisten met een heel scala aan tips en trucs die er voor moeten zorgen onder die 95 Db te blijven. Gelukkig hebben Bas en ik er geen last van, sterker nog het levert altijd wel een paar plekken winst op. Rijders met een tweede geluidsovertreding mogen in de volgende training of manche niet starten. Circuit Zolder blijft een fraaie, technische baan. In de vrije en kwalificatietraining is het voor ons beide weer een beetje zoeken. Door de hitte besluit de wedstrijdleiding om niet twee maar drie iets kortere wedstrijden te rijden, wat een wijs besluit is. In de middag is het zo warm dat ik verkoeling zoek door koud water in mijn pak te laten lopen. Daarnaast is het heel belangrijk om veel te drinken wat je verliest liters vocht tijdens de wedstrijden. Wel nadelig voor mij want ik ben niet zo’n hele goede starter. In tegenstelling tot Bas die als een raket kan starten. Dat laat hij in de 1^e manche ook zien, Bas start als 10^e maar komt na de 1^e ronde als 5^e door! Gedurende de wedstrijd zakt hij terug naar de 7^e plek maar dat is nog steeds een keurig prestatie gezien het zware deelnemersveld. In de 2^e manche rijdt Bas een zeer constante wedstrijd, hij start als 7^e en finisht als 6^e. In de 3^e manche is Bas wederom zeer constant en verbeterd zelfs zijn PR naar 01:45:45 wat een 7^e plek oplevert. Het is dan even spannend of het genoeg is om op het podium te komen, bij de ZAC vallen altijd de eerste 6 coureurs in de prijzen. Het dubbeltje valt voor Bas de verkeerde kant op de 6^e overall plek gaat naar Peter Reinders. Toch is het en keurige prestatie van Bas in dit zware deelnemersveld.

Buiten het feit dat de rondetijden die Bas klokt altijd beter zijn bezit hij ten opzichte van mij nog twee essentiële race kwaliteiten. Hij kan heel goed starten en kan een race mooi opbouwen door constant te rijden. In mijn eerste manche gooi ik mijn goede startplek te grabbel door een beroerde start. Als 12^e gestart kom ik na de1e ronde als 20^e door. Daarna heb ik wel een hele leuke race en finish toch nog als 16^e. In mijn 2^e manche ben ik veel constanter, kan aanpikken bij  mijn voorgangers en noteer ook een PR van 01:51:06 wat een 13^e plek oplevert. In mijn 3^e manche is het weer het oude liedje, doordat ik klem gereden wordt kom ik na de 1^e ronde als 24^e door! Toch heb ik nog leuke gevechten met een paar mooie inhaal acties om op een 18^e plek te finishen.

Al met al een hele mooie dag met mooie resultaten en nog mooier weer. Maar het belangrijkste, alles heel gehouden voor de training in Brno…  

Eigenlijk is het al een overwinning dat we überhaupt een verslag over deze wedstrijd kunnen schrijven, zelden waren de weersvoorspellingen zo slecht daags voor de wedstrijd. Aan het begin van dit seizoen heeft de DNRT een nieuw inschrijfsysteem geïntroduceerd. Om te voorkomen dat er bij slecht weer berichten voorafgaand aan de wedstrijd geen hond komt opdagen is er een voorinschrijving. Racing Team Trajanus heeft zich voor alle wedstrijden ingeschreven en betaald. Wanneer we nog niet betaald hadden was de kans groot geweest dat we deze dag aan ons voorbij hadden laten gaan. De belangrijkste rede om niet te starten is, naast dat je motor en outfit smerig en drijfnat worden, het niet is toegestaan om regenbanden te gebruiken. Motorracen in de regen zonder regenbanden is ongeveer hetzelfde als Russisch roulette met een revolver die op één kogel na is volgeladen. De DNRT heeft echter een soort engeltje dat meeleeft. Sinds 1998 organiseert de DNRT motorsportwedstrijden en organisator Huub Vermeulen zweert dat er nog nooit eentje compleet is verregend. En of de engel er meespeelt ook deze dag zou het prachtig weer blijven in Assen, terwijl er in grote delen van het land overlast was vanwege het noodweer.

Op basis van de rondetijden die bij de eerste wedstrijd geklokt zijn is er een nieuwe klasse indeling gemaakt. In plaats van de S2 waar ik toen ingedeeld was startte ik nu in de vertrouwde S1. En het is dat er geen S4 is anders zou Bas daar ingedeeld worden nu startte hij weer in de hoogste klasse de S3. Stephan startte helemaal niet omdat hij op huwelijksreis was maar ook wanneer hij niet in het bekende bootje was gestapt had hij niet kunnen starten omdat hij motorloos is. De R6 is verkocht en Stephan is opzoek naar een 1000 CC supersport, even afwachten dus wanneer hij weer aan de start zal staan.

Inschrijven is dus niet meer nodig maar het melden en keuren natuurlijk wel. De R1 komt zonder problemen door de keuring van Peter Merkelbach. De Suzuki van Bas echter niet, keurmeester Piet Middelkoop vindt dat er te weinig voering op de remblokken zit. Gelukkig heeft hij nieuwe remblokken bij zich en kan hij ze vervangen. Het is wel een raar verhaal want er is nauwelijks verschil tussen de oude en nieuwe remblokken. Na ze gewisseld te hebben Bas is de eerste die ten strijde mag trekken voor zijn vrije training. Omdat de baan op sommige plekken nog nat is doet hij het rustig aan, met een tijd van 02:07:5 is hij ver verwijderd van zijn beste tijd. Maar wanneer het TT circuit is opgedroogd zal die met rassen schreden naar beneden gaan. De 3^e groep is de S1 en dus mag ik de baan op voor mijn vrije training voor mijn gevoel lekker rustig aan gedaan maar wel een goed gevoel aan de training overgehouden. Met een tijd van 02:03:7 zit ik maar een seconde van mijn PR verwijderd.

De tijd die je in de kwalificatietraining op de klok zet bepaald je plaats op de startgrid. Het gebruik van bandenwarmers is niet toegestaan dus is het zaak om ervoor te zorgen dat de banden goed opgewarmd worden. Om daarna een snelle ronde neer te kunnen zetten het is niet altijd makkelijk zeker wanneer er veel ‘verkeer’ op de baan is, je hebt maar 20 minuten de tijd timing is dan heel belangrijk. Dergelijke klussen zijn wel aan Bas besteed in de 8^ste van in totaal 9 rondes klokt hij een 01:56:3. Slechts 1,2 seconde langzamer zijn PR van 01:55:1 wat een zeer scherpe tijd is, het levert hem een 13^e plek op de startgrid op. Het wolkenpak heeft plaats gemaakt voor het zonnetje wanneer ik de baan op ga voor mijn kwalificatietraining. Mijn doel is om achter Steven Vinke aan te gaan maar die geeft zijn VTR SP1 de sporen en is weg, ik moet het dus helemaal zelf doen. Het gaat best lekker al heb ik wat moeite met insturen alleen kan ik niet zeggen of dat nou aan mij of aan de motor ligt. Dat de herindeling van de groepen werkt blijkt wanneer de staropstelling wordt uitgedeeld. Plaats 14 t/m 23 zitten allemaal binnen één seconde met mijn 02:02:8 evenaar ik mijn PR en verover de 22^e plek op de startgrid.

Tijdens de eerste manche is de start van Bas weer geweldig, als 10^e komt hij de eerste ronde door. Door de wedstrijd heen verliest hij een paar plekkies maar in de laatste rondes pakt hij die weer terug. De wedstrijd duurt 10 rondes wat voor ZAC begrippen best lang is, echter dit is altijd in het voordeel van Bas. Aan het einde van de wedstrijd weet hij veelal het maximale uit zijn GSX-R 1000 te halen. Zo ook in deze wedstrijd in de 8^ste ronde noteert Bas een 01:53:3! Bijna 2 seconde sneller dan zijn oude PR. De 10^e plaats is een keurig resultaat maar het meest blij is hij met de verbetering van zijn PR dat al een tijdje stond. Voor mijn doen is de start van mijn eerste manche niet eens zo beroerd, als 24^e passeer ik de eerste ronde. Voor mij zitten een aantal rijders waar ik maar moeilijk voorbij kom ik worstel me een weg door het groepje heen. Eigenlijk moet ik wat brutaler in mijn inhaalacties worden wanneer ik ze nu gepasseerd ben zijn de overige vogels gevlogen op meer dan 10 seconden. Ik kan nog wel een gaatje naar mijn achtervolgers rijden maar meer dan een 18^e plek zit er niet in. Uiteindelijk heb ik nog wel een PR gereden de 02:01:9 is bijna een seconde sneller dan het oude.

Terug in de paddock van zijn 1^e manche ziet Bas dat de rechterkant van de voorband is versleten. Een verkeerde bandendruk of instelling van de vering heeft ervoor gezorgd dat er een ‘vreetspoor’ in de band zit. Het devies voor de 2^e manche is dan ook duidelijk voorzichtig aan en de spullen heel over de finish krijgen. Bas start als 10 en finishend als 16 nog steeds een keurig resultaat maar meer zat er echt niet in. In mijn 2^e manche heb ik een ouderwets beroerde start, vertrokken vanaf de 18^e plek kom ik als 30^e door! Tot overmaat van ramp wordt ik in de 4^e ronde ook nog eens in de Haarbocht van de baan gedrukt. Over de curbstones en kunstgras vervolg ik de wedstrijd maar ik weet dat er niets meer te halen valt. Wel kan ik nog een paar plaatsen goed maken en finish als 25^e, daar had ik iets meer van verwacht. Dat is ook racen en ik ben allang blij dat ik er niet ben afgestuiterd.

Een onverwacht mooie dag met nog mooiere wedstrijden het nivo van de ZAC gaat met de wedstrijd omhoog. Op 1 juli a.s. zullen we het gas weer helemaal open moeten draaien op het circuit van Zolder om de snelle mannen en vrouwen partij te kunnen geven…

Stephan kon er helaas niet bijzijn. Daarnaast was zijn R6 nog niet topfit. Zijn motor-winterslaap is inmiddels al begonnen. Zondagavond konden we zoals gebruikelijk in de ZAC al inschrijven. Of beter gezegd: melden. De inschrijving was dit keer namelijk al prima geregeld via de website van de ZAC. Ikzelf had me in de S3 ingeschreven. Twan werd door Theo van der Hulst (tijdwaarneming) in de F4 ingedeeld; een verzameling van S0 en S1 rijders. Hij was liever in de S1 gestart zodat ‘ie het leven van Steven en Bart Hock voor de laatste keer dit seizoen zuur kon maken. Helaas voor hem kon dit niet doorgaan.

Vrije training
De vrije training liet ik schieten. Het was inmiddels droog maar de baan was nog erg nat. Daar had ik weinig trek in. In de regen op SuperCorsa’s rijd ik niet voor m’n lol en met name dat laatste staat toch wel voorop. Je moet dan zo op eieren rijden, dat gevoel heb ik echt nog niet. Twan in de F4, trainde pas voor het eerst om 10:30. De baan was nog steeds wat nat maar toch ging hij het proberen. “Het was nog te nat om ook maar een beetje aan te kunnen zetten”, aldus Twan.

Tijdtraining
De tijdtraining heb ik toch maar benut om te kijken hoe de baan erbij lag. Er lag inmiddels op bepaalde delen van het circuit een droog spoor, maar het was nog heel veraderlijk. Zo rijdt je op een lekker droog spoor, stuurt in en vervolgens zit je halverwege het insturen op een nat stuk. Niet echt lekker rijden maar het gaf wel hoop voor de eerste manche. De baan was echt aan het opdrogen. Toch maar proberen om een fatsoenlijke tijd neer te zetten. Alex Janissen kwam me voorbij en ik probeerde aan te haken. Als dat je lukt bij Alex, zit je redelijk goed. Het lukte me niet echt makkelijk, ik had duidelijk wat meer moeite om het tussen de oren goed te krijgen dan Alex. Een 02:24 viel mij ten deel. Goed voor een 12e startplek in de S3. Niets van te zeggen, ik was er dik tevreden mee.
Twan reed iets later z’n tijdtraining. Twan vervolgt: “Er was wel een droog spoor maar de combinatie van gedeeltelijk natte baan met het frisse windje zorgde voor wat hachelijke momentjes. Toch nog een 02:20 gereden wat een redelijke tijd is”. Deze dag reed Twan voor het eerst met lenzen en dat bevalt ‘m prima. “Met name het zicht achter het kuipruitje en hangend in de bochten is stukken beter. Nu weet ik ook eens hoe Meeuwenmeer en Hogeheide er met goed zicht uitzien!”, aldus Twan. Een 8e plek op de startgrid, door de verregende trainingen geen goede afspiegeling van de verhoudingen. “Wel een ideale startplek aan de binnenkant met mooi uitzicht op de haarbocht.”

Eerste manche
Een goeie startplek dus voor Twan bij aanvang van de eerste manche. Twan vertelt: “Het mocht niet baten; 15e plek bij eerste doorkomst. Wel een lekkere wedstrijd gereden, een PR van 02:02:8 en mezelf teruggeknokt naar de 10e plek met een paar lekkere inhaalacties.” Een prima resultaat. Slechts 2 plekken hoeven toegeven en de tweede manche stond ‘ie nog steeds op dezelfde startrij.
Mijn eigen manche ging eigenlijk ook wel goed. Ik had een goede start en lag 7e bij de eerste doorkomst. Daar heb ik dus een hoop plaatsen goedgemaakt en niet alleen bij het starten! In de eerste rond heb ik zeker nog een 2 of 3 man ingehaald. Het ging erg lekker. De rijders voor me had ik goed in beeld, ze liepen niet uit en ik kon zelfs naar een paar mensen toerijden. Enige tijd heb ik met Hedzer van der Bij (#73) gestreden om de 5e plek. Ik ben ‘m zelfs nog een keer voorbij gestoken op z’n K7, maar aan het einde van de Veenslag haalde hij mij weer in. Wat is dat ding toch snel… Richting de GT bocht nam ik mijn positie in. Het plan was om harder de GT uit te komen zodat ik meer snelheid gedurende het rechte stuk zou hebben. Dat had ik echt nodig. Ik had al gezien dat ik in de volgende bochtencombinatie sneller was dus dan zou ik ‘m uitkomend bij Strubben ‘voorgoed’ voorbij zijn. Helaas ging de werkelijkheid iets anders. Uitkomende bij de GT kwam ik er niets harder uit. Sterker nog, mijn snelheid nam af en in z’n 2 sukkelde ik met m’n hand omhoog naar de post links aan het einde van het rechte stuk om daar m’n motor te parkeren tegen de vangrail. M’n schakelpedaal had mij voor de GT in de steek gelaten. Ik heb nog wel teruggeschakeld maar daar is ‘ie bij afgebroken. Misschien zat er al iets niet goed, waarschijnlijker is dat ik in de Ramshoek het pedaal aan de grond heb gereden.

Verschrikkelijk jammer. Ik zat er erg goed bij dit keer. Een 5e plek was binnen handbereik. Geheel op eigen kracht maar het mocht niet zo zijn. Ach, ik ben al lang blij dat ik geen schade heb. Tussen de manches door ben ik nog wel op zoek gegaan naar een reservepedaal aangezien ik die niet bij had. Hulp van Sjon (RTE) mocht niet baten, zijn Kawasaki pedaal bleek toch niet te passen. Hedzer, met wie ik zojuist nog op de baan flink gestreden had, heeft ook nog even gekeken in z’n reservemateriaal, maar hij had niets passends bij zich. Uiteindelijk kon Marius Arens me helpen door in z’n bus het pedaal vakkundig te maken. Gelukkig had Marius de bus van het werk mee met daarin ‘n complete werkbank. Geweldig bedankt voor de hulp!

Tweede manche
De hele dag hadden we al 2 opwarmronden gereden voordat er gestart werd. Toen de 2e manche begon zag de lucht er toch wel erg dreigend uit. Met name achterop het circuit was het nu toch wel heel donker geworden. Ik had besloten om toch maar de opwarmronden te rijden om in te schatten of het nog de moeite waard was of niet. Daar heb ik slechts 1 rondje van gereden omdat het achterop het circuit al flink regende. Het was mooi geweest. Blijkbaar dachten er meer zo over. Slechts 13 van de 31 mensen verschenen aan de start. Ondertussen was ik m’n spullen al aan het pakken.

Twan had zoals gezegd een 10e startplek maar door de regen was het startveld gereduceerd tot 10 man. Ook hij had zich voorgenomen de boel heel te houden en in de opwarmronden het besluit te nemen om te starten of niet. Hij ging starten. “Het blijf toch een raar verhaal om met ‘gewone’ straatbanden in de regen te rijden. Het ging niet eens onaardig en ik kon twee man passeren met uitzicht op nummer 7″, aldus Twan. Aan het einde van de Veenslang slaat echter een klein noodlot toe. Klein in de zin van dat zijn linkerlens eruit vliegt en tussen het randje van de helm en vizier blijft plakken. “Verder rijden had geen enkele zin domweg omdat ik nauwelijks iets zie. Peter Merkelbach staat vooraan de pitsstraat en schiet me te hulp, hij haalt de lens van het vizier en zorgt er zo voor dat de schade beperkt blijft…”.
Een geluk bij een ongeluk is wel het resultaat van Twan. Z’n beste finish ooit met maar 2 ronden gereden! Er finishen slechts 7 man en dat maakt Twan 8e met 5 ronden achterstand…

Typerend…
We hadden op een andere afsluiting van het seizoen gehoopt. Het is wel een beetje typerend voor het hele seizoen. Mijn race voortijdig afgelopen door mechanische pech. Twan is eerder naar binnen gekomen door een wegwaaiende lens. Gelukkig is de schade deze race beperkt gebleven.

Twan en ik hebben nog 1 trainingsdag geboekt op Assen; zondag 5 oktober. We hebben nog een set regenbanden liggen en die gaan we zeker nodig hebben! Binnenkort een verslag.

De Endurance is de afsluitende act van een dag vol met motorplezier die wordt gekenmerkt door de gemoedelijke sfeer. Dit jaar stonden er 27 teams aan de start met elk 3 rijders die in 2,5 uur de degens op het asfalt zouden kruisen. We hadden alleen één probleem we kwamen een rijder tekort omdat Stephan zonodig van een verdiende vakantie moest genieten. Tijdens eerdere Endurance wedstrijden dit seizoen is het een hype geworden om een ONK rijder uit te nodigen of andere wegrace coryfeeën. Bas en ik zijn een zoektocht gestart naar een waardige vervanger voor Stephan maar vingen bot bij de heren: Rossi, Haga, Veneman en Vos. Wanneer coureurs van dat kaliber afhaken kom je natuurlijk al snel bij Sjon Pors van Racing Team Ewijk uit. Door verschillende omstandigheden was de Ewijkse spoeling gereduceerd tot alleen Sjon.

We miste de RTT kleuren en sticker op de kuip van zijn ZX10 maar dat maakte Sjon meer dan goed door Bas en mij op te pikken. Zo koerste we gezamenlijk met z’n drieën naar de Noord Hollandse duinen. Omdat we pas om een uur of 12 zouden trainen zijn we pas op de wedstrijddag richting Zandvoort gereden. Zoals gebruikelijk begint dan de voorbereiding: Beetje tanken, bandenspanning checken, starnummers plakken en tactiek bespreken. Sjon lapte één van de 10 motorrace geboden aan zijn laars en begon eigen handig aan zijn schokbreker te draaien. Niet zoals dan gebruikelijk is een klikje meer of minder, maarliefst 28 klikken werden er verdraaid. En dan na de training raar staan kijken dat je achterband bijna tot het canvas is weg gesleten. Sjon is totaal niet eigenwijs maar denkt wel meer verstand van vering te hebben dan Tim de Both van TRS, dé veringspecialist van Anthony West. Die mag dan misschien aan de staart van het Moto GP circus bungelen. Hij is altijd nog een halve minuut sneller op Assen dan Sjon, en dat bedoelen we per ronde niet per wedstrijd. Een ander gebod van de 10 zegt dat je bij twijfel je band moet wisselen en dat deed Sjon dan ook, hierdoor miste hij wel een grappige rijders briefing. Een snuggere coureur vroeg zich af waarom er bij motorraces een chicane voor de Rob Slotemaker wordt gelegd. Stel je voor dat je over de Hunserug vol kunt door accelereren richting het Scheivlak, wanneer je net de 260 km/u aantikt wordt je gelanceerd richting die camping achter de duinen. Wel een terechte opmerking was om de pionnen met de punt naar de baankant te leggen. Zo worden ze minder snel geraakt en als ze toch geraakt worden ‘kegelen’ ze niet zo snel de baan op.

Over de wedstrijd kunnen we kort zijn: Fantastische start van Bas, vertrokken als 15^e en een 4^e plek bij de eerste wissel. Als Bas in de winterstop bij ’t Haasje gaat trainen (atletiek vereniging) is de 1^e plek reëel. Met een 02:01:824 rijdt Bas de 8-ste snelste tijd van de dag. Een ‘niet van deze planeet’ tijd van Patrick van As van Porn Racing 01:55:710, RESPECT. Maar één serieuze valpartij, Dolle hond was het slachtoffer, what’s in a name… Niet verder weggezakt dan een 12^e plek. Tijdens een sessie lange code 60 situatie heerlijk alá Willy Menting van het weer en de omgeving kunnen genieten. Alle drie super goed en constant gereden. Mooie Poser foto’s van Sjon, op het achterwiel over de Hunserug en lachen naar de cameraman.

Samen met Gitta keurig teamwerk afgeleverd. Een keurige 9^e plek behaald al denkt de organisatie daar anders over (13^e). Om onbegrijpelijk redenen één ronde straf gekregen. RTT moet wennen aan het ‘fastfood’ van RTE. Bas had wat moeite om de frikandellen van Sjon binnen te houden, wat uiteindelijk ook niet lukte maar hij rijdt er wel hard op. Belangrijke les dus voor de volgende wedstrijd: Zelf van die bij elkaar geveegde vleesstaven meenemen. Alles heel gehouden, geen gekke dingen gebeurt en Sjon en ik een dikke smile op het gezicht. Waarom Bas niet, zie frikadellen verhaal, een dag later kon ook Bas weer lachen. Hoe gezellig en leuk we het met Sjon ook gehad hebben, met Stephan en het hele Ewijkse team erbij voelt toch beter… Sjon bedankt voor de leuke dag, klasse gereden! Hier het verslag van Sjon zelf: klikkerdeklik

Motofoto bedankt voor de mooi plaatjes…

Voordat we het wisten zat de heenreis er al op. Rond de klok van 1 uur ‘s nachts kwamen we op de paddock van de Motorsport Arena Oschersleben aan. Steven Vinke was al eerder die dag aangekomen en had een lekker koud biertje voor ons. Nadat we alles uitgeladen en opgebouwd hadden zijn we nog wezen kijken naar de 24-uurs wedstrijd voor auto’s…
Zondagochtend hebben we het lekker rustig aan gedaan en zijn we bij de finish van de 24-uurs wedstrijd gaan kijken. Langzaamaan druppelde alle ZAC-ers binnen. Stephan Cornelissen lag lekker met zijn gezin op Mallorca van de zon te genieten, dus was het aan Bas en mij om de Trajanus eer hoog te houden. Van Racing Team Ewijk waren alleen Sjon, Pieter en Henri afgereisd naar Duitsland. Martien had pech met de auto, Willy zit nog in de lappenmand en Willem was nog aan het opdrogen van een nat weekend op Dahlemer Binz met z’n 3D Cup vrienden. ‘s Middags was er tijd om twee keer een half uur te trainen wat natuurlijk een mooie voorbereiding op de wedstrijddag is.

Nadat ik eerst de baan weer goed had verkend, probeerde ik in het tweede gedeelte aan te zetten. Voor mijn doen kwam ik redelijk eenvoudig in mijn ritme en reed een tijd van 01:52. Een kleine twee seconden langzamer dan vorig jaar. Gezien de moeilijke omstandigheden een goed resultaat. Die moeilijke omstandigheden zaten hem vooral in de kou; het was waterkoud die middag. Buiten het feit dat je snel je gevoel in je vingers kwijt raakt zit ik met het probleem dat mijn bril beslaat en zonder mijn verrekijkers is het al snel abacadabra voor mij. Je probeert dan met een kiertje van je vizier open te laten staan maar door die koude rijwind lopen weer de waterlanders over je gezicht. Al met al toch een lekkere voorbereiding op de wedstrijddag.
Bas rijdt een 01:48-er. Ook hij had behoorlijk last van de kou. Met name de gedachte dat de banden niet op temperatuur komen tijdens deze omstandigheden weerhouden ‘m ervan om echt aan te zetten. Een kapotgereden achterband door slecht opwarmen is nogal eens ‘t probleem.
‘s Avonds hebben we heerlijk gebarbequed met Bart Hock, Steven, Racing Team Ewijk en wij in de voortent. Deze is nu voor de komende vijf jaar geimpregneerd… Buiten was het te koud maar omdat iedereen een beetje inschikte was er voldoende plek en kon Sjon zijn bakkunsten vertonen, het was erg gezellig…

Samen met Steven en Bart had ik me in de S1 ingeschreven. Sjon reed in de S2 en Pieter en Bas in de S3. Het is altijd leuk om samen met bekende te rijden dat geeft een extra demensie aan het racen. De vrije training heb ik gebruikt om de laatste puntjes op de i te zetten; welke versnelling, waar beginnen met remmen en de bochtensnelheid verhogen. Ten opzichte van vorig jaar, 25 °C en meer, viel mijn tijd onder deze barre omstandigheden niet eens tegen.
In de tijdtraining was ik een seconde langzamer dan vorig jaar maar in de rechterbocht voor opkomend rechtestuk lagen de overblijfselen van een oliespoor. De gehele bocht lag bezaaid met een witte stof, in combinatie met de kou leek het net of je door een winterlandschap reed. Toch geeft Bas weer het goede voorbeeld door zijn PR met een halve seconde aan te scherpen, het moet dus toch kunnen…

Door de wat lagere opkomst als normaal werd er besloten om de groepen opnieuw in te delen. De S3 zou komen te vervallen, hiervoor in de plaats zouden we dan wel meer rijtijd krijgen, te weten 3 wedstrijden per klasse! Door de herindeling werden verschillende S2 en S3 rijders bij ons in de S1 ingedeeld, waaronder Pieter en Sjon. Als eerste waren wij aan de beurt om te starten, samen met Bart, Steven en Pieter bemannen we de één na laaste startrij. Wel sta ik aan de binnenkant wat een gunstigere uitgangspositie is dan de buitenkant. ‘Business as usual’; mijn start was niet best maar in de eerste bocht had ik een mooie lijn en kon aansluiten bij Bart die door een stuurfout helemaal verkeerd uitkomt en ik hem zelfs moet ontwijken. Pieter Jansen is dan al bijna uit het zicht verdwenen. Dat starten moet ik toch maar eens gaan oefenen. Bij de 3e bocht probeer ik Bart aan de binnenkant te passeren maar Steven is de slimste en passeert ons beide via de buitenlijn. Ik kies even eieren voor mijn geld en wacht tot het veld wat uit elkaar getrokken is. In de 2e ronde passeer ik Bart alsnog aan de binnenkant van de 3e bocht en is de jacht op Steven weer geopend. Zoals al vaker dit seizoen is Steven een mooi ‘Sleepie’ voor mij en kan ik naar hem toe kruipen. Na één ronde weet ik waar ik hem moet kunnen passeren. Achter op het circuit ligt een dubbele chicane gevolgd door een snelle rechterbocht, door recht over het tweede deel van de chicane te steken kom ik veel beter uit voor die rechterbocht en zit vol in de slipstream van Steven. Ondanks dat zijn Honda loopt als een kogel kan ik de R1 ernaast zetten en hem bij de eerstvolgende bocht eruit remmen. Met z’n tweeën kunnen we richting het groepje voor ons rijden, een meter of 50 van ons verwijderd. Naarmate we dichterbij komen zie ik dat Pieter Jansen in dat groepje zit. In de daarop volgende ronde positioneer ik me zo dat ik opkomend start-finish op het achterwiel zit. In de ronde daarvoor had ik al gezien dat ik veel sneller ben op het rechte stuk dan de Ducati van Pieter. Aan zijn linkerkant steek ik hem voorbij en heb zo het voordeel bij de eerste linkerbocht. Met een beetje hangen en wurgen kan ik Pieter voor blijven en duik als eerste de rechterbocht in. In de daarop volgende 3 bochten denk ik echt: “Shit man, ik ben Pieter voorbij gereden!”, en sta van mezelf verbaasd. Normaal gesproken is Pieter veel sneller dan ik ben, voor Pieter is het nog wennen op zijn nieuwe Duc. Tel daarbij op dat hij bij de vorige wedstrijd ondersteboven gereden is en dat zijn motor nog niet helemaal naar z’n zin loopt. Volgend seizoen zullen de rollen weer omgedraaid zijn en heb ik weer het nakijken, maar ik geniet er wel van op dat moment. In de laatste rondes kan ik nog naar het groepje rijden wat voor ons zit maar kom op de finish iets minder dan een seconde tekort. Steven zit weer kort achter mij en gezamelijk zijn we bijna 10 seconde van de achterblijvers weggereden. In de uitloopronde feliciteren we elkaar en krijg ik een ‘thumbs up’ van Bart en Pieter wat een mooi compliment is.

Op de uitslag is mooi te zien dat Steven en ik in de voorlaatste ronde onze snelste ronde hebben gereden, voor mij een 01:48:854 en Steven zelfs nog 6 tiende sneller hiermee ben ik 2 seconde sneller dan vorig jaar. Als ik onder toeziend oog van moeders zo blijf rijden mag ze mijn mascotte worden…

De start van de S2 volgt. Bas heeft een 17e startplek van de 32 weten te bemachtigen in de S2. Op de 5e startrij geheel rechts. Prima positie. De lichten gaan aan, even wachten, de eerste jongens beginnen te rollen, lichten uit en weg zijn ze. Bas had een aardige start. Op Oschersleben is het zaak om snel een goede positie te bemachtigen omdat het na uitkomen van de eerste rechterbocht al moeilijk wordt je plaatsen terug te winnen. Halverwege de eerste ronde echter wordt er al met rood gezwaaid. Bas verteld: “Het moet ergens achter mij mis zijn gegaan. Ik heb verder niets gehoord of gezien. Maar rood in de ZAC wil toch wel wat zeggen…”. Eenmaal in de pits konden ze het drama zelf aanschouwen. Op de grid is Rob Posthumus (#644) blijven staan en Eric Verkaik (#69) is daarbovenop geknald. Een heel vervelend ongeval met behoorlijk wat lichamelijke schade. In de buurt van het ongeval stond de fotograaf Rob Meijer die zo schrok dat ‘ie viel met als gevolg dat ‘ie het aan z’n hart kreeg. Het drama was compleet. Gelukkig voor hem was er snel medische hulp voorhanden. Maar liefst 3 ambulances en een hoop medisch personeel was koortsachtig bezig om zowel op als langs de baan hulp te verlenen. Wij wachten intussen geduldig in de pits op wat ons te wachten stond. Na overleg met de rijders werd er besloten de wedstrijd af te breken en later op de dag wat langer te rijden.

Rob Meijer bleek echter serieuze hulp nodig te hebben en de traumahelicopter werd opgeroepen. Zodoende heerste er een stilte van ongeveer 1.5 uur op de paddock. Toen er groen licht werd gegeven dat we weer konden gaan starten, heeft de organisatie besloten om meteen weer de S2 te laten starten. Dit omdat zijn nog geen wedstrijd gereden hadden.

Bas haastte zich van de tribune naar z’n motor om zich op te stellen voor een nieuwe wedstrijd. Na 2 opwarmronden volgde een goede start. Dit keer zat ‘ie er beter bij dan in de eerste manche. Het tempo zat er goed in en hij was inmiddels opgeklommen naar een 12e positie. Totdat ze een code 60 kregen. Met een code 60 en deze temperaturen moet je verstandig mee omgaan. Proberen op de een of andere manier wat warmte in je banden te houden. Vlak na de code 60 gebeurde er achterop het circuit nog een klein drama. Er was bij Lex Bakker (#2) een koelslang los gesprongen waardoor er koelvloeistof op de baan kwam te liggen, vlak na de chicane en opkomend naar het 2e rechte stuk. Het gevolg was dat Lex zelf en maar liefst 5 andere rijders tegen de vlakte gingen! Uiteindelijk is er gelukkig bij dit ongeval niemand gewond geraakt. Een rode vlag volgde. Het was al snel duidelijk dat dit het einde van de racedag zou zijn. We liepen al tegen het einde van de middag en voordat deze gladheid opgeruimd was, zou de dag voorbij zijn.

Helaas, ondanks de goede hoop op veel rijtijd is dit er helaas niet van gekomen door allerlei ongelukkige gebeurtenissen. Een compliment voor de organisatie, die gedurende de hele dag het hoofd koel hield en in overleg met de rijders het programma hierop heeft aangepast.

We wensen de fotograaf en alle andere ongelukkigen deze dag veel sterkte en vooral een spoedig herstel toe. Volgend jaar is Racing Team Trajanus er weer bij, het is die 5 uurtjes rijden meer dan waard!