Met nog een kleine 400 km voor de boeg deden we het rustig aan de dag erop. Er was zelfs tijd voor een kleine wandeling richting het meer. Steven was zelfs van plan om een frisse duik te nemen. Aangekomen bij het meer bleek het een nudisme strand te zijn en krabbelde hij terug:” Het water is veels te koud ” Ja, ja tuurlijk. ’s Middags vertrokken we richting Tsjechië, wanneer je de grens passeert en richting Praag rijdt is het genieten van de mooie omgeving en perfecte wegen. Sinds 2004 maakt Tsjechië onderdeel uit van de Europese Unie. Het is duidelijk te zien aan de infrastructuur waar het geld op was. Ter hoogte van Praag dan is het gedaan met de mooie wegen en schone parkeerplaatsen. Vanaf Praag is het nog een 200 km naar Brno en dat zijn niet de fijnste. Al hobbelend, stuiterend en vloekend waren het zware km. Waarschijnlijk omdat je zo op en neer stuitert hebben de Tsjechen van die grote reclameborden langs de snelwegen geplaatst. Wat verder opviel is dat er maar weinig oude barrels rond rijden. De meeste Tsjechen rijden een keurige auto, waar ze dan wel als malloten in rijden. Wanneer je een Tsjech bv. voorrang geeft bij het invoegen rijden ze bijna de vangrail in van verbazing. In Tsjechië hebben ze blijkbaar nog geen postbus 51 die ze probeert op te voeden tot nettere chauffeurs.

Het circuit van Brno ligt in een prachtige heuvelachtige en bosrijke omgeving. Vanaf 19:30 mochten we er de paddock op en konden we ons kampje opslaan. Terwijl Gitta en ik als vanouds met de voortent aan het stoeien waren kookte Steven een lekkere pan met Bami. De SP1 van Steven was toe aan een nieuwe achterband die ter plaatse gewisseld werd en ’s ochtends terug gemonteerd. Allebei waren we best zenuwachtig niet in de laatste plaats omdat we in de Pro groep zouden starten. Zelf had ik pas kort voor vertrek het geld naar Eybis overgemaakt. Omdat we 24 juni nog een wedstrijd op Zolder hadden wilde ik niet het risico lopen om daar stukken te maken en dan ook nog het inschrijfgeld kwijt zijn. Steven had zich gewoon laat ingeschreven en de Expert 1 groep al vol was. Omdat we al vaker met Eybis gereden hebben wisten we dat het nivo hoog is in de Pro groep. En bij deze training zeker omdat er een aantal toppers uit het EK Superstock 600 & 1000 acte de pressante zouden geven. Allebei hadden we nog nooit op het Masaryk circuit van Brno gereden. Voorafgaand aan deze training heb ik een powercommander gemonteerd en is de R1 perfect afgesteld door Hans Kerkhoven van Dynojet Nederland. Tel daarbij op dat ik meestal wel een dag nodig heb om te acclimatiseren op een nieuw circuit en jullie begrijpen de verontrusting.

De volgende ochtend was ik dan ook vroeg wakker en begon meteen met de voorbereidingen. We proberen of we nog in de Expert 1 groep terecht kunnen maar alles zit helemaal vol. Na het bijwonen van de briefing moest er nog getankt worden maar de pomp zat dicht. Gelukkig was Huub, één van de voorrijders, zo vriendelijk om een jerrycan af te staan. Op het moment dat we willen opstappen, komt Steven erachter dat ‘ie zijn polsbandje, wat als startbewijs dient, is vergeten. Al vloekend en tierend helpt Gitta met het omdoen. Tijdens de briefing werd duidelijk gemaakt dat het maken van wheelies, stoppies en burn outs niet geapprecieerd wordt en dit directe uitsluiting tot gevolg zal hebben. Iedereen staat klaar in de pits voor de allereerste sessie en zodra het ligt op groen gaat volgt de ene wheelie na de andere, de toon is gezet. De eerste indrukken zijn overrompelend wat een fantastisch circuit en wat een snelle rijders. In de derde ronde wordt ik door Andrea Antonelli gepasseerd op zijn 2008, door Ten Kate geprepareerde, Honda Fireblade.

Hij suist me voorbij en trekt met het aanremmen een slide van een meter of 60. Achterop het circuit ligt de bekende ‘Horsepower Hill’ uitkomend uit een chicane gaat het stijl omhoog. Steven wordt hier door Claudio Corti op zijn 2008 R1 ingehaald. Die trekt een wheelie, staand op de steppen tot bovenaan, bij de landing komt er een dikke rookpluim van de voorband af. Terug in de paddock moeten we beide eerst de hartslag weer tot een normaal nivo terugbrengen en wisselen de eerste indrukken uit. Gitta kijkt en luistert met verbazing naar de wilde gebaren en de mondelinge uitleg. Snel wat eten en drinken want de sessies volgen elkaar snel op. In de derde sessie weet ik wanneer welke bocht komt en in welke versnelling ik moet zitten. Steven slaat een sessie over omdat hij een olie lekkage bij zijn rempomp heeft maar het gelukkig snel kan verhelpen.

Afgelopen winter is het hele circuit opnieuw geasfalteerd dat zorgt voor een prima grip en er zijn nauwelijks hobbels te bekennen. Langs de baan staan duidelijke borden om je rempunten te bepalen. Het hoogte verschil is maar liefst 74 meter wat voor ons een nieuwe ervaring is. Ondanks het grote verschil in snelheid begint het passeren na verloop van tijd te wennen. Het zijn echte profs die weten waar ze mee bezig zijn en geen ‘Do or die’ pogingen wagen. In de pauze na de derde sessie begint het te regenen. We hadden afgesproken dat Laurent van Eybis een paar rondes zou voorrijden. Zijn Engels heeft een hoog ‘Allo, allo’ gehalte:”Keep up with my speed. Corners and lines are not important. You must give gas…” Das duidelijk nergens naar kijken alleen aanpikken en gas geven zo makkelijk kan racen zijn. We gaan nog wel de baan op maar aangezien Laurent op slicks rijdt houden we het snel voor gezien, erg jammer. Om risico’s te vermijden ga ik niet met regenbanden de baan op. Het risico om te vallen is toch groter en je zou dan twee dagen weg kunnen gooien. Op de paddock is het wat onrustig, Steven vliegt uit zijn vel wanneer er een tent tegen zijn camper vliegt. De Slowaakse eigenaren hadden hem niet vastgezet en lagen in de bus ernaast te pitten. Een paar Belgen helpen opruimen, als alles weg is komen de slaperige Slowaken pas tevoorschijn. Het ziet er niet naar uit dat het droog gaat worden dus slenteren we wat rond in de pits. Terwijl we al keuvelend terug lopen naar de paddock komt een lang gestalte ons tegemoet. We kijken nog een keer en het blijkt Bas te zijn. Samen met zijn Linda zijn ze op vakantie in Oostenrijk, niet zoals ze eerder vertelde aan de westkant maar aan de oostkant, de kant van Tsjechië dus. Hartstikke leuk natuurlijk dat ze de moeite nemen om naar Brno te komen. Aangezien Bas zijn motor niet bij heeft zal hij vanaf de kant toe moeten kijken. Aan het einde van de middag is er een borrel in de pitbox bij Eybis erg gezellig en perfect geregeld natuurlijk. ‘s Avonds hebben we een gezellig etentje in het paddock restaurant.

Aan het begin van de tweede dag is het even zoeken naar het ritme en komen de laptimers naar voren. Volgens ingewijde doe je goed mee met een tijd van onder de 02:30:00. Beide raken we steeds meer vertrouwd met de baan en de snelle mannen laten zien waar je moet insturen, remmen en gas geven. De rondetijden variëren tussen de 02:34 en 02:31 maar in de middag kan ik er nog een volle seconde afrijden en blijf net boven de 02:30 steken. In de pauze krijgen we te horen dat er 2 plekken vrij komen in de Expert 1 groep. We besluiten om over te stappen. Deze dag zijn er nog meer toppers bijgekomen waaronder Alex Polita van het Sterilgarda Ducati team. Naast dat Alex uitkomt in de Superstock 1000 klasse is hij ook de vaste testrijder van WK Superbike coureur Max Biaggi. In de pauze ga ik ook langs bij het Beowulf Superstock 600 team met Gino Rea en Dan Linfoot beide jongens rijden ook in de Pro groep. In de pits zag ik dat Gino eenzelfde ‘vreemde’ tekening van de achterband heeft als ik heb. Aan teammanager Andrew Stone vraag ik waar het vandaan komt. Hij verteld dat ze geen idee hebben en alleen wat aan de rijhoogte veranderd hebben en het toen weg was. Nu kan ik de rijhoogte alleen niet echt aanpassen maar wel de veervoorspanning die ik wat terugzet. Het helpt een beetje maar tijdens de derde dag rij ik de achterband helemaal kapot. In de middag van de tweede dag rijden we met de Expert 1 mee ook in deze groep wordt nog flink gas gegeven. Ondanks de goede tips en hulp van Bas lukt het niet om de tijd te verbeteren wel worden ze constanter wat een goed teken is. Aan het einde van de dag is er een ‘Family lap’ iedereen mag dan de baan op met de motor, auto of fiets. Met z’n vijven stappen we in de auto om een rondje te rijden. Het geeft Bas, Gitta en Linda de gelegenheid om te zien hoe de baan loopt en ook zij zijn onder de indruk. ‘s Avonds is er een lekkere BBQ met onbeperkt bier, dat hoef je tegen mij en Steven maar één keer te zeggen natuurlijk.

Op de derde dag vertrekken Bas en Linda weer richting Nederland. In de ochtend proberen Steven en ik er een tandje bij te zetten. We komen dicht in de buurt bij de tijden van de dag ervoor maar een verbetering zit er niet in. Tot onze frustratie begint het keihard te regenen in de pauze, het ziet ernaar uit dat we de laatste km. gereden hebben. Het lange wachten begint en iedere keer maar kijken of de baan droog wordt. Steven heeft nog goede hoop maar ik ben al aan het inpakken. Later in de middag begint het harder te regenen en is de baan vrij toegankelijk voor alle rijders. Dat levert een extra gevaar op omdat er rijders zijn die met regenbanden rijden maar ook rijders met gewone straatbanden. Om kwart voor zes ontstaat er een droog spoortje en besluiten we toch de baan op te gaan. Het is lekker rustig omdat de meesten rijders al onderweg naar huis zijn. De baan is op verschillende plekken nog erg nat maar vanaf het begin kom ik in een lekker ritme. We rijden ruim een half uur achterelkaar totdat we beide moeten tanken. Gitta is al de hele middag een rondje rond de baan aan het lopen voor het maken van foto’s, ze is blij dat we eindelijk weer voorbij komen. We maken een korte pitstop nemen wat te drinken en gooien de laatste benzine in de tank. De baan is tot 19:00 open en daar gaan we maximaal gebruik van maken. Na eerst de banden weer opgewarmd te hebben kan ik bij een GSX-R 1000 aanpikken rondelang zitten we achter elkaar aan. Samen passeren we de ene na de andere coureur en is het regelmatig stuivertje wisselen. Vlak achter ons zit Steven op het ‘Vinketouw’ en is net als ik met volle teugen aan het genieten. Klokslag 19:00 wordt er afgevlagd en zit het er helaas op. In de paddock wordt mijn goede gevoel bevestigd door de laptimer, 3 rondes achterelkaar heb ik een 02:29 gereden. Ook Steven heeft heerlijk gereden en we zijn het er beide over eens hier gaan we nog veel vaker terugkomen. Het rijden met zoveel wereld toppers was een prachtige ervaring.

We besluiten een poging te wagen er nog een dag bij te boeken wat helaas niet lukt. Normaal is er altijd wel iemand die door een valpartij niet verder kan maar net als in de voorgaande dagen zijn er geen uitvallers. We pakken onze spullen en vertrekken richting Duitsland waar we om iets voor negen op een mooie camping aankomen. Het is inmiddels donderdag en in het weekend wordt vlak in de buurt de Moto GP op de Sachsenring verreden. Zaterdags bezoeken we de training en zondags de wedstrijd. Tijdens de training is het prachtig weer maar op de wedstrijddag plenst het onophoudelijk. We zijn verrast door de sfeer die gezelliger lijkt dan bij de Dutch TT. Rondom de paddock zijn er door de verschillende motorfabrikanten stands voor het publiek ingericht. Zo hebben we verschillende echte Moto GP machines gezien. Ook staan we oog in oog met Chris Vermeulen en Loris Caprirossi van Suzuki en met Anthony West van Kawasaki die handtekeningen uitdelen. Zoals gebruikelijk in Duitsland is het eten en drinken perfect verzorgd alles is verkrijgbaar. We raken onder de indruk van de baan en zijn het weer roerend met elkaar eens dat ook hier een keer zelf gereden moet worden. Ondanks de regen is het een mooie afsluiting van een echte race vakantie. ‘s Maandags verloopt de terugreis probleemloos, rond middernacht zijn we thuis. Direct duik ik achter het internet opzoek naar foto’s en om te kijken of er ergens nog plaatsen vrij zijn voor de Sachsenring. Zo’n geweldige vakantie smaakt naar meer en eigenlijk heb ik helemaal geen zin om tot 2009 te wachten.

In de fotogalerie staan alle foto’s gemaakt door Steven en Gitta…

Over de reis valt weinig te vertellen, het plaatsje ligt tussen Reims en Parijs in ongeveer 500 km van Druten vandaan. Over de aankomst valt des te meer te vertellen. Na een reis van 6 uur arriveerde we in het plaatsje waar we moesten zijn, dachten we. Ik bel Steven om te vragen waar we precies moesten zijn en hij legt uit dat we door het dorpje heen moeten rijden en het dan aan de rechterkant ligt. Wij rijden het dorpje twee keer op en neer maar nergens een camping te bekennen. Nog maar een keer bellen en het volgende gesprek tussen ons drieën volgt:” Steven met Twan, we staan nu bij het kerkje midden in het dorp.” “Oké, dan fiets ik die kant op ik ben er zo.” Vijf minuten laten gaat de telefoon weer: “Twan met Steven, waar staan jullie dan bij het kerkje?” “Aan de voorkant bij de begraafplaats.” “Ik zie helemaal geen begraafplaats joh. Hoe ziet jullie kerk eruit?” “Spits dak met een grote haan erop!” “Die kerk waar ik sta heeft helemaal geen haan, ik sta bij een heel andere kerk.” “Wacht even”, zegt Stephan: “Daar bovenaan staat nog een kerk ik zal een paar keer claxonneren, kun je het horen Steven?” Even blijft het stil aan de andere kant van de lijn. Steven:”Ik hoor helemaal niks jongens ik weet niet waar jullie wel staan maar, wacht de klok begint te luiden kunnen jullie het horen?” Mijn hand gaat op de luidspreker van de telefoon. Stephan en spitsen onze oren maar geen klokgeluid, laat staan dat we weten waar de klepel hangt. Steven:”Staan jullie wel in het goede dorp? Er zijn hier meerdere dorpjes waar Tardenois in voorkomt.”Er bekruipt mijn een angstig gevoel en zeg tegen Stephan:”Volgens mij is dit een Carole gevalletje, net zoals in Parijs waar we bij het verkeerde Mercure hotel stonden.” Ik blader wat door mijn TomTom heen en kom maar liefst 3 plaatsnamen met Tardenois erin tegen te weten: Ferè en Tardenois, Ferné en Tardenois en Fresnes en Tardenois en elk dorpje had een ‘Rue de Chateau’. Afijn, we stonden dus in Fresnes en moesten in Fère zijn, gelukkig zijn we er maar 15 km van verwijderd. Uiteindelijk bereikte we het dorpje waarvan we dachten dat we er moesten zijn. En zowaar de herkenningspunten die Steven ons had doorgegeven klopte ook nog. In het centrum bij de kerk, zonder haan, stond hij op ons te wachten.

Doordat we zo laat arriveerde werd het een kort nachtje. Om 7 uur ging het wekkertje alweer en was het snel inpakken. De motor van Stephan kon bij mij op de trailer, zo kon de caravan op de camping blijven staan. Op het motor-forum staan een hoop verhalen over het circuit en vooral de eigenaar die nog al nors is. Zo mag bijvoorbeeld niet iedereen op de verharde paddock staan en controleert hij streng op geluid en de aanwezigheid van een DB-killer. Eenmaal aangekomen op het circuit was de paddock al aardig vol en vonden we een plekje vlak bij het begin van de pitsstraat. De organisatie hield een briefing en daarna startte we alle drie in de snelste groep. Een technische keuring was er niet maar de eigenaar controleerde wel met een DB-meter of je niet teveel geluid maakte. Het is dan altijd weer afwachten wat het nivo en de snelheidsverschillen op de baan is. In de eerste sessie is het credo rustig aan en de baan verkennen. Dat was op zich al een hele klus want het 3,6 km tellende circuit heeft maar liefst 17 bochten. Wat de baan ook erg leuk maakt zijn de hoogte verschillen en de bochten met een negatieve verkanting (off camber). Dit houdt in dat bocht niet, zoals gebruikelijk, het laagste punt aan de binnenkant heeft maar aan de buitenkant. Het oude ‘TT circuit’ had ook een aantal van dit soort bochten, iets wat je niet veel tegenkomt en zeker niet zoveel. De eerste 2 sessies staan in het teken van ontdekken en zoeken. Welke versnelling, wat is de ideale lijn, hoe hard kun je de bochten in. Het vinden van de juiste versnelling was op dit circuit geen probleem.

Alleen op het rechte stuk bij startfinish kwam je in de 5 en de rest van het circuit gaf de tweede versnelling een juiste overbrenging. Het grote nadeel van de baan zelf is dat het asfalt van een bedroevende kwaliteit is. Voor een circuit van een jaar oud is het erg hobbelig en al op veel plekken met bitumen gerepareerd. Bij een chicane zat precies een bult op het punt van uitaccelereren ideaal om er vanaf gegooid te worden. Een linkerbocht was zo slecht dat we letterlijk het asfalt kapot reden met precies twee gaten op de ideale lijn tot gevolg. Maar goed wie het asfalt van Zandvoort gewend is klaagt niet snel. Het leuke is omdat je met zijn drieën bent je veel van elkaar kunt leren. Normaal gesproken hebben we daar Bas voor, die heeft na drie rondes meestal wel in de gaten hoe je het hardst mogelijk rond kunt gaan. We verdenken hem er ook van dat ‘hij op een X-box stiekem oefent. Vooral Stephan was al snel in zijn element met zijn wendbare R6. Zelf had ik veel aan zijn info over het insturen en uitaccelereren. Voor mij was het voor het eerst dat ik mijn nieuwe bandenwarmers gebruikte. Tussen de oren blijft het vreemd dat je direct uit de pits maximaal hard kunt gaan. Stephan zou de bandenwarmers van Bas gebruiken. Hij staat er om bekend dat ‘hij een vrachtwagen aan onderdelen meeneemt, alleen was ‘hij dit keer een achterbok vergeten. Jammer want het gebruik van bandenwarmers voorkomt de extra bandenslijtage bij het warm rijden.  Volgens de organisator zou een rondetijd van ongeveer 02:00 minuten snel zijn.

Na de middagpauze gingen we er alle drie voor zitten de baan was helemaal droog en de zon zorgde voor een lekkere 25 °C. Het resulteerde in een rondetijd voor Stephan van 02:05:3, Steven reed een 02:07:3 en ik een 02:07:8. Hele nette tijden waarmee we bij de snelste mannen op de baan hoorde. Steven kreeg de lachers op zijn hand:” Mijn knieën worden helemaal warm van de hitte die door de kneeslider heen komt, zo hard en plat ga ik hier in de rondte”. Stephan en ik keken elkaar aan en wisten meteen:” Die jongen heeft te lang in de zon gezeten”. Aan het einde van de dag waren we het roerend met elkaar eens: Leuke maar ook moeilijke baan, slecht asfalt, prachtig weer, goede organisatie en een perfecte training. Net op het moment dat we wilde vertrekken kwam de organisator van dag twee aan. De mensen Eybis overnachtte op de paddock. Hierdoor mochten de motoren en de aanhanger blijven staan.

’s Avonds hebben we op de camping lekker gedoucht en zijn in het dorpje een hapje wezen eten. De volgende ochtend snel uit de veren en weer richting Bevareaux waar het circuit ligt, een kleine 11 km van de camping vandaan. Eybis is een grootte Belgische organisator met een zeer professionele instelling. De motoren worden gekeurd en het bijwonen van de briefing is verplicht. De gehele dag was er voor iedereen gratis Go Fast energy drink.

Voor iedere handeling krijg je een stickertje op je kuip. Naast een bandje om de arm om aan te geven in welke groep je rijdt krijg je nog 4 plakkertjes. Eén om te laten zien in welke groep je rijdt, één voor het bijwonen van de briefing, één voor de technische keuring en op de laatste wordt geschreven hoeveel DB de motor maakt. Het is maar goed dat we geen dik betalende sponsors hebben die zouden het extra plakwerk nooit goedkeuren. Stephan startte in de snelste groep en Steven en ik een groep lager. Beide hebben we vorig jaar in Val de Vienne ook met Eybis gereden. Het nivo is van een ander kaliber dan op de eerste dag. In de snelste groep was er ook een test voor het Belgische blad Motorwereld. Een aantal piloten testte de nieuwste Japanse SuperSports. Met Stephan maakte we een deal dat hij zijn ‘classic’ R6 op iedere foto er tussen zou wurmen. Het voordeel van twee dagen trainen is dat je die tweede dag geen moeite hoeft te doen om het circuit te leren. Je kunt verder gaan waar je de dag ervoor mee gestopt bent. Direct vanaf het begin zat het tempo er goed in maar aan het einde van de tweede sessie begon het te spetteren. Helaas hield de regen niet meer op en de baan werd natter en natter. Ik besloot om de regenwielen eronder te gooien maar voor Stephan en Steven zat het erop. Erg jammer natuurlijk omdat we net in een lekker ritme zaten. Terwijl de regen aan bleef houden ben ik in de middag nog één keer de baan op gegaan. Maar de omstandigheden waren te slecht, in sommige bocht op het laagste punt van het circuit lag modder op de baan. Zelfs regenbanden zijn daar niet tegen opgewassen. Oftewel inpakken en wegwezen, erg jammer maar je weet dat het kan gebeuren.

De terugweg verliep lekker vlotjes. We vertrokken om 4 uur en om 10 uur kwam ik thuis aan. De R1 stond nog geen minuut binnen of de regen kwam met bakken uit de hemel zetten. Al met al een perfecte training gehad alleen jammer dat de tweede dag in het water is gevallen. Ondanks het slechte asfalt en faciliteiten is het zeker een baan waar we nog een keer naar terug gaan. Hopelijk is het de perfecte opmaat voor de Endurance op 13 juni a.s.
Ps.
Omdat er geen fotograaf aanwezig was en we onze huisfotografe thuis hadden gelaten hebben we er een paar kiekjes van ons uit het archief tussengevoegd. Dat leest toch wat lekkerder weg…

Zondagavond laat rond de klok van 23.30 kwamen we op de paddock aan. Een ietwat stille en verlaten paddock. Normaal staat het al redelijk vol, maar nu was het erg rustig. Een paar pitboxen waren bemand en her en der stond er een tent/camper/caravan-combinatie achtig iets. Tijdens de inschrijving de volgende ochtend zou blijken dat het wel meeviel. Alle groepen waren redelijk vol met rond de 34 man. Alleen in de S3 reden we maar met 15 man! Twan reed dit keer in de S1, waar hij zich gedurende het seizoen beter thuis moet voelen en samen met Stephan.

Twan en ik hadden al een voorjaarstraining van 3 dagen achter de rug. Stephan is met onze Ewijkse vrienden (RTE) een dag wezen trainen op circuit Zolder. We waren dus vol vertrouwen aan de eerste vrije training begonnen. De training heeft niet echt mogen baten bij mij en Twan… De tijden kwamen nog niet in de buurt van wat we vorig jaar reden. Het was dan ook erg koud en ik heb altijd een beetje moeite met opwarmen. Dat andere het daar moeilijk mee hadden was duidelijk; het aantal valpartijen was groot en vaak al in het begin van de training. Een tijd van boven de 02:00 was niet iets waar ik tevreden mee was.
Twan reed naar eigen zeggen ook niet best. Hij had de handicap met een geleende helm te rijden. Deze zat niet perfect zoals zijn eigen helm en had de vervelende eigenschap continue te beslaan. De gouden tip van Stephan om een beetje afwasmiddel aan de binnenkant van het vizier te doen bracht niet de oplossing dit keer.
Stephan zat zienderogen beter op z’n motor in vergelijking met de eerste wedstrijd vorig seizoen. De training heeft hem goed gedaan. Het vetrouwen was gelijk voor een groot deel aanwezig. Dat zag je ook terug in de rondetijden. Die waren meteen al van het oude niveau.

De tweede training was eigenlijk een vervolg op de eerste. Ik constateerde dat ik moeite had een lekkere lijn te vinden voor mezelf. Was te gefocussed op ‘hard rijden’ waardoor het allemaal erg slordig ging. Het resulteerde in een 01:58.
Twan bleef doorsukkelen met z’n helm. Hij moest tussentijds zelfs eerder binnenkomen omdat z’n vizier zo besloeg dat ‘ie niets meer zag. Een domper, temeer omdat je door het slechte zicht niet lekker op de motor zit.
Stephan zette de stijgende lijn voort. Een PR was binnen handbereik met nog 2 sessies te gaan!

Na de rijdersbriefing door Martin, begonnen de races. Althans, wat voor races moest doorgaan. De middag met de 2 manches was eigenlijk een logisch vervolg op de ochtend. Ik reed nog een tijdje samen met Rob Juwett. Rob kom ik vaker tegen tijdens wedstrijden. Hij is ongeveer even snel als mij op z’n 2004 Yamaha R1. Opvallend was dat ik de gehele dag qua geluid onder de 100db ben gebleven. De allerlaatste sessie echter, had ik een uitschieter naar ruim 102db! Onverklaarbaar daar ik niets aan de motor had gewijzigd en ook qua schakelen redelijk constant heb gereden. Laten we het houden op een verkeerde windvlaag…

Twan reed niet z’n beste wedstrijden. Het vizier wat continue besloeg, hielp ‘m daar in negatieve zin bij. Het was goed om de meters te maken, dat heeft ‘ie nodig. Deze ervaring kan ‘ie meenemen naar de volgende ‘echte’ wedstrijd.

Stephan was ontketend. Hij reed een nieuw persoonlijk record van 02:00:89! Een hele knappe prestatie op de Yamaha R6.

De volgende wedstrijd is 30 april op circuit Zolder in België. Daar is de andere helft van het alfabet aan de beurt (M – Z). De organisatie had echter al aangegeven dat willen de races rendabel zijn, de opkomst hoger moet zijn (180 – 200 inschrijvingen). We zullen in overleg met de organisatie afreizen naar het prachtige circuit Zolder.

Op maandagmorgen was het eerst snel naar buiten kijken of het droog was. Ondanks dat het de hele nacht had geregend was het nu droog maar het asfalt natuurlijk kletsnat. Nadat de motoren waren gekeurd en we ons hadden ingeschreven snelde we richting de rijders briefing. Daar vertelde Jeroen Versteeg dat er 1,8 miljoen in het vernieuwde circuit is geïnvesteerd. Het 3,7 km. lange circuit is voorzien van een nieuwe asfaltlaag. De bocht voor start – finish is wat scherper gemaakt en de meeste grindbakken zijn vergroot. De ingang van de pits is verplaatst en verder zijn er nog wat kleine aanpassingen. Toen Jeroen iedereen bedankte voor hun aandacht keken we gespannen naar buiten. Toen we vorig jaar van de briefing afkwamen lag er een dik pak sneeuw in de paddock. Nu was het wel fris maar scheen er lekker zonnetje, de eerste winst was binnen. De eerste sessie sloegen we over omdat de baan nog te nat was. Bas zou het bal openen in de snelste groep. De eerste kilometers staan dan vooral in het teken van wennen en ervaren. Wennen aan bijvoorbeeld de snelheden en krachten bij het remmen. Maar ook weer ervaren hoe het is om ingehaald te worden of drie dik de eerste bocht in te duiken. Terwijl Bas voor ons de baan aan het droog rijden was begonnen Steven en ik met onze voorbereiding, wij startte in groep 2. Ook dat is weer wennen, past het pak nog, zit de helm niet te strak, waar zijn mijn handschoenen. Niet vergeten om te tanken, bandenspanning controleren, tijd in de gaten houden. En dan voor het eerst de baan op, Jezus wat gaat dat toch weer hard. Omdat Gitta vandaag de dag weer werkt ga ik regelmatig met de motor naar het werk, er zitten dus al wat kilometers in de benen. Toch is het niet te vergelijken met circuit kilometers. De bediening van de motor blijft nagenoeg hetzelfde maar de snelheid waarmee het nu allemaal moet gebeuren… 

De eerste dag stond dus in het teken van wennen en ervaren maar ook van genieten. ’s Avonds hebben we heerlijk gegeten en nog even zitten borrelen, redelijk bijtijds lag iedereen weer op bed om fris aan de start van de tweede dag te beginnen. Ondanks dat het niet warm was in het tentje van Willy sloeg hij het aanbod, om Eddy in de slaapzak erbij te laten kruipen, af. Daarentegen maakte hij wel gretig gebruik van het straalkacheltje van Bas & Linda. Ook Steven had het goed voor elkaar met zijn nieuwe camper. Hij was zienderogen in zijn nopjes met zijn rijdbaar vakantiehuis…  

…het VdV kampement met rechts de nieuwe aanwinst van Steven…

De tweede ochtend was het weer droog en zelfs de baan was opgedroogd ondanks de flinke regenbuien de nacht ervoor. Zoals gewoonlijk had Bas de baan en motor al snel onder controle. Met zijn nieuwe bandenwarmers, ideaal bij het koude weer, was het meteen mogelijk om de sokken er flink in te zetten. De rondetijden gingen per sessie naar beneden en aan het einde van de dag was hij zelfs een seconde sneller dan vorig jaar. Dit ondanks dat de baan wat langzamer is geworden door de vernieuwde bocht voor start/ finish. Ook Willy ging de tweede dag met de sessie beter rijden. Met wat tips van onze kant en een goed lopende R6 ging hij met sprongen vooruit. De meeste progressie maakte Steven met zijn SP1. De nieuwe slipperclutch en stuurdemper lieten hun uitwerking duidelijk na, meerdere keren kwam hij met een ‘big smile’ de baan af. Langzaamaan komt hij op het oude niveau van twee jaar terug. Met mijzelf ging het ook weer een stuk beter. Wetende dat ik een ‘slow starter’ ben gingen de rondetijden in de middagsessies al richting de snelste tijd van vorig jaar. Het weer was heerlijk deze dag, met een lekker zonnetje was het genieten. Omdat het in Nederland vreselijk weer was hebben we niet nagelaten het thuisfront te bellen om te vertellen hoe lekker het weer was. Steven en ik wisselden een nieuwe achterband en met zijn tweeën besloten we om in de groep van Willy te gaan rijden… 

…gereed maken om met z’n 3-en de baan te betreden…

Het was dan wel de laagste groep maar met maar een man of 20 was het lekker rustig op de baan, ideaal. ’s Morgens was het droog en reed ik naar een snellere tijd dan vorig jaar. Net op het moment dat we ons alle drie focuste op een laatste paar snelle sessies begon het keihard te regenen. Als eerste besloot ik de regenbanden te gaan monteren en niet veel later volgde Bas. Met vereende krachten waren de wielen binnen het uur verwisseld. Geen tijden waar ze in de Motor GP warm van worden maar voor ons amateurs niet slecht. De organisatie had besloten dat er de hele middag vrij gereden kon worden. Het betekende voor Bas en mij dat we ruim een uur de baan op konden. Voor ons beide was het een ontgroening op de ‘full wets’. Nog nooit hadden we met regenbanden gereden en we moesten er echt vertrouwen in krijgen. Toen duidelijk werd hoeveel grip deze banden blijven houden op een kletsnatte baan gingen de rondetijden met sprongen naar beneden. Beide vonden we het een geweldige ervaring en hadden er echt lol in. Met name Bas was ‘on the pace’ zonder enkel ontzag voor de kletsnatte baan draaide hij het gas van de K4 maximaal open. Daarmee joeg hij de toeschouwers naast de baan de stuipen op het lijf, die vroegen zich af of hij wel helemaal lekker was… 

…de bandenwarmers konden afblijven…

Omdat voor Steven en Willy de derde dag in het water was gevallen besloten we om er een 4^e dag bij te boeken. Gezamenlijk spraken we onze maximale prijs af. Wetende dat het bij lange na niet was uitverkocht hadden we goede hoop op een vierde race dag. Helaas voor ons was Jeroen Versteeg onvermurwbaar en ging niet op ons aanbod in. Het verschil tussen vraag en aanbod was te groot dus besloten we om de volgende dag huiswaarts te keren. ’s Avonds hebben we het nog wel gezellig gemaakt en alle grappen en grollen van de dagen ervoor de revue laten passeren. De volgende dag zijn we rond de klok van 12 begonnen aan de 900 km in omgekeerde volgorde. Onderweg hadden we slecht weer en was het erg druk op de weg. Dit zorgde ervoor dat we pas na middernacht de caravan op de stoep van de Grasakker parkeerde. Ondanks de ‘helle tocht’ was het zeer de moeite waard en een perfecte voorbereiding op het nieuwe seizoen. Daarnaast was het erg gezellig en klikte het prima tussen ons allemaal. We zijn er van overtuigd dat de twijfel bij Willy is toegeslagen. Blijft hij de RTE kleuren trouw of gaat zijn hart toch uit naar het oergezellige Trajanus team. Op 29 maart zijn we met zijn alle naar Zolder gereden om de verrichtingen van RTE en onze eigen Stephan te zien. Voor hen was dit de voorbereiding op het nieuwe seizoen. De eerste wedstrijd zal aantonen wie er het meest van zijn voorbereiding heeft geprofiteerd… 

De heenreis verliep voorspoedig. Het is vanaf Assen een goede 5 uur rijden richting Padborg, wat net over de grens ligt. Het was nog eens 20 minuten verder naar onze verblijfplaats in Nolde (tussen Tinlgev en Tønder), waar we bij een oom van Twan konden blijven.

Zondag zijn we vast een kijkje wezen nemen op het circuit. Het is een klein circuit met als buurman een vliegveldje. Op het moment dat wij er waren, was er een of andere race clinic. Een Formule Ford achtig apparaat en een Porsche Boxster reden er rondjes. De aanwezige organisatie, mensen van het circuit zelf, was zeer flexibel. We konden kijken waar we wilden en zodoende namen we even plaats op de tribune aan het einde van het rechte stuk. Dat is rechte stuk met kapitalen… Een immens recht stuk wat zo’n beetje de halve lengte van het circuit besloeg. Nou maakte ik me met m’n GSXR1000 daar geen zorgen over, maar Stephan bijvoorbeeld komt al op Zandvoort in de problemen. Dus dat zou nog lachen worden!

…”is dat het rechte stuk?”, aldus Stephan…

Daarna nog een paar boodschapjes gedaan en die avond heerlijk bij onze gastheer Wim gebarbequed. Een bijzonder gezellige avond volgde waarbij we het niet te laat maakte omdat we de volgende dag immers fris aan de start wilde verschijnen.

De circuitdag, prima geregeld!
De volgende dag begon met het aankoppelen van de aanhangers en het ritje naar het circuit. We zouden in de snelste groep rijden. Spannend, toch wel, je weet immers niet wat de Denen ‘snel’ vinden en hoe je in de groep valt. Zeker op een voor ons nog onbekend circuit. De ochtendbriefing bleek uiterst zeg maar ‘gastvrij’ te zijn. Deze werd namelijk geheel in het duits gehouden vanwege de nederlandse deelnemers en een enkele duitser. Het was allemaal keurig netjes verzorgd. Er was een post achterop het circuit aanwezig en een bij de start/finishlijn, verzorgend personeel met bijbehorende ambulance. We zouden maar liefst 7 x rijden! Daarnaast konden de rijders de gehele dag door fruit pakken en verschillende, vochtherstellende, drankjes. We zouden rond het middaguur per groep van een uitgebreid buffet mogen genieten.

De eerste sessie de baan op. Eerst maar eens verkennen. We hadden de baan gelukkig al mogen verkennen achter een marshall aan, nog voor de eerste sessie. Topservice!
Het was niet heel warm. Na een paar rondjes rustig aan gedaan ging het tempo omhoog. Lastig baantje hoor! Het vind ongeveer het midden tussen het snelle circuit van Assen en een Mickey Mouse stuurbaantje als Croix et Ternois. De lengte is, zoals eerder op deze site vermeld, 2150m en bevat een bochtig stuk langs start/finish gevolgd door een toch wel hele spectaculaire chicane en een snel stuk. Op sommige punten hebben ze nieuw asfalt ingelegd, dat is wel even schrikken/wennen. Verder is er een kunstmatige chicane aangelegd op het lange, lange rechte stuk. Dit om de snelheid er iets uit te halen en het geluid zo te dempen. Een geslaagd plan, maar de eerste keer langs zo’n chicane is wel even uitkijken hoor. Deze bestaat uit een soort van blokken waar ze ook de chicane in Zandvoort mee afbakenen met stokken van dik een meter erop… De eerste keer dat je, uiteraard maximaal (…), er langs gaat denk je echt dat het je knieschijf kost. Of op z’n minst een stuk kuipdeel eraf rijdt, maar gelukkig valt het allemaal mee. Een doffe klap met geen schade. Dat kan dus harder.

Het begin van… de pech…
De tweede sessie kwam Willy, van Racing Team Ewijk, met pech de baan af. Hij kwam met een sputterende bak terug de paddock in. Stephan wist meteen wat er mis was met de R6. Hij kent deze motoren immers door en door van zijn sleutelperiode bij Wim Theunissen. Een gebroken veertje van €1,50 bleek het euvel te zijn. Dit werd gauw gewisseld zodat Willy de resterende sessies nog kon rijden. Hij ging wel een groep terug omdat de snelste groep wat teveel was van het goede.

…er werd druk gesleuteld, aan vrijwel alle motoren…

Twan, Stephan en ik reden nog steeds in de snelste groep. In de sessie die volgde verloor ik het voorwiel tijdens de opwarmronde al in de tweede bocht. Een ongelukkige schuiver volgde. De rijder was ok, maar de motor sloeg nog een keer om in de grind/zandbak. Aj, behoorlijk wat schade… De kont was finaal kapot. Het subframe was gescheurd, het windscherm had een paar dutsen, de onderkuip was behoorlijk geschaafd en ook de bovenkuip was niet ongeschonden gebleven.

Na wat gestuntel in die verrekte zandbak, waarbij ik natuurlijk nog een keer de andere kant op viel, kon ik m’n weg naar de paddock vervolgen. Daar heb ik de motor afgespoten en schoongemaakt. De kuipen gedemonteerd en gekeken wat de schade was. Het was gelukkig voor vandaag nog wel goed genoeg op te lappen. Hierdoor heb ik 1 volledige sessie gemist en kon in de 4e sessie de laatste 10 minuten weer even proefdraaien. Even kijken of alles het nog deed. En dat deed het…

Van Twan begreep ik dat het op de baan sowieso een beetje glad was. De temperatuur was niet bijzonder hoog en doorkomend bij start/finish moet je, logisch natuurlijk, over een paar witte lijnen. Helaas ligt start/finish zo, dat je hangend naast je motor doorkomt; tussen 2 krappe bochten. Dit was niet best voor Twan’s vertrouwen in de motor en banden. Daarnaast bleek het probleem van lastig schakelen of zelf soms niet schakelen bij Twan nog steeds te bestaan. Moeilijk te verklaren, wederom even gekeken naar de afstelling van de stang maar die lijkt in orde. Misschien is het wennen aan de close-ratio bak, dat zou natuurlijk ook kunnen.

…een beetje wrikken, beetje duct tape en weer gaan…

De hervatting…
De volgende sessies heb ik een aantal keer gekeken hoe Stephan en Twan rijden. Grappig is om te zien dat er toch wel heel verschillende lijnen gereden worden. Ook leuk om te zien dat Stephan op een baan als deze verschrikkelijk goed uit de voeten kan met zijn R6. Kogelshard kon ‘ie de geplaatste chicane nemen. Ik moest met de Suzuki flink gas geven om ‘m daar bij te houden. We waren aardig aan elkaar gewaagd die dag. Hij liet het wat liggen in de krappe bochten door versleten banden en de Suzuki is gewoon verschrikkelijk snel op rechte stukken. Anderen dachten ook snel te zijn en vooral ook later te kunnen remmen. Het leverde wat hachelijke momenten op… Gelukkig bleef iedereen er tijdens deze acties op zitten, al had het goed anders kunnen uitpakken…

En dan heb je die verschrikkelijk spectaculaire chicane nog. Inmiddels was deze omgedoopt tot ‘cowboy-chicane’. De enige manier om deze heelhuids door te komen is om ‘m dwars door het midden in te sturen, net langs de bijna stoeprandhoge curbstones, staand op de steppies om vervolgens net niet genoeg snelheid te hebben zodat je ‘m nog kan omleggen om in te gaan sturen voor een hele snelle wijd uitlopende linkerbocht. Ongetwijfeld het meest favoriete stuk van het circuit voor mij persoonlijk, ondanks dat ik ‘n keer knoeperhard in die chicane rechtdoor ging. Ik had mezelf voorgenomen om niets te zeggen mocht ik ineens 2 seconden harder rijden door deze actie, maar dit was niet zo… Daarnaast raadt ik het verder niemand aan…

Aan het einde van de dag konden we de vaste gasten redelijk bijhouden. Met de nadruk op redelijk. Als ‘vliegende hollanders’ vielen we niet echt uit de toon. Er waren er een paar die echt sneller waren, maar het niveau zal gelijkwaardig zijn aan het niveau wat er in Nederland tijdens een circuittraining of -dag rijdt.

De laatste sessie had Twan nog wat pech. Door de gebrekkige bak had hij blijkbaar de boel behoorlijk geforceerd. Hij brak de schakeladapter. Het stuk waar de schakelstang aan zit welke gemonteerd zit op de gekartelde as die het blok ingaat. Jammer, maar gelukkig bleef het bij deze schade voor hem.

…nog even napraten en de spullen inpakken…

De laatste avond Denemarken…
Die avond zouden we voor de laatste keer bij Wim overnachten. Stephan, José en Dirkje vertroken die avond al richting Nederland en zouden halverwege ergens overnachten. Wij hebben er nog een gezellige avond van gemaakt en vetrokken rond het middaguur de volgende dag op ons gemak.

Het waren een paar hele gezellige dagen. Absoluut voor herhaling vatbaar. Onze grootste dank gaat dan ook uit naar Wim; voor z’n ongelimiteerde gastvrijheid (nee echt, we blijven nog 1 nachtje en dan gaan we… ).
Het circuit is eveneens de moeite waard. De accomodatie is heel redelijk. De organisatie was zeer vriendelijk en sprak Duits. Het circuit Padborg Park haalt het niet bij Assen of Zolder, maar krijgt van ons zeker een dikke voldoende! Al was het maar om de ‘cowboy-chicane’…

Bekijk de foto’s in de fotogalerij \ 2003 – heden – trainingen \ 2007-08-27 Padborg Park (Dk).