ZAC Endurance Zandvoort / 12-09-07

Op 12 september jl. stond de tweede endurance wedstrijd voor dit seizoen op het programma. Dit keer niet georganiseerd door de ZAC maar door de MAC of de Motor en Auto Club uit Zandvoort. MAC Zandvoort is een vereniging met ruim 800 leden. De één meer dan de ander maar allen sportief en actief bezig met motor- en/of autosport. Zoals gebruikelijk vertrok de Trajanus stoet de avond van tevoren weer richting de kust…

Onderweg nog snel twee jerrycans met benzine getankt zodat we ons daar op de racedag geen zorgen over hoeven te maken. Het nadeel is dan wel dat alles in de auto naar ‘peut’ gaat ruiken. Een geur die je dagen later nog in je kleren ruikt. Ik heb ze ook wel eens in de caravan gezet maar dat is dan van hetzelfde laken een pak, het slaapt wel lekker. Misschien gewoon stoer zeggen dat het de nieuwe geurlijn van Nicky Hayden is. Het was al donker toen we aankwamen maar we werden zeer vriendelijk door de MAC organisatie onthaald.

…een vliegende start voor Stephan…

Dat had misschien te maken met het feit dat we pas één van de eerste waren, de rest van de paddock was leeg. Na goed overleg parkeerde we de caravan en camper strategisch naast de grote feesttent. De beide mannen waren druk bezig geweest met het opbouwen en inruimen van de tent. We hadden het idee dat ze de tap ook al hadden aangesloten en alvast een half fustje aan het proef draaien waren geweest. Ze vroegen ons of we een oogje in het (tent) zeil wilden houden. Zodat niet de biervoorraad geplunderd zou worden. Nu hebben ze van Bas ‘non alcoholica’ in ‘t Veld weinig te duchten maar ik had het er toch moeilijk mee. Gelukkig waren de mannen gerustgesteld toen we ze vertelde dat Stephan zijn alles verslindende waakhond zou meenemen. Het idee om de Fiat te gebruiken als schijnwerper pakte wat verkeerd uit. Het was iets teveel van het goede geweest en stond dus met een lege accu. Gelukkig loopt de paddock wat naar beneden zodat een klein duwtje van Bas voldoende was om weer leven in de vierwieler te krijgen. Na een beetje bami bij Bas gebietst te hebben arriveerde ook de familie Cornelissen. Toen zij geïnstalleerd waren hebben we nog wat gedronken en daarna ons mandje opgezocht.

…gezellige Endurance drukte in de pits…

De MAC organiseert deze endurance samen met een circuitdag voor haar leden. Het betekende dat we tussen 12:30 en 13:30 een uurtje mochten trainen en de wedstrijd van 16:30 tot 19:00, lekker uitslapen dus! Eigenlijk was het wel lekker zo. ’s Morgens lekker relaxed aan, hapje eten, spulletjes in orde maken, tactiek bespreken. Waarschijnlijk vond de organisatie dat te relaxed want 20 minuten voor aanvang van de training kondigde ze aan dat het al begon. Als een haas het ‘werkkloffie’ aangetrokken, op het stalenros gesprongen en achter Stephan aan. Zoals te doen gebruikelijk was Bas al aan de horizon verdwenen gevolgd door Stephan. Na een paar rondjes kwam ik binnen om mijn voetsteunen te verstellen. Stephan stond in de pitbox te foeteren: “Wat een stelletje honde****en rijden er toch rond. In één opwarmrondje ben ik er twee keer bijna afgereden door een gast van Motorsportlifestyle. Je krijgt de kans nog niet om de banden fatsoenlijk op te warmen”. Terwijl ik nog aan het sleutelen was stapte Stephan vloekend en tierend op zijn R6 om de training te vervolgen. Met een verbeterde zithouding draaide ik nog rustig een paar rondjes tot de training afgelopen was. Alle drie waren we het er over eens dat het snelheidsverschil behoorlijk groot was. Op zich is dat niet verwonderlijk met rijders als o.a. Nigel Walraven (EK GSX-R 750 Cup), Alex en Marcel Zuurbier en Jarno Voorthuizen (allen ONK rijders). Daarnaast stond er ook nog een hele batterij KNMV-Cup rijders op de startlijst, dat is toch van een ander niveau dan dat we normaal gewend zijn. Het niveau van de ZAC is enorm gegroeid dit seizoen en dat komt mede doordat dit soort jongens meerijden. Vele vragen zich af wat die jongens in de ZAC te zoeken hebben. Het is nu juist de charme van deze competitie dat iedereen welkom is (zelfs de mannen van de 3D Cup). We zien het maar als een uitdaging om te proberen ons aan dat niveau op te trekken. Het beloofde in ieder geval veel voor de wedstrijd…

…we hadden ons pitbord verruild voor de beter herkenbare NEC vlag…

Ondertussen waren de ouders van Bas ook gearriveerd, Pa (Bert) in ‘t Veld zou voor ons de tijdwaarneming verzorgen deze wedstrijd, een belangrijke maar ook lastige taak. In de 2,5 uur durende wedstrijd moest er acht keer worden gewisseld met een stint tijd tussen de 12 en 18 minuten. Bij de vorige endurance gebruikten we een pitbord om aan te geven wanneer de rijder binnen moest komen. Nu hadden we een grote NEC vlag op een uitschuifbare stok als signaal. De Nijmeegse driekleur was veel duidelijker dan het pitbord. In tegenstelling tot de vorige wedstrijd werd het ‘teken’ nu maar één keer gemist. Om half vijf was het zover en maakte Stephan zich, met gezonde spanning, klaar voor de proefstart. Doordat we ons al bijtijds hadden ingeschreven startte we vanaf een tweede plek op de startgrid. Bas zou Stephan helpen bij de ‘Le Mans’ start. Opmerkelijk tijdens die proefstart waren de twee valpartijen, niet echt handig om het zacht uit te drukken. Stephan was niet echt goed weg maar zou dat bij de echte start helemaal goed maken. Als vijfde ging hij door de Tarzanbocht heen, maar het was onmogelijk om die positie vast te houden. Na één volle ronde kwam hij als 18^e over de meet.

…qua pittijden deden we niet onder voor de top…

Na de eerste rijders wissel lagen we op een 25^e plek. Bas was de tweede rijder en kon wat plaatsen goedmaken, die ik weer in mijn eerste stint kwijtraakte. Gedurende de wedstrijd bleven we pendelen tussen plaats 21 en 27. Zowel Bas als Stephan reden een mooi persoonlijk record terwijl ik niet eens in de buurt van mijn snelste tijd kwam. Op zich ging het rijden wel lekker en was het gevoel goed, helaas uitte dat zich niet in mijn rondetijden. Typisch was dat ik voor mijn gevoel nog nooit zo hard op Zandvoort had gereden maar in werkelijkheid niet aan mijn rondetijden kwam. In het begin van de wedstrijd hadden we de stints wat korter gehouden waardoor we uiteindelijk op 9 wissels uitkwamen, één meer dan nodig was. Door het knappe rekenwerk van de vader van Bas kwamen we op ‘nul’ stafseconden uit. Stephan had de eer om de wedstrijd te finishen en kwam slechts 7 seconden tekort op zijn voorligger.

…in de hekken om Stephan binnen te zwaaien…

Uiteindelijk zijn we om 19:00 op een 26^e plek gefinished met een totaal van 64 rondes wat er 7 minder waren dan de winnaars team Veghel 1.

…het afsluitende spektakel tijdens een Endurance…

Gitta schoot nog wat mooie plaatjes van het hele team en Sammy, of zoals Stephan hem noemt: ‘White Fang’. We laden daarna de boel weer in en vertrokken richting huis. Gezien het zeer sterke deelnemersveld is de 26^e plek van totaal 37 teams niet eens zo slecht. Toch hadden we, net als tijdens de eerste endurance, verwacht hoger te eindigen. Zo blijft er wel een mooi doel over voor volgend seizoen over om toch bij die eerste 20 teams te eindigen…

…het Endurance team met de teammanager van de dag…