19 augustus
Sommers Dakedekkers en Timmerbedrijf:    € 100,-
Henk de bruin:     € 10,-  
Victor Saedt:     € 10,-     

20 augustus
Yvo, Charlotte, Hidde en Daan Smit:     € 20,- 
Opa & Oma Arts:     € 20,- 
Ton & Maria Arnts:
Denken dat we 100 rondjes gaan rijden en doneren € 0.25,- per rondje.
Monique, Marscha & Rianne Arts:     €25,-

Racing team Trajanus rijdt ook dit jaar weer voor een goed doel. De sponsoractie van 2007 was een groot succes. Voor de stichting NOTK werd ruim 2000,- Euro bij elkaar geracet. Lees hier het verslag van vorig jaar. Maandag 25 augustus a.s. zullen we er weer alles aan doen om zoveel mogelijk geld op te halen. Dit keer wordt de Endurance niet op circuit park Zandvoort verreden maar op het TT circuit van Assen. Een ander circuit en een ander goed doel, dit jaar rijden we niet voor het NOTK maar voor de stichting vrienden KOC Nijmegen…

Eigenlijk was het de bedoeling om onze goede doel actie te houden met de Endurance van vrijdag 13 juni j.l. Maar omdat Bas nog met de naweeën van een crash zat en Stephan te druk was met zijn studie, werd de actie afgeblazen. Achteraf gezien maar goed ook want het is een zwarte bladzijde in de historie van de vaderlandse motorsport geworden. De vele valpartijen en het noodlottige ongeval van Roeland Lokker zorgde ervoor dat de wedstrijd voortijdig werd stilgelegd. De 19^e plek die Bart, Stephan en ikzelf behaalde was een keurige prestatie, maar de manier waarop willen we graag vergeten.

Een aantal weken geleden kwam de DNRT met het nieuws dat de wedstrijd van 25 augustus wordt omgezet naar een 5 uur durende Endurance. Voor ons een mooie gelegenheid om alsnog voor het goede doel te gaan racen. In principe wordt de wedstrijd verreden met vijf teamleden. Omdat wij als team voor het goede doel gaan rijden mogen we nu met vier man starten. We komen een coureur tekort maar die vacature is snel ingevuld. Net als met de Endurance op Zandvoort zal Bart Hock van het Caliber Racing Team uit Groesbeek samen met ons ten strijde trekken. Bart is een goede bekende van ons en we weten dat hij erg snel is op het TT circuit. Dat komt goed van pas want hoe meer rondes we rijden, hoe meer geld er aan de stichting overhandigd kan worden.

Een Endurance wedstrijd is een andere wedstrijd dan normaal. Met een echte ‘Le Mans’ start begint de 5 uur durende wedstrijd. Het is de bedoeling om in die 5 uur zoveel mogelijk rondes te rijden, het team met de meeste rondes wint de wedstrijd. Voor mensen die echt geïnteresseerd zijn, op de volgende link staat het gehele reglement van de Endurance. Ons startnummer is al bekend, we zullen de achtste startplek op de grid innemen. Ook dit keer zal er een sterk deelnemersveld aan de start verschijnen, aan ons de taak om zoveel mogelijk rondes te rijden.

…de overhandiging van de cheque vorig jaar aan de Stichting NOTK…

De actie van vorig jaar was een groot succes, op de volgende link kun je een verslag lezen. Natuurlijk hopen we het bedrag van vorig jaar te evenaren of zelfs te verbeteren. Dit jaar racen we dus voor stichting vrienden KOC Nijmegen, maar wat is het KOC eigenlijk:

Het Kinderoncologisch Centrum is de afdeling kinderhemato-oncologie van het Universitair Medisch Centrum (UMC) St. Radboud in Nijmegen. Jaarlijks wordt hier bij ongeveer 110 kinderen de diagnose kanker gesteld. Baby’s van enkele maanden tot en met adolescenten (tot 18 jaar) worden in het KOC behandeld en begeleid. Deze kinderen komen uit de regio Limburg, grote delen van Noord-Brabant, Gelderland, Overijssel en de grensregio Kleef.

Wat doen de vrienden KOC Nijmegen eigenlijk:
Het behartigen van de belangen van de patiëntjes met kanker, en hun gezinnen, die behandeld worden in het Universitair Medisch Centrum St. Radboud in Nijmegen. Daarbij vormt het welbevinden, in de ruimste zin, van die patiëntjes het eerste belang.
Dit is de statutaire doelstelling van de Stichting Vrienden KOC Nijmegen. Het stichtingsbestuur bestaat uit vrijwilligers onder wie altijd enkele ervaringsdeskundigen. Zij vertalen deze algemene doelstelling in concrete projecten zoals:

• Aanschaf van speelgoed en spelmateriaal, audio en beeldapparatuur, laptops, lees en luisterboeken en kindermeubulair.
• Organisatie van ontspannende activiteiten.
• Publicatie van boeken voor ouders en professionals
• (mede) Financiering van medisch-wetenschappelijk pilot onderzoek op het terrein van kinderoncologie.
• (mede) Financiering van ontwikkeling van nieuwe vormen van patiëntenbegeleiding en nazorg.

…educatieve voorziening in het gebouw ‘Vrouw en kind’ bij UMC St. Radboud…

Een prachtig goed doel om voor te rijden natuurlijk. We rijden dus op het TT circuit van Assen en de wedstrijd duurt maar liefst 5 uur. Het is voor ons koffiedik kijken tot hoeveel rondes we gaan komen daarom pakken we het dit jaar anders aan. Net als vorig jaar kun je RTT per ronde sponsoren, je beslist zelf of je voor de wedstrijd al een bedrag doorgeeft. Nieuw is dat deze actie tot medio oktober doorloopt. Dit maakt het mogelijk om af te wachten hoeveel rondes we rijden en daar achteraf een bedrag aan te koppelen. Natuurlijk blijft het ook mogelijk om een vast bedrag te doneren. Maar het leukste voor jullie en voor ons is om dit per ronde te doen.

De mensen die vorig jaar meegedaan hebben ontvangen binnen enkele dagen een e-mail met een inschrijfformulier. Deze inschrijfformulieren gaan op verschillende manieren ook nog uitgedeeld worden. Wanneer je vorig jaar niet meegedaan hebt kun je een e-mail naar goededoelen@trajanus.com sturen. Wij zorgen er dan voor dat je een formulier ontvangt of regelen de inschrijving.

We rekenen op jullie steun en hopen in oktober een mooi bedrag aan de stichting vrienden KOC Nijmegen te kunnen overhandigen.
Alvast bedankt,

#37 Stephan Cornelissen
#76 Bas in ‘t Veld
#198 Twan Arnts
#381 Bart Hock

Met nog een kleine 400 km voor de boeg deden we het rustig aan de dag erop. Er was zelfs tijd voor een kleine wandeling richting het meer. Steven was zelfs van plan om een frisse duik te nemen. Aangekomen bij het meer bleek het een nudisme strand te zijn en krabbelde hij terug:” Het water is veels te koud ” Ja, ja tuurlijk. ’s Middags vertrokken we richting Tsjechië, wanneer je de grens passeert en richting Praag rijdt is het genieten van de mooie omgeving en perfecte wegen. Sinds 2004 maakt Tsjechië onderdeel uit van de Europese Unie. Het is duidelijk te zien aan de infrastructuur waar het geld op was. Ter hoogte van Praag dan is het gedaan met de mooie wegen en schone parkeerplaatsen. Vanaf Praag is het nog een 200 km naar Brno en dat zijn niet de fijnste. Al hobbelend, stuiterend en vloekend waren het zware km. Waarschijnlijk omdat je zo op en neer stuitert hebben de Tsjechen van die grote reclameborden langs de snelwegen geplaatst. Wat verder opviel is dat er maar weinig oude barrels rond rijden. De meeste Tsjechen rijden een keurige auto, waar ze dan wel als malloten in rijden. Wanneer je een Tsjech bv. voorrang geeft bij het invoegen rijden ze bijna de vangrail in van verbazing. In Tsjechië hebben ze blijkbaar nog geen postbus 51 die ze probeert op te voeden tot nettere chauffeurs.

Het circuit van Brno ligt in een prachtige heuvelachtige en bosrijke omgeving. Vanaf 19:30 mochten we er de paddock op en konden we ons kampje opslaan. Terwijl Gitta en ik als vanouds met de voortent aan het stoeien waren kookte Steven een lekkere pan met Bami. De SP1 van Steven was toe aan een nieuwe achterband die ter plaatse gewisseld werd en ’s ochtends terug gemonteerd. Allebei waren we best zenuwachtig niet in de laatste plaats omdat we in de Pro groep zouden starten. Zelf had ik pas kort voor vertrek het geld naar Eybis overgemaakt. Omdat we 24 juni nog een wedstrijd op Zolder hadden wilde ik niet het risico lopen om daar stukken te maken en dan ook nog het inschrijfgeld kwijt zijn. Steven had zich gewoon laat ingeschreven en de Expert 1 groep al vol was. Omdat we al vaker met Eybis gereden hebben wisten we dat het nivo hoog is in de Pro groep. En bij deze training zeker omdat er een aantal toppers uit het EK Superstock 600 & 1000 acte de pressante zouden geven. Allebei hadden we nog nooit op het Masaryk circuit van Brno gereden. Voorafgaand aan deze training heb ik een powercommander gemonteerd en is de R1 perfect afgesteld door Hans Kerkhoven van Dynojet Nederland. Tel daarbij op dat ik meestal wel een dag nodig heb om te acclimatiseren op een nieuw circuit en jullie begrijpen de verontrusting.

De volgende ochtend was ik dan ook vroeg wakker en begon meteen met de voorbereidingen. We proberen of we nog in de Expert 1 groep terecht kunnen maar alles zit helemaal vol. Na het bijwonen van de briefing moest er nog getankt worden maar de pomp zat dicht. Gelukkig was Huub, één van de voorrijders, zo vriendelijk om een jerrycan af te staan. Op het moment dat we willen opstappen, komt Steven erachter dat ‘ie zijn polsbandje, wat als startbewijs dient, is vergeten. Al vloekend en tierend helpt Gitta met het omdoen. Tijdens de briefing werd duidelijk gemaakt dat het maken van wheelies, stoppies en burn outs niet geapprecieerd wordt en dit directe uitsluiting tot gevolg zal hebben. Iedereen staat klaar in de pits voor de allereerste sessie en zodra het ligt op groen gaat volgt de ene wheelie na de andere, de toon is gezet. De eerste indrukken zijn overrompelend wat een fantastisch circuit en wat een snelle rijders. In de derde ronde wordt ik door Andrea Antonelli gepasseerd op zijn 2008, door Ten Kate geprepareerde, Honda Fireblade.

Hij suist me voorbij en trekt met het aanremmen een slide van een meter of 60. Achterop het circuit ligt de bekende ‘Horsepower Hill’ uitkomend uit een chicane gaat het stijl omhoog. Steven wordt hier door Claudio Corti op zijn 2008 R1 ingehaald. Die trekt een wheelie, staand op de steppen tot bovenaan, bij de landing komt er een dikke rookpluim van de voorband af. Terug in de paddock moeten we beide eerst de hartslag weer tot een normaal nivo terugbrengen en wisselen de eerste indrukken uit. Gitta kijkt en luistert met verbazing naar de wilde gebaren en de mondelinge uitleg. Snel wat eten en drinken want de sessies volgen elkaar snel op. In de derde sessie weet ik wanneer welke bocht komt en in welke versnelling ik moet zitten. Steven slaat een sessie over omdat hij een olie lekkage bij zijn rempomp heeft maar het gelukkig snel kan verhelpen.

Afgelopen winter is het hele circuit opnieuw geasfalteerd dat zorgt voor een prima grip en er zijn nauwelijks hobbels te bekennen. Langs de baan staan duidelijke borden om je rempunten te bepalen. Het hoogte verschil is maar liefst 74 meter wat voor ons een nieuwe ervaring is. Ondanks het grote verschil in snelheid begint het passeren na verloop van tijd te wennen. Het zijn echte profs die weten waar ze mee bezig zijn en geen ‘Do or die’ pogingen wagen. In de pauze na de derde sessie begint het te regenen. We hadden afgesproken dat Laurent van Eybis een paar rondes zou voorrijden. Zijn Engels heeft een hoog ‘Allo, allo’ gehalte:”Keep up with my speed. Corners and lines are not important. You must give gas…” Das duidelijk nergens naar kijken alleen aanpikken en gas geven zo makkelijk kan racen zijn. We gaan nog wel de baan op maar aangezien Laurent op slicks rijdt houden we het snel voor gezien, erg jammer. Om risico’s te vermijden ga ik niet met regenbanden de baan op. Het risico om te vallen is toch groter en je zou dan twee dagen weg kunnen gooien. Op de paddock is het wat onrustig, Steven vliegt uit zijn vel wanneer er een tent tegen zijn camper vliegt. De Slowaakse eigenaren hadden hem niet vastgezet en lagen in de bus ernaast te pitten. Een paar Belgen helpen opruimen, als alles weg is komen de slaperige Slowaken pas tevoorschijn. Het ziet er niet naar uit dat het droog gaat worden dus slenteren we wat rond in de pits. Terwijl we al keuvelend terug lopen naar de paddock komt een lang gestalte ons tegemoet. We kijken nog een keer en het blijkt Bas te zijn. Samen met zijn Linda zijn ze op vakantie in Oostenrijk, niet zoals ze eerder vertelde aan de westkant maar aan de oostkant, de kant van Tsjechië dus. Hartstikke leuk natuurlijk dat ze de moeite nemen om naar Brno te komen. Aangezien Bas zijn motor niet bij heeft zal hij vanaf de kant toe moeten kijken. Aan het einde van de middag is er een borrel in de pitbox bij Eybis erg gezellig en perfect geregeld natuurlijk. ’s Avonds hebben we een gezellig etentje in het paddock restaurant.

Aan het begin van de tweede dag is het even zoeken naar het ritme en komen de laptimers naar voren. Volgens ingewijde doe je goed mee met een tijd van onder de 02:30:00. Beide raken we steeds meer vertrouwd met de baan en de snelle mannen laten zien waar je moet insturen, remmen en gas geven. De rondetijden variëren tussen de 02:34 en 02:31 maar in de middag kan ik er nog een volle seconde afrijden en blijf net boven de 02:30 steken. In de pauze krijgen we te horen dat er 2 plekken vrij komen in de Expert 1 groep. We besluiten om over te stappen. Deze dag zijn er nog meer toppers bijgekomen waaronder Alex Polita van het Sterilgarda Ducati team. Naast dat Alex uitkomt in de Superstock 1000 klasse is hij ook de vaste testrijder van WK Superbike coureur Max Biaggi. In de pauze ga ik ook langs bij het Beowulf Superstock 600 team met Gino Rea en Dan Linfoot beide jongens rijden ook in de Pro groep. In de pits zag ik dat Gino eenzelfde ‘vreemde’ tekening van de achterband heeft als ik heb. Aan teammanager Andrew Stone vraag ik waar het vandaan komt. Hij verteld dat ze geen idee hebben en alleen wat aan de rijhoogte veranderd hebben en het toen weg was. Nu kan ik de rijhoogte alleen niet echt aanpassen maar wel de veervoorspanning die ik wat terugzet. Het helpt een beetje maar tijdens de derde dag rij ik de achterband helemaal kapot. In de middag van de tweede dag rijden we met de Expert 1 mee ook in deze groep wordt nog flink gas gegeven. Ondanks de goede tips en hulp van Bas lukt het niet om de tijd te verbeteren wel worden ze constanter wat een goed teken is. Aan het einde van de dag is er een ‘Family lap’ iedereen mag dan de baan op met de motor, auto of fiets. Met z’n vijven stappen we in de auto om een rondje te rijden. Het geeft Bas, Gitta en Linda de gelegenheid om te zien hoe de baan loopt en ook zij zijn onder de indruk. ’s Avonds is er een lekkere BBQ met onbeperkt bier, dat hoef je tegen mij en Steven maar één keer te zeggen natuurlijk.

Op de derde dag vertrekken Bas en Linda weer richting Nederland. In de ochtend proberen Steven en ik er een tandje bij te zetten. We komen dicht in de buurt bij de tijden van de dag ervoor maar een verbetering zit er niet in. Tot onze frustratie begint het keihard te regenen in de pauze, het ziet ernaar uit dat we de laatste km. gereden hebben. Het lange wachten begint en iedere keer maar kijken of de baan droog wordt. Steven heeft nog goede hoop maar ik ben al aan het inpakken. Later in de middag begint het harder te regenen en is de baan vrij toegankelijk voor alle rijders. Dat levert een extra gevaar op omdat er rijders zijn die met regenbanden rijden maar ook rijders met gewone straatbanden. Om kwart voor zes ontstaat er een droog spoortje en besluiten we toch de baan op te gaan. Het is lekker rustig omdat de meesten rijders al onderweg naar huis zijn. De baan is op verschillende plekken nog erg nat maar vanaf het begin kom ik in een lekker ritme. We rijden ruim een half uur achterelkaar totdat we beide moeten tanken. Gitta is al de hele middag een rondje rond de baan aan het lopen voor het maken van foto’s, ze is blij dat we eindelijk weer voorbij komen. We maken een korte pitstop nemen wat te drinken en gooien de laatste benzine in de tank. De baan is tot 19:00 open en daar gaan we maximaal gebruik van maken. Na eerst de banden weer opgewarmd te hebben kan ik bij een GSX-R 1000 aanpikken rondelang zitten we achter elkaar aan. Samen passeren we de ene na de andere coureur en is het regelmatig stuivertje wisselen. Vlak achter ons zit Steven op het ‘Vinketouw’ en is net als ik met volle teugen aan het genieten. Klokslag 19:00 wordt er afgevlagd en zit het er helaas op. In de paddock wordt mijn goede gevoel bevestigd door de laptimer, 3 rondes achterelkaar heb ik een 02:29 gereden. Ook Steven heeft heerlijk gereden en we zijn het er beide over eens hier gaan we nog veel vaker terugkomen. Het rijden met zoveel wereld toppers was een prachtige ervaring.

We besluiten een poging te wagen er nog een dag bij te boeken wat helaas niet lukt. Normaal is er altijd wel iemand die door een valpartij niet verder kan maar net als in de voorgaande dagen zijn er geen uitvallers. We pakken onze spullen en vertrekken richting Duitsland waar we om iets voor negen op een mooie camping aankomen. Het is inmiddels donderdag en in het weekend wordt vlak in de buurt de Moto GP op de Sachsenring verreden. Zaterdags bezoeken we de training en zondags de wedstrijd. Tijdens de training is het prachtig weer maar op de wedstrijddag plenst het onophoudelijk. We zijn verrast door de sfeer die gezelliger lijkt dan bij de Dutch TT. Rondom de paddock zijn er door de verschillende motorfabrikanten stands voor het publiek ingericht. Zo hebben we verschillende echte Moto GP machines gezien. Ook staan we oog in oog met Chris Vermeulen en Loris Caprirossi van Suzuki en met Anthony West van Kawasaki die handtekeningen uitdelen. Zoals gebruikelijk in Duitsland is het eten en drinken perfect verzorgd alles is verkrijgbaar. We raken onder de indruk van de baan en zijn het weer roerend met elkaar eens dat ook hier een keer zelf gereden moet worden. Ondanks de regen is het een mooie afsluiting van een echte race vakantie. ’s Maandags verloopt de terugreis probleemloos, rond middernacht zijn we thuis. Direct duik ik achter het internet opzoek naar foto’s en om te kijken of er ergens nog plaatsen vrij zijn voor de Sachsenring. Zo’n geweldige vakantie smaakt naar meer en eigenlijk heb ik helemaal geen zin om tot 2009 te wachten.

In de fotogalerie staan alle foto’s gemaakt door Steven en Gitta…

Voor de Endurance kreeg ik ‘m net niet op tijd klaar, maar vandaag was ‘ie af. Opgelapt en 100% in orde. Met dank aan mijn teammaatjes Twan en Stephan en die van RTE voor alle geboden hulp, adviezen en inspanning. Door deze crash en de gebeurtenissen de afgelopen tijd had ik de avond van het inschrijven besloten om een klasse lager te gaan rijden. In deze klasse, de S2, rijden ook de meeste leden van RTE, te weten Pieter Jansen, Sjon Ports en Martien Bruisten. Daarnaast zouden mijn ouders op bezoek komen en hen had ik beloofd het rustig aan te doen.

De dag begon met een minuut stilte. Om 08:50 op het rechte stuk ter hoogte van de finish-lijn. Ter nagedachtenis aan Roeland Lokker (Lokkie), die tijdens de Endurance van afgelopen vrijdag 13 juni het leven heeft gelaten. Indrukwekkend en confronterend. Zo verschrikkelijk hard kan de motorsport zijn. Rust zacht Roeland.

De vrije training had ik me als doel gesteld te wennen aan de motor met de veranderde zit, het nieuwe pak en de helm en om even de nieuwe banden ‘op te ruwen’. Helaas was ik m’n laptimer vergeten te monteren, maar op zich voelde het goed. Het vertrouwen was al gauw terug en het tempo zat er al redelijk in zonder te gaan pushen. De officiele tijdwaarneming moest m’n gelijk danwel ongelijk gaan bewijzen. Met een hoge 01:48-er was ik dik tevreden. Sjon was ook aardig op stoom, hij was een seconde langzamer en de cafeine was nog niet bij Pieter aangeslagen. Een 01:50 viel hem ten deel.
Twan had merkbaar schik op z’n stalen ros. De laatste tijd kampt z’n motor met wat kinderziektes zoals het lostrillen van onderdelen. Dit keer echter niet, het beloofde een mooie dag voor hem te worden en hij zette meteen een hoge 01:59-er neer. Dat is slechts 5 seconden langzamer als zijn beste tijd, en dat in de Vrije Training!

Na de VT besloot ik om m’n remblokken, waar het beste wel vanaf was, te vervangen. Met hulp van Willem Verploegen (RTE), die wel mee was maar zonder z’n nieuwe Ducati Hypermotard, hebben we snel de remblokken vervangen zodat ik de Tijdstraining nog even kon wennen aan de nieuwe blokken. Het was inmiddels wat warmer geworden. Geweldig lekker weer. De Tijdstraining verliep eigenlijk hetzelfde als de Vrije Training. Het ging prima zonder echt te pushen. Ik moest even wennen aan de blokken, er leek een kleine trilling in te zitten maar deze verdween naarmate ik wat harder ging rijden en remmen. Een enkele keer ging ik in de bocht na start/finish wijd. Hetzelfde gebeurde in de chicane voor het rechte stuk. In een poging m’n rempunten wat scherper te zetten kwam ik redelijk dweilend aanstormen en koos uiteindelijk het hazepad wat me door de pitstraat leidde… Prima, even op adem komen en de sessie vervolgen. Een 01:47 was m’n beste tijd. Ik was er tevreden mee. Bij Pieter was inmiddels de koffie doorgelopen en hij stond een paar tienden achter me. Sjon had nog een seconde van z’n tijd afgereden en stond met 01:48 op de 3e plek. Dit was een leuke opstelling; 1) RTT, 2) RTE, 3 RTE. Met in mijn achterhoofd dat we niets hoefden te bewijzen, maar dat zowel Pieter als Sjon goede starters zijn, kon ik aan m’n pauze beginnen.
Twan perste er een 01:54 uit. Goed voor een 16e startplek in de S1 en een geweldige persoonlijke groei. Hij zat binnen een seconde van z’n PR af. De R1 was in topconditie, zo ook de rijder die ondanks het zichtbare vochtverlies en zuurstoftekort bijzonder tevreden was over de resultaten.

Inmiddels waren mijn ouders gearriveerd en samen aten we een broodje op het inmiddels motorstille circuit. Waar vind je dat nog. Absolute motorstilte. Een schril contrast met de start die zou volgen. De S3 rijders waren bijna klaar en wij stelden ons in de pitstraat op om aan onze opwarmronde te beginnen. Opstellen, rode vlag verdwijnt, lichten gaan 1 voor 1 aan en bij nummer 4; weg is Sjon! Het duurde ‘m blijkbaar allemaal wat te lang… De rest van het veld wacht nog even op het laatste rode licht en als ze allemaal gedoofd zijn dan vertrekken wij pas. Ietwat verbouwereerd heb ik toch een goede start. Achter Sjon duik ik de eerste bochtenreeks in en opkomend bij het tweede rechte stukje nabij de geluidspaal haal ik ‘m in. Ik lig weer op kop! Dit houd ik echter niet lang vol en al na een paar ronden word ik ingehaald door #215 Maarten van Triest en #441 Nico Dmyszewicz. Een verkeerde remactie waardoor ik wijd ga kost me nog een plaats aan #73 Hedzer van der Bij. Ik kan nog wel een keer naast ‘m komen voor de ziekenhuisbocht en laat ‘m daar staan. Maar de GSXR1000 K7 van Hedzer is snel en hij doet hetzelfde bij mij voor de laatste chicane opkomend bij het rechte stuk. Als 4e passeer ik de streep met als snelste tijd een 01:46:67 heb ik m’n PR net niet kunnen verbeteren. Helaas kon ik m’n positie niet behouden, maar ik was blij met m’n 4e plek!
Pieter passeert 2 plekkies achter me de lijn en Sjon op ‘n 10e plaats direct gevolgd door Martien. Sjon is helaas ook door de organisatie opgevallen en krijgt een straftijd van 10 seconden opgelegd…
Twan passeert als 25e de streep. Hij heeft dus wat plaatsen verloren wat voornamelijk te wijten valt aan de matige start dit keer. Er wordt ook verschrikkelijk hard gereden in de S1. Vooraan in de S2 worden 01:46-ers gereden. Vooraan in de S1 worden 01:47-ers gereden!

M’n moeder is inmiddels gerust gesteld door Linda dat ik het inderdaad rustig aan doe. Ik probeer niet te veel plaatsen toe te geven. Met name het rijden in de buurt van anderen na zo’n ongeval als ik had, vind ik soms wat eng. Je weet nooit precies wat ze gaan doen. Gelukkig rijdt je in een wedstrijd in de buurt van mensen die nagenoeg even hard rijden en die wat ervaring hebben. Ze houden hun lijn aan of ze kunnen defensief gaan rijden mocht je om ‘n plaats rijden. Die enigzins voorspelbaarheid stelt me ook wel weer wat gerust.

De tweede manche start ik dus vanaf helemaal links dit keer. Weliswaar op de eerste startrij, maar nu op de 4e plek. Volgens mij ga ik als 3e de bocht in. Nummer 1 en 2 zijn dezelfde als uit de eerste manche. Het had weinig zin om die proberen bij te houden, die waren gewoon te snel. Helaas wordt ik weer voorbij gestoken door #73 Hedzer van der Bij. Even later stuift ook #240 Jarno Dulos me voorbij op z’n 600… Wat gaat die gozer snel op een 600-tje. Achterop het circuit, na de Sacrementsheuvel, kan ik iets naar Hedzer en Jarno toerijden maar Jarno is gewoon wat sneller op de rest van het circuit en tegen het geweld van Hedzer kan ik eigenlijk ook niet op… Mijn geluk is dat Jarno zich verslikt in die chicane na de Sacrementsheuvel in de allerlaatste ronde. Hij gaat rechtdoor en komt er weliswaar ongeschonden uit, maar ik passeer ‘m aan de binnenkant terwijl hij de boel nog aan het afstoffen is. Wederom als 4e passeer ik dus de lijn met wederom een 01:46-er als beste tijd. Prima, spullen heel gehouden en dik tevreden.
Twan zet duidelijk nog een keer alles op alles en maakt zo wat plekken goed. Als 22e passeert hij de zwart-wit geblokte vlag. Een prima resultaat en nog belangrijker; een nieuw PR! Met een lage 01:53-er mag ‘ie dik tevreden zijn. Chapeau!

Na de prijsuitrijking, waar ik dus een 4e prijs in de S2 had behaald en Pieter (RTE) een 6e prijs, zijn we rustig huiswaarts gekeerd. Onderweg hebben we nog even een hapje gegeten in Valkenswaard en rond de klok van 22.30 zochten we ons bedje op. Een lange en vermoeiende dag weer, maar wat kan de motorsport toch ook mooi zijn…

Over de reis valt weinig te vertellen, het plaatsje ligt tussen Reims en Parijs in ongeveer 500 km van Druten vandaan. Over de aankomst valt des te meer te vertellen. Na een reis van 6 uur arriveerde we in het plaatsje waar we moesten zijn, dachten we. Ik bel Steven om te vragen waar we precies moesten zijn en hij legt uit dat we door het dorpje heen moeten rijden en het dan aan de rechterkant ligt. Wij rijden het dorpje twee keer op en neer maar nergens een camping te bekennen. Nog maar een keer bellen en het volgende gesprek tussen ons drieën volgt:” Steven met Twan, we staan nu bij het kerkje midden in het dorp.” “Oké, dan fiets ik die kant op ik ben er zo.” Vijf minuten laten gaat de telefoon weer: “Twan met Steven, waar staan jullie dan bij het kerkje?” “Aan de voorkant bij de begraafplaats.” “Ik zie helemaal geen begraafplaats joh. Hoe ziet jullie kerk eruit?” “Spits dak met een grote haan erop!” “Die kerk waar ik sta heeft helemaal geen haan, ik sta bij een heel andere kerk.” “Wacht even”, zegt Stephan: “Daar bovenaan staat nog een kerk ik zal een paar keer claxonneren, kun je het horen Steven?” Even blijft het stil aan de andere kant van de lijn. Steven:”Ik hoor helemaal niks jongens ik weet niet waar jullie wel staan maar, wacht de klok begint te luiden kunnen jullie het horen?” Mijn hand gaat op de luidspreker van de telefoon. Stephan en spitsen onze oren maar geen klokgeluid, laat staan dat we weten waar de klepel hangt. Steven:”Staan jullie wel in het goede dorp? Er zijn hier meerdere dorpjes waar Tardenois in voorkomt.”Er bekruipt mijn een angstig gevoel en zeg tegen Stephan:”Volgens mij is dit een Carole gevalletje, net zoals in Parijs waar we bij het verkeerde Mercure hotel stonden.” Ik blader wat door mijn TomTom heen en kom maar liefst 3 plaatsnamen met Tardenois erin tegen te weten: Ferè en Tardenois, Ferné en Tardenois en Fresnes en Tardenois en elk dorpje had een ‘Rue de Chateau’. Afijn, we stonden dus in Fresnes en moesten in Fère zijn, gelukkig zijn we er maar 15 km van verwijderd. Uiteindelijk bereikte we het dorpje waarvan we dachten dat we er moesten zijn. En zowaar de herkenningspunten die Steven ons had doorgegeven klopte ook nog. In het centrum bij de kerk, zonder haan, stond hij op ons te wachten.

Doordat we zo laat arriveerde werd het een kort nachtje. Om 7 uur ging het wekkertje alweer en was het snel inpakken. De motor van Stephan kon bij mij op de trailer, zo kon de caravan op de camping blijven staan. Op het motor-forum staan een hoop verhalen over het circuit en vooral de eigenaar die nog al nors is. Zo mag bijvoorbeeld niet iedereen op de verharde paddock staan en controleert hij streng op geluid en de aanwezigheid van een DB-killer. Eenmaal aangekomen op het circuit was de paddock al aardig vol en vonden we een plekje vlak bij het begin van de pitsstraat. De organisatie hield een briefing en daarna startte we alle drie in de snelste groep. Een technische keuring was er niet maar de eigenaar controleerde wel met een DB-meter of je niet teveel geluid maakte. Het is dan altijd weer afwachten wat het nivo en de snelheidsverschillen op de baan is. In de eerste sessie is het credo rustig aan en de baan verkennen. Dat was op zich al een hele klus want het 3,6 km tellende circuit heeft maar liefst 17 bochten. Wat de baan ook erg leuk maakt zijn de hoogte verschillen en de bochten met een negatieve verkanting (off camber). Dit houdt in dat bocht niet, zoals gebruikelijk, het laagste punt aan de binnenkant heeft maar aan de buitenkant. Het oude ‘TT circuit’ had ook een aantal van dit soort bochten, iets wat je niet veel tegenkomt en zeker niet zoveel. De eerste 2 sessies staan in het teken van ontdekken en zoeken. Welke versnelling, wat is de ideale lijn, hoe hard kun je de bochten in. Het vinden van de juiste versnelling was op dit circuit geen probleem.

Alleen op het rechte stuk bij startfinish kwam je in de 5 en de rest van het circuit gaf de tweede versnelling een juiste overbrenging. Het grote nadeel van de baan zelf is dat het asfalt van een bedroevende kwaliteit is. Voor een circuit van een jaar oud is het erg hobbelig en al op veel plekken met bitumen gerepareerd. Bij een chicane zat precies een bult op het punt van uitaccelereren ideaal om er vanaf gegooid te worden. Een linkerbocht was zo slecht dat we letterlijk het asfalt kapot reden met precies twee gaten op de ideale lijn tot gevolg. Maar goed wie het asfalt van Zandvoort gewend is klaagt niet snel. Het leuke is omdat je met zijn drieën bent je veel van elkaar kunt leren. Normaal gesproken hebben we daar Bas voor, die heeft na drie rondes meestal wel in de gaten hoe je het hardst mogelijk rond kunt gaan. We verdenken hem er ook van dat ‘hij op een X-box stiekem oefent. Vooral Stephan was al snel in zijn element met zijn wendbare R6. Zelf had ik veel aan zijn info over het insturen en uitaccelereren. Voor mij was het voor het eerst dat ik mijn nieuwe bandenwarmers gebruikte. Tussen de oren blijft het vreemd dat je direct uit de pits maximaal hard kunt gaan. Stephan zou de bandenwarmers van Bas gebruiken. Hij staat er om bekend dat ‘hij een vrachtwagen aan onderdelen meeneemt, alleen was ‘hij dit keer een achterbok vergeten. Jammer want het gebruik van bandenwarmers voorkomt de extra bandenslijtage bij het warm rijden.  Volgens de organisator zou een rondetijd van ongeveer 02:00 minuten snel zijn.

Na de middagpauze gingen we er alle drie voor zitten de baan was helemaal droog en de zon zorgde voor een lekkere 25 °C. Het resulteerde in een rondetijd voor Stephan van 02:05:3, Steven reed een 02:07:3 en ik een 02:07:8. Hele nette tijden waarmee we bij de snelste mannen op de baan hoorde. Steven kreeg de lachers op zijn hand:” Mijn knieën worden helemaal warm van de hitte die door de kneeslider heen komt, zo hard en plat ga ik hier in de rondte”. Stephan en ik keken elkaar aan en wisten meteen:” Die jongen heeft te lang in de zon gezeten”. Aan het einde van de dag waren we het roerend met elkaar eens: Leuke maar ook moeilijke baan, slecht asfalt, prachtig weer, goede organisatie en een perfecte training. Net op het moment dat we wilde vertrekken kwam de organisator van dag twee aan. De mensen Eybis overnachtte op de paddock. Hierdoor mochten de motoren en de aanhanger blijven staan.

’s Avonds hebben we op de camping lekker gedoucht en zijn in het dorpje een hapje wezen eten. De volgende ochtend snel uit de veren en weer richting Bevareaux waar het circuit ligt, een kleine 11 km van de camping vandaan. Eybis is een grootte Belgische organisator met een zeer professionele instelling. De motoren worden gekeurd en het bijwonen van de briefing is verplicht. De gehele dag was er voor iedereen gratis Go Fast energy drink.

Voor iedere handeling krijg je een stickertje op je kuip. Naast een bandje om de arm om aan te geven in welke groep je rijdt krijg je nog 4 plakkertjes. Eén om te laten zien in welke groep je rijdt, één voor het bijwonen van de briefing, één voor de technische keuring en op de laatste wordt geschreven hoeveel DB de motor maakt. Het is maar goed dat we geen dik betalende sponsors hebben die zouden het extra plakwerk nooit goedkeuren. Stephan startte in de snelste groep en Steven en ik een groep lager. Beide hebben we vorig jaar in Val de Vienne ook met Eybis gereden. Het nivo is van een ander kaliber dan op de eerste dag. In de snelste groep was er ook een test voor het Belgische blad Motorwereld. Een aantal piloten testte de nieuwste Japanse SuperSports. Met Stephan maakte we een deal dat hij zijn ‘classic’ R6 op iedere foto er tussen zou wurmen. Het voordeel van twee dagen trainen is dat je die tweede dag geen moeite hoeft te doen om het circuit te leren. Je kunt verder gaan waar je de dag ervoor mee gestopt bent. Direct vanaf het begin zat het tempo er goed in maar aan het einde van de tweede sessie begon het te spetteren. Helaas hield de regen niet meer op en de baan werd natter en natter. Ik besloot om de regenwielen eronder te gooien maar voor Stephan en Steven zat het erop. Erg jammer natuurlijk omdat we net in een lekker ritme zaten. Terwijl de regen aan bleef houden ben ik in de middag nog één keer de baan op gegaan. Maar de omstandigheden waren te slecht, in sommige bocht op het laagste punt van het circuit lag modder op de baan. Zelfs regenbanden zijn daar niet tegen opgewassen. Oftewel inpakken en wegwezen, erg jammer maar je weet dat het kan gebeuren.

De terugweg verliep lekker vlotjes. We vertrokken om 4 uur en om 10 uur kwam ik thuis aan. De R1 stond nog geen minuut binnen of de regen kwam met bakken uit de hemel zetten. Al met al een perfecte training gehad alleen jammer dat de tweede dag in het water is gevallen. Ondanks het slechte asfalt en faciliteiten is het zeker een baan waar we nog een keer naar terug gaan. Hopelijk is het de perfecte opmaat voor de Endurance op 13 juni a.s.
Ps.
Omdat er geen fotograaf aanwezig was en we onze huisfotografe thuis hadden gelaten hebben we er een paar kiekjes van ons uit het archief tussengevoegd. Dat leest toch wat lekkerder weg…

Om 7 uur ging het wekkertje af en met een lichte kater probeerde ik het tikken van de regen op te vangen. Geen tikje te bekennen, eerst maar de oordoppen uit en nog eens luisteren. Zelfs zonder de oordoppen tikte het nergens, het was droog. “Onmogelijk ik moet nog door de drank verdoofd zijn”, dacht ik. Snel sprong ik uit bed waarbij ik de waterbak van Eddie even vergat en de ochtend toch met een paar natte voeten begon. Wonder boven wonder was het toch echt droog buiten en zelfs het asfalt was redelijk opgedroogd. Als er al een God bestaat dan moet het een motorfreak zijn. Hadden we vorig seizoen echt mazzel met het weer, dit seizoen slaat tot nog toe alles. Volgens de voorspellingen zouden we in Carole (Parijs) zijn weg geregend en in Zolder weggespoeld. Het is zelf zo erg dat Bas de internetsite www.buienrader.nl onder zijn favorieten heeft staan. Het zal je favoriet maar zijn, of waar het hart van vol is… Wanneer het droog zou zijn zouden we ons inschrijven en dan wel zien hoeveel meter we konden rijden. Dus zo gezegd zo gedaan. Door de feestdag, het alfabet verhaal en de slechte voorspellingen waren er maar weinig inschrijvingen. Voor Bas en mij kwam het goed uit, we konden ons moeiteloos inschrijven. De S1 klasse waar ik in zou starten was met 33 rijders goed gevuld, echter de 8 rijders in de S3 was heel mager. Buiten een voetsteun die loszat (de zoveelste keer) had Peter Merkelbach geen opmerkingen bij de technische keuring. Bas en Pieter mochten het spits afbijten met de vrije training, vooral achter op de baan was het nog een beetje vochtig. Het resulteerde voor Bas in een nette 1:51:3. Mijn vrije training gebruikte ik om rustig aan de baan weer te leren kennen en opzoek te gaan naar herkenningspunten. Bewust deed ik het rustig aan op die manier kom ik het beste in mijn ritme. Een snelste tijd van 2:07:0 was niet om over naar huis te schrijven maar dat kon ik in de tijdstraining nog herstellen. Op Zolder begon voor Bas en mij het motorsport avontuur met de niveau 1 cursus (beginners) van de Motorsportschool Holland. Circuit Zolder is dan ook het circuit waar we beide het meeste gereden hebben. Voor mij is het misschien wel het circuit waar ik het beste tot mijn recht kom. Bas heeft meer een haat – liefde verhouding met deze baan. Mooie resultaten wisselde hij af met flinke klappers…

In de tijdstraining zette Bas een mooie 1:48:0 op de klokken wat hem een 3^e plaats op de startgrid bezorgde. Omdat zowel in de S3 als ook in de S2 de bezetting dunnetjes was werden deze twee groepen gecombineerd. Het betekende dat Bas, Pieter, Sjon, Martien en Willem in één keer de baan op zouden gaan. Het betekende ook dat iedereen 3 wedstrijden kon rijden, extra veel rijtijd dus. Op het moment dat ik me klaar wilde maken voor mijn tijdstraining begon het te regenen. Nu ben ik niet bang voor een beetje water maar Zolder is een verraderlijk circuit als het nat is. Ik besloot geen risico te nemen en liet deze training aan me voorbij gaan. Omdat ik toch in het achterveld zou starten viel er alleen maar te verliezen voor mij. In de pauze heb ik als een echte MacGyver (wie kent hem nog) wannabe Bas en Pieter geholpen. Bij Pieter was een kering in zijn voorvork lek. Met wat absorberende doek en wat Ductape zorgde we er in ieder geval voor dat de olie zich niet verder kon verspreiden. Bij Bas was zijn Stuurdemper helemaal los getrild. Met een bout en een busje werd het provisorisch gemaakt, zo kon iedereen van start gaan. In de eerste wedstrijd van de gecombineerde S3/ S2 groep behaalde Bas een mooie 3^e plek, Bas verteld hierover: “Ik had een kopstart, uitkomend Bianchi ging het drie dik richting de eerste chicane. Het was mij een beetje te gortig en liet Milan #33 en Hans #311 voorgaan. Die twee kon ik niet volgen maar de 3^e plek kon ik redelijk eenvoudig consolideren”. Met een voorsprong van 3,5 seconde finishte Bas als 3^e met een snelste ronde van 1:49:3. Omdat ik geen kwalificatietijd genoteerd had vertrok ik vanaf de 29^e startplek. Zo’n eerste ‘echte’ start is toch weer even slikken, met 32 man de eerste bocht induiken is gewoon een spannende aangelegenheid. De eerste twee rondes keek ik, figuurlijk natuurlijk, de kat uit de boom. Daarna kreeg ik in de gaten dat ik behoorlijk sneller was dan de rijders voor me. In mijn eerdere races in de S1 klasse moest ik knokken om niet met de ‘rode lantaarn’ over de meet te rijden. Nadat ik een mannetje of zeven was gepasseerd reed ik naar het achterwiel van Donald Huigen #131. Er ontstond een leuk gevecht en in de laatste ronde kon ik hem definitief achter me laten. En dat was maar goed ook want opkomend rechte stuk begon de R1 te sputteren. Op mijn dashboard zie ik een oranje lampje en dat ik al een kleine 30 km. op reserve heb gereden. Direct flitste het ongeval van een tijdje geleden door mijn hoofd. Hierbij kwam ook iemand zonder benzine op het rechte stuk te staan. Een achterligger had dit niet in de gaten en reed vol in op de stilgevallen motor. Het trieste gevolg één dode en één coureur die in coma vecht voor zijn leven. Wild zwaaiend met mijn hand sla ik na de muur op het rechte stuk direct rechtsaf om mijn outlap niet duwend af te hoeven leggen. Met de 20^e plek ben ik tevreden de snelste tijd van 1:58:3 is nog voor verbetering vatbaar maar ik heb wel heerlijk gereden…

In de tweede manche heeft Bas weer een goede start maar dit keer wordt de concurrentie uitgebreid met Marc #77 en Rogier #136. Bas verteld: “Mijn achterband was eigenlijk versleten. Doordat er een aantal snelle rechterbochten na elkaar komen wordt de band aan die zijde erg warm en slijt veel harder. De feedback bleef erg goed en kon daardoor aardig op de grens rijden. Het was alleen niet voldoende om het de mannen voor mij lastig te maken. Waarschijnlijk moet de voorvering ook wat strakker afgesteld worden. Met hard aanremmen duikt de K4 bijna tot aan het diepste veerpunt, dat zorgt dan weer voor een onrustige achterkant”. Toch rijdt Bas naar een mooie 5^e plek en is zijn snelste tijd 1:48:1. Mijn 2^e race start ik vanaf de 19^e plek wat meer in het midden van de baan is. Ik probeer meer naar buiten te komen en mezelf zo beter te positioneren voor de eerste rechterbocht. Dit lukt aardig en ik verlies beduidend minder plekken dan normaal het geval is. Anderhalve ronde kan ik zelfs Peter Merkelbach #291 redelijk volgen wat me nog nooit gelukt is. Peter is één van de vrijwilligers die er iedere ZAC wedstrijd is. Daarnaast is hij op zijn Suzuki RF 900 een moeilijk te kloppen man. En dan niet zozeer omdat hij super snel is, dat kan ook niet met de RF, maar Peter is wel super constant en heeft een mooie stijl van rijden. Uiteindelijk komt hij 5 seconden eerder over de finish op de 14^e plek en ik op de 18^e plek met een gaatje van 3 seconden op Frank #196. Mijn hoogste klassering in de S1. De snelste tijd, 1:56:0, is maar een anderhalve seconde langzamer dan mijn snelste tijd ooit op Zolder.

Door de combinatie klasse mochten we dus nog een keer gaan opstellen voor een derde wedstrijd. Bas verteld:” De start was weer goed maar vooral op Milan #33 stond geen maat die dag. Helemaal niet vreemd want Milan werkt voor de Motorsportschool en die hebben Zolder als thuiscircuit. Naarmate de wedstrijd vorderde liepen de voorste twee weg. Marc #77 kon ik goed volgen. Mede door de slechte achterband heb ik niet meer aangezet voor een ‘Do or die’ actie”. Met een tijd van 1:46:1 noteerde Bas wel de snelste ronde in de derde race. De vierde plek met een verschil 0,6 seconde op de derde plek was voldoende om in de prijzen te vallen. Een mooi resultaat en zeer constant gereden. In mijn laatste wedstrijd moest de nummer 17 op de startgrid het veld ruimen vanwege een geluidsovertreding. Zelf stond ik op de 18^e plek waardoor er voor mij een opening aan de buitenkant van de baan lag. Hierdoor kun je jezelf goed positioneren voor de drie rechterbochten die op de eerste linker volgen. Mijn positie kon ik eenvoudig handhaven. Drie ronde voor het einde kwam er voor de ‘ziekenhuisbocht’ letterlijk een Kawa voorbij gestuiterd. Hij stuiterde rechtdoor en ik kon er aan de binnenkant weer voorbij. Het gaatje naar Peter #611 kon ik dicht rijden maar op de finishlijn was er nog verschil van 0,5 seconde. Met de 17^e plek en weer een tijd van 1:56:0 was ik tevreden, mijn hoogste klassering in de S1. De snelste tijd was voor verbetering vatbaar maar het belangrijkste is toch lol hebben en dat had ik zeker. Gezamenlijk met Ewijk zijn we naar de prijsuitreiking gegaan en wederom ging er veel zilverwerk mee naar Nijmegen en omstreken. Sjon behaalde een mooie 4^e plek in de S2 en Martien een 6^e plek in de S2. Ondanks dat het startveld van de S3 gelimiteerd was is de 4^e overall plek van Bas een hele knappe prestatie waar ‘ie trots op mag zijn. De eerst volgende wedstrijd is op 13 juni. Op Zandvoort zal dan de Endurance worden gereden één van de mooiste evenementen van het seizoen. Hoplelijk mogen we jullie daar begroeten…