Training Ecuyer 30 & 31 mei

Omdat Bas op 9 mei jl. zijn motor hardhandig tegen de muur van circuit Zolder heeft geparkeerd vertrok Racing team Trajanus op 30 mei incompleet richting circuit des Ecuyer. Hier stond een twee daagse training op het programma met twee verschillende organisaties. Dag één zouden we rijden met de organisatie van een kennis van Stephan, Mark Duinslager, en dag twee met Eybis ook uit België. Oude bekende Steven Vinke ging ook mee richting Ferè en Tardenios waar we op de plaatselijke camping zouden overnachten. Het circuit is vorig jaar aangelegd en is privé eigendom. De faciliteiten rondom het circuit laten nog te wensen over. Er is geen stroom, een kleine paddock en de toiletgelegenheid is met de bekende Franse slag slecht geregeld. Dit maakt overnachten bij het circuit onmogelijk vandaar dat we op een camping verbleven. Stephan en ik vertrokken dus zonder onze Bas richting Frankrijk. Steven was een dag al eerder vertrokken. Hij had een staanplaats voor ons geregeld en de route richting het circuit uitgevogeld. Eigenlijk zou ik in de camper van Bas overnachten maar die vlieger ging nu niet meer op. Gelukkig heb je dan een fijne teammaat die een plekkie in zijn caravan beschikbaar stelt. Hierdoor kon ik de trailer meenemen en deelde Stephan en gezamenlijk de kosten van de camping.

Over de reis valt weinig te vertellen, het plaatsje ligt tussen Reims en Parijs in ongeveer 500 km van Druten vandaan. Over de aankomst valt des te meer te vertellen. Na een reis van 6 uur arriveerde we in het plaatsje waar we moesten zijn, dachten we. Ik bel Steven om te vragen waar we precies moesten zijn en hij legt uit dat we door het dorpje heen moeten rijden en het dan aan de rechterkant ligt. Wij rijden het dorpje twee keer op en neer maar nergens een camping te bekennen. Nog maar een keer bellen en het volgende gesprek tussen ons drieën volgt:” Steven met Twan, we staan nu bij het kerkje midden in het dorp.” “Oké, dan fiets ik die kant op ik ben er zo.” Vijf minuten laten gaat de telefoon weer: “Twan met Steven, waar staan jullie dan bij het kerkje?” “Aan de voorkant bij de begraafplaats.” “Ik zie helemaal geen begraafplaats joh. Hoe ziet jullie kerk eruit?” “Spits dak met een grote haan erop!” “Die kerk waar ik sta heeft helemaal geen haan, ik sta bij een heel andere kerk.” “Wacht even”, zegt Stephan: “Daar bovenaan staat nog een kerk ik zal een paar keer claxonneren, kun je het horen Steven?” Even blijft het stil aan de andere kant van de lijn. Steven:”Ik hoor helemaal niks jongens ik weet niet waar jullie wel staan maar, wacht de klok begint te luiden kunnen jullie het horen?” Mijn hand gaat op de luidspreker van de telefoon. Stephan en spitsen onze oren maar geen klokgeluid, laat staan dat we weten waar de klepel hangt. Steven:”Staan jullie wel in het goede dorp? Er zijn hier meerdere dorpjes waar Tardenois in voorkomt.”Er bekruipt mijn een angstig gevoel en zeg tegen Stephan:”Volgens mij is dit een Carole gevalletje, net zoals in Parijs waar we bij het verkeerde Mercure hotel stonden.” Ik blader wat door mijn TomTom heen en kom maar liefst 3 plaatsnamen met Tardenois erin tegen te weten: Ferè en Tardenois, Ferné en Tardenois en Fresnes en Tardenois en elk dorpje had een ‘Rue de Chateau’. Afijn, we stonden dus in Fresnes en moesten in Fère zijn, gelukkig zijn we er maar 15 km van verwijderd. Uiteindelijk bereikte we het dorpje waarvan we dachten dat we er moesten zijn. En zowaar de herkenningspunten die Steven ons had doorgegeven klopte ook nog. In het centrum bij de kerk, zonder haan, stond hij op ons te wachten.

Doordat we zo laat arriveerde werd het een kort nachtje. Om 7 uur ging het wekkertje alweer en was het snel inpakken. De motor van Stephan kon bij mij op de trailer, zo kon de caravan op de camping blijven staan. Op het motor-forum staan een hoop verhalen over het circuit en vooral de eigenaar die nog al nors is. Zo mag bijvoorbeeld niet iedereen op de verharde paddock staan en controleert hij streng op geluid en de aanwezigheid van een DB-killer. Eenmaal aangekomen op het circuit was de paddock al aardig vol en vonden we een plekje vlak bij het begin van de pitsstraat. De organisatie hield een briefing en daarna startte we alle drie in de snelste groep. Een technische keuring was er niet maar de eigenaar controleerde wel met een DB-meter of je niet teveel geluid maakte. Het is dan altijd weer afwachten wat het nivo en de snelheidsverschillen op de baan is. In de eerste sessie is het credo rustig aan en de baan verkennen. Dat was op zich al een hele klus want het 3,6 km tellende circuit heeft maar liefst 17 bochten. Wat de baan ook erg leuk maakt zijn de hoogte verschillen en de bochten met een negatieve verkanting (off camber). Dit houdt in dat bocht niet, zoals gebruikelijk, het laagste punt aan de binnenkant heeft maar aan de buitenkant. Het oude ‘TT circuit’ had ook een aantal van dit soort bochten, iets wat je niet veel tegenkomt en zeker niet zoveel. De eerste 2 sessies staan in het teken van ontdekken en zoeken. Welke versnelling, wat is de ideale lijn, hoe hard kun je de bochten in. Het vinden van de juiste versnelling was op dit circuit geen probleem.

Alleen op het rechte stuk bij startfinish kwam je in de 5 en de rest van het circuit gaf de tweede versnelling een juiste overbrenging. Het grote nadeel van de baan zelf is dat het asfalt van een bedroevende kwaliteit is. Voor een circuit van een jaar oud is het erg hobbelig en al op veel plekken met bitumen gerepareerd. Bij een chicane zat precies een bult op het punt van uitaccelereren ideaal om er vanaf gegooid te worden. Een linkerbocht was zo slecht dat we letterlijk het asfalt kapot reden met precies twee gaten op de ideale lijn tot gevolg. Maar goed wie het asfalt van Zandvoort gewend is klaagt niet snel. Het leuke is omdat je met zijn drieën bent je veel van elkaar kunt leren. Normaal gesproken hebben we daar Bas voor, die heeft na drie rondes meestal wel in de gaten hoe je het hardst mogelijk rond kunt gaan. We verdenken hem er ook van dat ‘hij op een X-box stiekem oefent. Vooral Stephan was al snel in zijn element met zijn wendbare R6. Zelf had ik veel aan zijn info over het insturen en uitaccelereren. Voor mij was het voor het eerst dat ik mijn nieuwe bandenwarmers gebruikte. Tussen de oren blijft het vreemd dat je direct uit de pits maximaal hard kunt gaan. Stephan zou de bandenwarmers van Bas gebruiken. Hij staat er om bekend dat ‘hij een vrachtwagen aan onderdelen meeneemt, alleen was ‘hij dit keer een achterbok vergeten. Jammer want het gebruik van bandenwarmers voorkomt de extra bandenslijtage bij het warm rijden.  Volgens de organisator zou een rondetijd van ongeveer 02:00 minuten snel zijn.

Na de middagpauze gingen we er alle drie voor zitten de baan was helemaal droog en de zon zorgde voor een lekkere 25 °C. Het resulteerde in een rondetijd voor Stephan van 02:05:3, Steven reed een 02:07:3 en ik een 02:07:8. Hele nette tijden waarmee we bij de snelste mannen op de baan hoorde. Steven kreeg de lachers op zijn hand:” Mijn knieën worden helemaal warm van de hitte die door de kneeslider heen komt, zo hard en plat ga ik hier in de rondte”. Stephan en ik keken elkaar aan en wisten meteen:” Die jongen heeft te lang in de zon gezeten”. Aan het einde van de dag waren we het roerend met elkaar eens: Leuke maar ook moeilijke baan, slecht asfalt, prachtig weer, goede organisatie en een perfecte training. Net op het moment dat we wilde vertrekken kwam de organisator van dag twee aan. De mensen Eybis overnachtte op de paddock. Hierdoor mochten de motoren en de aanhanger blijven staan.

’s Avonds hebben we op de camping lekker gedoucht en zijn in het dorpje een hapje wezen eten. De volgende ochtend snel uit de veren en weer richting Bevareaux waar het circuit ligt, een kleine 11 km van de camping vandaan. Eybis is een grootte Belgische organisator met een zeer professionele instelling. De motoren worden gekeurd en het bijwonen van de briefing is verplicht. De gehele dag was er voor iedereen gratis Go Fast energy drink.

Voor iedere handeling krijg je een stickertje op je kuip. Naast een bandje om de arm om aan te geven in welke groep je rijdt krijg je nog 4 plakkertjes. Eén om te laten zien in welke groep je rijdt, één voor het bijwonen van de briefing, één voor de technische keuring en op de laatste wordt geschreven hoeveel DB de motor maakt. Het is maar goed dat we geen dik betalende sponsors hebben die zouden het extra plakwerk nooit goedkeuren. Stephan startte in de snelste groep en Steven en ik een groep lager. Beide hebben we vorig jaar in Val de Vienne ook met Eybis gereden. Het nivo is van een ander kaliber dan op de eerste dag. In de snelste groep was er ook een test voor het Belgische blad Motorwereld. Een aantal piloten testte de nieuwste Japanse SuperSports. Met Stephan maakte we een deal dat hij zijn ‘classic’ R6 op iedere foto er tussen zou wurmen. Het voordeel van twee dagen trainen is dat je die tweede dag geen moeite hoeft te doen om het circuit te leren. Je kunt verder gaan waar je de dag ervoor mee gestopt bent. Direct vanaf het begin zat het tempo er goed in maar aan het einde van de tweede sessie begon het te spetteren. Helaas hield de regen niet meer op en de baan werd natter en natter. Ik besloot om de regenwielen eronder te gooien maar voor Stephan en Steven zat het erop. Erg jammer natuurlijk omdat we net in een lekker ritme zaten. Terwijl de regen aan bleef houden ben ik in de middag nog één keer de baan op gegaan. Maar de omstandigheden waren te slecht, in sommige bocht op het laagste punt van het circuit lag modder op de baan. Zelfs regenbanden zijn daar niet tegen opgewassen. Oftewel inpakken en wegwezen, erg jammer maar je weet dat het kan gebeuren.

De terugweg verliep lekker vlotjes. We vertrokken om 4 uur en om 10 uur kwam ik thuis aan. De R1 stond nog geen minuut binnen of de regen kwam met bakken uit de hemel zetten. Al met al een perfecte training gehad alleen jammer dat de tweede dag in het water is gevallen. Ondanks het slechte asfalt en faciliteiten is het zeker een baan waar we nog een keer naar terug gaan. Hopelijk is het de perfecte opmaat voor de Endurance op 13 juni a.s.
Ps.
Omdat er geen fotograaf aanwezig was en we onze huisfotografe thuis hadden gelaten hebben we er een paar kiekjes van ons uit het archief tussengevoegd. Dat leest toch wat lekkerder weg…