Training Brno 7-8 en 9 juli 2008

Vorig jaar stond de zomervakantie in het teken van motorracen we reisde toen af naar Val de Vienne voor een tweedaagse circuittraining. Dit jaar zag de zomer ‘vakantie’ er nog beter uit. Samen met Steven Vinke vertrokken we richting Tsjechië naar het prachtige GP circuit van Brno, Eybis uit België verzorgde daar een driedaagse circuittraining. Daarna ging het richting het Duitse Chemnitz waar de Moto GP op de Sachsenring verreden zou worden. Wat kan een motorracer zich nog voor een betere vakantie bedenken…

Nadat we zaterdag 5 juli de caravan ingepakt hadden vertrokken we richting Duitsland. De afstand naar Brno is een kleine 1100 km teveel om in één keer te rijden. Rond de klok van negen uur ’s avonds arriveerde we op camping Oase in de buurt van Dresden. Ook Steven was naar deze camping gekomen, eenmaal gesetteld konden we genieten van het eerste koude biertje. Camping Oase is een mooie camping die van de ANWB zelfs een 9 toebedeeld krijgt en daar is geen punt van gelogen. Goede voorzieningen, mooie plaatsen, schoon en veel sanitair en een prachtige omgeving. Eigenlijk jammer dat we er maar één nacht zouden blijven.

Met nog een kleine 400 km voor de boeg deden we het rustig aan de dag erop. Er was zelfs tijd voor een kleine wandeling richting het meer. Steven was zelfs van plan om een frisse duik te nemen. Aangekomen bij het meer bleek het een nudisme strand te zijn en krabbelde hij terug:” Het water is veels te koud ” Ja, ja tuurlijk. ’s Middags vertrokken we richting Tsjechië, wanneer je de grens passeert en richting Praag rijdt is het genieten van de mooie omgeving en perfecte wegen. Sinds 2004 maakt Tsjechië onderdeel uit van de Europese Unie. Het is duidelijk te zien aan de infrastructuur waar het geld op was. Ter hoogte van Praag dan is het gedaan met de mooie wegen en schone parkeerplaatsen. Vanaf Praag is het nog een 200 km naar Brno en dat zijn niet de fijnste. Al hobbelend, stuiterend en vloekend waren het zware km. Waarschijnlijk omdat je zo op en neer stuitert hebben de Tsjechen van die grote reclameborden langs de snelwegen geplaatst. Wat verder opviel is dat er maar weinig oude barrels rond rijden. De meeste Tsjechen rijden een keurige auto, waar ze dan wel als malloten in rijden. Wanneer je een Tsjech bv. voorrang geeft bij het invoegen rijden ze bijna de vangrail in van verbazing. In Tsjechië hebben ze blijkbaar nog geen postbus 51 die ze probeert op te voeden tot nettere chauffeurs.

Het circuit van Brno ligt in een prachtige heuvelachtige en bosrijke omgeving. Vanaf 19:30 mochten we er de paddock op en konden we ons kampje opslaan. Terwijl Gitta en ik als vanouds met de voortent aan het stoeien waren kookte Steven een lekkere pan met Bami. De SP1 van Steven was toe aan een nieuwe achterband die ter plaatse gewisseld werd en ’s ochtends terug gemonteerd. Allebei waren we best zenuwachtig niet in de laatste plaats omdat we in de Pro groep zouden starten. Zelf had ik pas kort voor vertrek het geld naar Eybis overgemaakt. Omdat we 24 juni nog een wedstrijd op Zolder hadden wilde ik niet het risico lopen om daar stukken te maken en dan ook nog het inschrijfgeld kwijt zijn. Steven had zich gewoon laat ingeschreven en de Expert 1 groep al vol was. Omdat we al vaker met Eybis gereden hebben wisten we dat het nivo hoog is in de Pro groep. En bij deze training zeker omdat er een aantal toppers uit het EK Superstock 600 & 1000 acte de pressante zouden geven. Allebei hadden we nog nooit op het Masaryk circuit van Brno gereden. Voorafgaand aan deze training heb ik een powercommander gemonteerd en is de R1 perfect afgesteld door Hans Kerkhoven van Dynojet Nederland. Tel daarbij op dat ik meestal wel een dag nodig heb om te acclimatiseren op een nieuw circuit en jullie begrijpen de verontrusting.

De volgende ochtend was ik dan ook vroeg wakker en begon meteen met de voorbereidingen. We proberen of we nog in de Expert 1 groep terecht kunnen maar alles zit helemaal vol. Na het bijwonen van de briefing moest er nog getankt worden maar de pomp zat dicht. Gelukkig was Huub, één van de voorrijders, zo vriendelijk om een jerrycan af te staan. Op het moment dat we willen opstappen, komt Steven erachter dat ‘ie zijn polsbandje, wat als startbewijs dient, is vergeten. Al vloekend en tierend helpt Gitta met het omdoen. Tijdens de briefing werd duidelijk gemaakt dat het maken van wheelies, stoppies en burn outs niet geapprecieerd wordt en dit directe uitsluiting tot gevolg zal hebben. Iedereen staat klaar in de pits voor de allereerste sessie en zodra het ligt op groen gaat volgt de ene wheelie na de andere, de toon is gezet. De eerste indrukken zijn overrompelend wat een fantastisch circuit en wat een snelle rijders. In de derde ronde wordt ik door Andrea Antonelli gepasseerd op zijn 2008, door Ten Kate geprepareerde, Honda Fireblade.

Hij suist me voorbij en trekt met het aanremmen een slide van een meter of 60. Achterop het circuit ligt de bekende ‘Horsepower Hill’ uitkomend uit een chicane gaat het stijl omhoog. Steven wordt hier door Claudio Corti op zijn 2008 R1 ingehaald. Die trekt een wheelie, staand op de steppen tot bovenaan, bij de landing komt er een dikke rookpluim van de voorband af. Terug in de paddock moeten we beide eerst de hartslag weer tot een normaal nivo terugbrengen en wisselen de eerste indrukken uit. Gitta kijkt en luistert met verbazing naar de wilde gebaren en de mondelinge uitleg. Snel wat eten en drinken want de sessies volgen elkaar snel op. In de derde sessie weet ik wanneer welke bocht komt en in welke versnelling ik moet zitten. Steven slaat een sessie over omdat hij een olie lekkage bij zijn rempomp heeft maar het gelukkig snel kan verhelpen.

Afgelopen winter is het hele circuit opnieuw geasfalteerd dat zorgt voor een prima grip en er zijn nauwelijks hobbels te bekennen. Langs de baan staan duidelijke borden om je rempunten te bepalen. Het hoogte verschil is maar liefst 74 meter wat voor ons een nieuwe ervaring is. Ondanks het grote verschil in snelheid begint het passeren na verloop van tijd te wennen. Het zijn echte profs die weten waar ze mee bezig zijn en geen ‘Do or die’ pogingen wagen. In de pauze na de derde sessie begint het te regenen. We hadden afgesproken dat Laurent van Eybis een paar rondes zou voorrijden. Zijn Engels heeft een hoog ‘Allo, allo’ gehalte:”Keep up with my speed. Corners and lines are not important. You must give gas…” Das duidelijk nergens naar kijken alleen aanpikken en gas geven zo makkelijk kan racen zijn. We gaan nog wel de baan op maar aangezien Laurent op slicks rijdt houden we het snel voor gezien, erg jammer. Om risico’s te vermijden ga ik niet met regenbanden de baan op. Het risico om te vallen is toch groter en je zou dan twee dagen weg kunnen gooien. Op de paddock is het wat onrustig, Steven vliegt uit zijn vel wanneer er een tent tegen zijn camper vliegt. De Slowaakse eigenaren hadden hem niet vastgezet en lagen in de bus ernaast te pitten. Een paar Belgen helpen opruimen, als alles weg is komen de slaperige Slowaken pas tevoorschijn. Het ziet er niet naar uit dat het droog gaat worden dus slenteren we wat rond in de pits. Terwijl we al keuvelend terug lopen naar de paddock komt een lang gestalte ons tegemoet. We kijken nog een keer en het blijkt Bas te zijn. Samen met zijn Linda zijn ze op vakantie in Oostenrijk, niet zoals ze eerder vertelde aan de westkant maar aan de oostkant, de kant van Tsjechië dus. Hartstikke leuk natuurlijk dat ze de moeite nemen om naar Brno te komen. Aangezien Bas zijn motor niet bij heeft zal hij vanaf de kant toe moeten kijken. Aan het einde van de middag is er een borrel in de pitbox bij Eybis erg gezellig en perfect geregeld natuurlijk. ‘s Avonds hebben we een gezellig etentje in het paddock restaurant.

Aan het begin van de tweede dag is het even zoeken naar het ritme en komen de laptimers naar voren. Volgens ingewijde doe je goed mee met een tijd van onder de 02:30:00. Beide raken we steeds meer vertrouwd met de baan en de snelle mannen laten zien waar je moet insturen, remmen en gas geven. De rondetijden variëren tussen de 02:34 en 02:31 maar in de middag kan ik er nog een volle seconde afrijden en blijf net boven de 02:30 steken. In de pauze krijgen we te horen dat er 2 plekken vrij komen in de Expert 1 groep. We besluiten om over te stappen. Deze dag zijn er nog meer toppers bijgekomen waaronder Alex Polita van het Sterilgarda Ducati team. Naast dat Alex uitkomt in de Superstock 1000 klasse is hij ook de vaste testrijder van WK Superbike coureur Max Biaggi. In de pauze ga ik ook langs bij het Beowulf Superstock 600 team met Gino Rea en Dan Linfoot beide jongens rijden ook in de Pro groep. In de pits zag ik dat Gino eenzelfde ‘vreemde’ tekening van de achterband heeft als ik heb. Aan teammanager Andrew Stone vraag ik waar het vandaan komt. Hij verteld dat ze geen idee hebben en alleen wat aan de rijhoogte veranderd hebben en het toen weg was. Nu kan ik de rijhoogte alleen niet echt aanpassen maar wel de veervoorspanning die ik wat terugzet. Het helpt een beetje maar tijdens de derde dag rij ik de achterband helemaal kapot. In de middag van de tweede dag rijden we met de Expert 1 mee ook in deze groep wordt nog flink gas gegeven. Ondanks de goede tips en hulp van Bas lukt het niet om de tijd te verbeteren wel worden ze constanter wat een goed teken is. Aan het einde van de dag is er een ‘Family lap’ iedereen mag dan de baan op met de motor, auto of fiets. Met z’n vijven stappen we in de auto om een rondje te rijden. Het geeft Bas, Gitta en Linda de gelegenheid om te zien hoe de baan loopt en ook zij zijn onder de indruk. ‘s Avonds is er een lekkere BBQ met onbeperkt bier, dat hoef je tegen mij en Steven maar één keer te zeggen natuurlijk.

Op de derde dag vertrekken Bas en Linda weer richting Nederland. In de ochtend proberen Steven en ik er een tandje bij te zetten. We komen dicht in de buurt bij de tijden van de dag ervoor maar een verbetering zit er niet in. Tot onze frustratie begint het keihard te regenen in de pauze, het ziet ernaar uit dat we de laatste km. gereden hebben. Het lange wachten begint en iedere keer maar kijken of de baan droog wordt. Steven heeft nog goede hoop maar ik ben al aan het inpakken. Later in de middag begint het harder te regenen en is de baan vrij toegankelijk voor alle rijders. Dat levert een extra gevaar op omdat er rijders zijn die met regenbanden rijden maar ook rijders met gewone straatbanden. Om kwart voor zes ontstaat er een droog spoortje en besluiten we toch de baan op te gaan. Het is lekker rustig omdat de meesten rijders al onderweg naar huis zijn. De baan is op verschillende plekken nog erg nat maar vanaf het begin kom ik in een lekker ritme. We rijden ruim een half uur achterelkaar totdat we beide moeten tanken. Gitta is al de hele middag een rondje rond de baan aan het lopen voor het maken van foto’s, ze is blij dat we eindelijk weer voorbij komen. We maken een korte pitstop nemen wat te drinken en gooien de laatste benzine in de tank. De baan is tot 19:00 open en daar gaan we maximaal gebruik van maken. Na eerst de banden weer opgewarmd te hebben kan ik bij een GSX-R 1000 aanpikken rondelang zitten we achter elkaar aan. Samen passeren we de ene na de andere coureur en is het regelmatig stuivertje wisselen. Vlak achter ons zit Steven op het ‘Vinketouw’ en is net als ik met volle teugen aan het genieten. Klokslag 19:00 wordt er afgevlagd en zit het er helaas op. In de paddock wordt mijn goede gevoel bevestigd door de laptimer, 3 rondes achterelkaar heb ik een 02:29 gereden. Ook Steven heeft heerlijk gereden en we zijn het er beide over eens hier gaan we nog veel vaker terugkomen. Het rijden met zoveel wereld toppers was een prachtige ervaring.

We besluiten een poging te wagen er nog een dag bij te boeken wat helaas niet lukt. Normaal is er altijd wel iemand die door een valpartij niet verder kan maar net als in de voorgaande dagen zijn er geen uitvallers. We pakken onze spullen en vertrekken richting Duitsland waar we om iets voor negen op een mooie camping aankomen. Het is inmiddels donderdag en in het weekend wordt vlak in de buurt de Moto GP op de Sachsenring verreden. Zaterdags bezoeken we de training en zondags de wedstrijd. Tijdens de training is het prachtig weer maar op de wedstrijddag plenst het onophoudelijk. We zijn verrast door de sfeer die gezelliger lijkt dan bij de Dutch TT. Rondom de paddock zijn er door de verschillende motorfabrikanten stands voor het publiek ingericht. Zo hebben we verschillende echte Moto GP machines gezien. Ook staan we oog in oog met Chris Vermeulen en Loris Caprirossi van Suzuki en met Anthony West van Kawasaki die handtekeningen uitdelen. Zoals gebruikelijk in Duitsland is het eten en drinken perfect verzorgd alles is verkrijgbaar. We raken onder de indruk van de baan en zijn het weer roerend met elkaar eens dat ook hier een keer zelf gereden moet worden. Ondanks de regen is het een mooie afsluiting van een echte race vakantie. ‘s Maandags verloopt de terugreis probleemloos, rond middernacht zijn we thuis. Direct duik ik achter het internet opzoek naar foto’s en om te kijken of er ergens nog plaatsen vrij zijn voor de Sachsenring. Zo’n geweldige vakantie smaakt naar meer en eigenlijk heb ik helemaal geen zin om tot 2009 te wachten.

In de fotogalerie staan alle foto’s gemaakt door Steven en Gitta…