Endurance Assen 25 augustus ’08

Op de paddock van het TT circuit in Assen was het een drukte van jewelste toen we er zondagavond 25 augustus aankwamen. Een Endurance is toch een aparte wedstrijd die enorm leeft onder de deelnemers. Onze vrienden van Racing Team Ewijk waren niet moeilijk te vinden, gewoon goed luisteren waar het lawaai vandaan komt. In pitbox 12 was het een gezellige boel en vloeide het bier rijkelijk. De indeling van pitboxen was niet helemaal duidelijk. Navraag bij Onno leerde ons dat Trajanus in box 3 zou moeten zitten maar die was al bezet door Team Rekla Racing. Die jongens hadden ook geen idee hoe de indeling wel zat dus besloten we om bij Ewijk in te trekken. Het is een terugkerende anekdote in ieder avontuur van Racing team Trajanus. Maar ook deze avond was weer bijzonder gezellig. Veel te laat konden we het niet maken want om 07:00 was de inschrijving en om 09:00 de start van onze training. Snel naar bed voor de broodnodige nachtrust voor deze belangrijke wedstrijd die een hele rare wedstrijd zou worden…
De rede dat deze wedstrijd extra belangrijk voor ons is zal inmiddels iedereen duidelijk zijn. Deze dag stond vooral in het teken van onze goede doel actie voor de Stichting vrienden KOC Nijmegen. Omdat de DNRT in deze veel voor ons betekend overhandigde wij Huub een bloemetje en een doosje chocolade. Huub keek ons eens goed aan en dacht dat we hem probeerde te chanteren om zo een plek op het podium wilde veiligstellen. Volgens Huub verdiende Ria het meer dus gaven we haar de mooie bos bloemen. Volgens ons verdient de hele organisatie gewoon een dikke pluim. Om 09:00 ging de pitstraat open voor een drie kwartier durende training. Voor de startopstelling maakte het niet uit want die is op volgorde van inschrijven. Proberen een goed ritme te pakken en veel kilometers maken is dan het belangrijkste. Bas verteld hierover:” Ik heb niet hard lopen pushen er waren nog een paar natte plekken op de baan. Gewoon geprobeerd om in mijn ritme te komen. Niet een hele beste tijd neergezet maar dat was nu ook niet belangrijk.” De wedstrijd duurt maar liefst 5 uur en dat vraagt veel van de concentratie. En zoals race goeroe Keith Code zegt:” Concentratie is als een 10,- $ biljet wat je maar één keer kunt uitgeven. Hoe meer je van die 10,- $ je aan randzaken kwijt raakt, des te minder blijft er over om uit te geven aan belangrijke dingen.” Gelukkig dat die Dollar tegenwoordig niks meer waard is en we dus meer te besteden hebben. Het zou deze dag heel goed van pas komen.
Na de training stond een sip kijkende Bart Hock van het Caliber Racing Team in de pitbox. De versnellingbak van zijn Yamaha R6 had al na twee rondjes de geest gegeven. Hoeveel techneuten er ook naar keken allemaal trokken dezelfde conclusie:”Einde oefening voor Bart.” Dat was erg zuur want buiten het feit dat hij zich op de wedstrijd verheugde is Bart ook bezig geweest met onze goede doel actie. Rob Juwett, van Yamaha Nederland, kon de R6 niet meer reanimeren maar had wel een oplossing voor het team. Marius Arens, die al vaker met ons heeft meegereden, was ingedeeld bij het team van Rob. Dat team kon nu in hun originele samenstelling rijden en wij hadden een coureur die weet hoe het bij ons reilt en zeilt. We waren dus al vroeg klaar deze morgen en dus was er voldoende tijd om de tactiek te bespreken. Besloten werd dat Bas zou starten, Stephan als 2^e de baan op zou gaan, ikzelf als 3^e en Marius als 4^e. Inmiddels waren ook de ouders van Bas gearriveerd, erg belangrijk want de vader van Bas beklede de functie van teammanager. Een lastige job tijdens een Endurance want buiten dat er zo hard mogelijk moet worden gereden is het ook een tactisch spelletje. Tot mijn verassing kwamen ook mijn Pa en Ma een kijkje nemen. Vooral voor beide moeders is het niet gemakkelijk om te zien hoe hun zoon met ware doodsverachting probeert in dit geweld overeind te blijven.
Aan het einde van de briefing nam Gitta brutaal het woord over van wedstrijdleider Martin v/d Pavert. In klare taal maakte ze de aanwezigen duidelijk dat ze langs alle pitboxen zou komen om te collecteren voor onze goede doel actie. Het miste zijn uitwerking niet want Gitta haalde maar liefst ruim 260,- € op…
Om 12:45 was het dan zover, alles gereed voor de start. Ik zou Bas assisteren met zijn start met een diepe zucht liet hij zijn motor achter. Hij was zichtbaar nerveus en dat werd niet minder toen bleek dat Patrick van As van Porn Racing naast ons op plek 7 stond. Bas verteld hierover:” Na de verklootte start van een eerdere Endurance had ik er veel zin in. Ik had iets goed te maken maar was natuurlijk supernerveus. Gelukkig startte we aardig vooraan vanaf plek 8. Bij de proefstart ging het meteen mis. Een herhaling van de vorige keer. Ik spring op de motor en in m’n enthousiasme druk ik met m’n kolenscheppen de dodemansknop in… Al doende leert men en ik wist dus meteen wat het probleem was waarom ‘ie niet wilde starten. Knop om, starten en gaan. Geen beste start maar dat maakt niet uit. De echte start ging beter. Martin zwaait met de vlag en weg ben ik. Toch lastig om in volledig strijdtenue die 15 meter rennend naar je motor te overbruggen. Ik was niet de aller-snelste maar wel vlot weg vlak achter Patrick! Volgens mij kwam ik als 3^e uit de Strubben en bij eerste doorkomst was ik nog 5e! De echt snellere jongens kwamen gauw voorbij, dat scheelt toch altijd nog een paar seconden.”

Met de eerste wissel liggen we op een keurige 9^e plek, Stephan kan met een 10^e plek in zijn stint goed consolideren. Bij de tweede wissel ben ik aan de beurt. De wedstrijd is dan in volle gang en het is moeilijk om je ritme te vinden. Voordat je die gaskleppen verticaal kunt draaien moet je zeker weten dat de banden goed warm zijn. Vanaf de Ruskenhoek zet ik aan en begin aan de snelle rondes, omdat je zo gefocust bent op het rijden is het moeilijk om het aantal rondes bij te houden. De pitcrew probeert met het zwaaien van onze NEC vlag aan te geven dat je in de volgende ronde naar binnen moet. Nadat ik de transponder aan Marius heb overgedragen blijkt dat ik het vlagsignaal maar liefst twee keer heb gemist. Van de wedstrijdleiding krijgen we te horen dat we een tijdstraf hebben gekregen voor te hard rijden in de pitstraat. Bij de ingang van de pitstraat wacht ik Bas op om hem duidelijk te maken dat hij naar de ‘strafbank’ moet. Bas ziet mij, op een afstand van 2 meter, niet staan en rijdt door naar de wisselplek. Het betekend dat Stephan na zijn stint voor 44 seconde het ‘strafbankje’ in moet. We zakken daardoor van een 13^e naar de 18^e plek. In mijn volgende stint gaan er in de tweede ronde maarliefst 3 coureurs onderuit. Ik besef me dat deze code 60 een tijdje gaat duren en terwijl ik langs de pitmuur rijdt probeer ik aan te geven dat ik wil wisselen omdat we zo het minste tijdverlies hebben. Omdat ik niet weet wat mijn stinttijd is (die moet tussen de 12 en 18 minuten zijn) kijk ik of er gevlagd wordt. Dit is niet het geval dus maak ik een extra ronde vol onder code 60 en wissel daarna met Marius. Gaande de wedstrijd zakken we telkens een plaatsje terug in ronde de 60^e ronde liggen we op een keurige 16^e plek. Het probleem bij een Endurance blijft dat de snelheidsverschillen erg groot zijn. Omdat er verschillende coureurs uit het ONK en de KNMV Cup meedoen is het erg oppassen voor iedereen. Dat het niet altijd goed gaat leert ook Pieter Jansen op hardhandige wijze. Ter hoogte van de Geert Timmer bocht wordt hij bruut van zijn nieuwe Ducati 999 gereden. Het is zijn eerste wedstrijd op deze nieuwe motor, erg zuur om hem dan meteen uit de grindbak te moeten vissen. Gelukkig heeft hij er zelf niets aan over gehouden en valt de schade mee maar voor Pieter zit de Endurance erop. Terwijl het Ewijk team bij de motor van Pieter staan te kijken komt Bas wild gebarend, onder code 60, langs de pits rijdt. Ik ga polshoogte nemen wie er van Team Ewijk aan zijn stint bezig is en of deze doorgekomen is. Willy is op de baan en nog niet doorgekomen, turend over de paddock zien we dat er voor de Strubben iets gebeurd is. We lopen snel die kant op en wat we vrezen wordt bevestigd, Willy is uitkomend Ossebroeken van zijn R6 gereden. Gelukkig staat hij wel overeind maar wordt voor de zekerheid meegenomen naar het medisch centrum. Na onderzoek moet hij toch naar het ziekenhuis voor foto’s en verder onderzoek, Sandra en Gitta gaan met hem mee. Daar blijkt het toch niet zo mee te vallen, Willy heeft zijn linkerschouder uit de kom en een gekneusde nier en ribben. Hij heeft erg veel pijn en moet zelfs een nacht in het ziekenhuis blijven. Natuurlijk is iedereen erg geschrokken maar de wedstrijd gaat gewoon door. Voor Racing team Ewijk is de wedstrijd dan over, de overgebleven teamleden rijden nog wel hun rondjes maar de laatste plaats zal het resultaat zijn.

Voor ons gaat de wedstrijd ook gewoon door maar door alle omstandigheden en het feit dat de wedstrijd is is het moeilijk geconcentreerd te blijven. In het 3^e uur zijn we afgezakt naar een 21^e plek met 7 rondes achterstand. Als we een plek in de top 20 kunnen halen zou dat een perfecte prestatie zijn dus gaan we ervoor. Het laatste uur gaan we als 19^e in met uitzicht op een 16^e plek. Marcel van Team Bikexperience komt polshoogte nemen en verteld dat ze de benodigde 19 wissels niet gaan halen waardoor ze een strafronde zullen krijgen. Het kost de teammanager een hoop rekenwerk maar als we gewoon erop blijven zitten kunnen we als 18^e finishen. Helaas gaat het in de laatste stint van Stephan mis, Stephan verteld:” In iedere stint ben ik ter hoogte van de Stekkenwal gaan aanzetten, zo ook in deze laatste stint. Terwijl ik instuur hoor ik een schavend geluid, ik denk dat het de uitlaat is maar voordat ik het weet schuift het voorwiel weg. Stekkenwal is een 3^e versnelling bocht waar je denk ik tussen de 100/120 km/uur rijdt. Er was geen houden aan en schuif over het asfalt richting de grindbak waarin ik een aantal salto’s en flikflak maak. Mijn complimenten voor de Marshalls want die waren er snel bij om te kijken hoe het met me ging. Al snel had ik zelf door dat ik niks mankeerde en wist ook meteen wat er gebeurd was. Dan heb je al snel zorgen over de motor maar achteraf valt dat ook wel mee. Er is niks krom alleen wat beschadigd kuipwerk en de gebruikelijke dingen die bij een schuiver afbreken. Tonny van Motorpaint Alphen heeft er weer wat werk erbij deze winter. Ik was wel zo slim om meteen de transponder van de motor af te halen en die aan Peter Merkelbach mee te geven. Zo konden de jongens verder rijden. Ik ben wel erg blij dat ik er zelf niets aan overgehouden heb want over een kleine week gaan we met het vliegtuig op vakantie. En die schade, ach dat is allemaal te repareren en misschien is dit wel het moment om toch die 1000 cc te kopen.”

Ondertussen staan wij in de pits te wachten. We zien dat er een code 60 is en op het moment dat de rondetijd van Stephan naar de 6 minuten gaat weten we dat hij het moet zijn die gevallen is. Snel maak ik me klaar om de wedstrijd te hervatten. Wanneer Peter de transponder bij ons inlevert kan ik de baan op. Het is toch wel raar want op dat moment wist ik niet hoe het met Stephan ging. In de opwarmronde probeer ik te spotten waar ‘ie was maar ik krijg hem niet gevonden. Dan maar verstand op nul en proberen er nog wat van te maken. Door Stephan’s valpartij zijn we weggezakt naar een 27^e plek en zit die top 20 notering er ook niet meer in. Toch probeer ik nog alles uit de kast te rijden en klok ik wel mijn snelste ronde van de dag! Als laatste is het de beurt aan Marius die de wedstrijd naar ‘huis’ mag rijden. Wanneer Marius over de meet komt na 5 uur racen hebben we maar liefst 120 rondes gereden. Dat is 13 rondes minder dan de terechte winnaars van Porn Racing. Met de valpartij van Stephan, die ons zeker 3 of 4 rondes heeft gekost, in het achterhoofd is de 25^e plek overall nog niet zo slecht…

Al met al een vreemde dag voor ons, de Rolling Stones maakte er al een liedje over:” Mixed emotions”. We begonnen met 3 R6-jes en er bleef er geen één over, er waren maarliefst 17 valpartijen deze dag. Volgens Pieter, die bij Willy in het ziekenhuis van Assen langs was geweest, zat de hele Eerste hulp vol met gevallen motorcoureurs. Wij hebben de boel snel ingeladen en richting huis gekoerst toen we wisten dat Willy een nachtje moest blijven. Het mooie van deze dag is natuurlijk dat Racing Team Trajanus zich van een goede kant heeft laten zien. Dat we zelf allemaal weer heel huiswaarts zijn gekeerd, m.u.v. de motor van Stephan. En er is een hoop geld opgehaald voor het goede doel. Later zal er dan extra aandacht besteedt gaan worden aan onze goede doel actie. Als laatste willen we de twee vaders bedanken voor hun hulp. Bart en Jean Marie dat ze ons toch nog de hele dag nog geholpen hebben. Marius voor het invallen voor Bart. En natuurlijk onze vaste ‘Crew’ voor de ondersteuning…