Training met Affetto in Parijs

Op 20 april vertrokken mijn vader en ik richting Parijs naar circuit de Carole. Affetto Ducati uit Overasselt organiseerde daar twee dagen circuit plezier. Wel had ik speciale toestemming van Gitta nodig want ze was jarig die dag. Uitgezwaaid door haar en de verjaardagsgasten zette we koers richting de Franse hoofdstad. Na de fietsvakantie in 1985 was dit de tweede keer dat ik alleen met mijn pa op ‘vakantie’ zou gaan. Gelukkig is mijn vader, net als Gitta, een gewild slachtoffer om voor de gek te houden en te plagen. Het zou dus zeker een gezellig weekend worden…

Mijn vader is één van de vele mensen die zijn navigatiesysteem een naam geeft, hij noemt haar Miep. We waren Druten nog niet uit of ik wilde Miep al een vroege harde dood laten sterven. Twee jaar geleden hebben Bas en ik ook met Affetto op Carole gereden en onze trip naar Val de Vienne voerde ons ook door Parijs. Voor die route had ik geen begeleiding nodig hooguit voor de laatste paar kilometers om op de juiste plek te komen. Eenmaal in Frankrijk bleek Miep een zuinige Zeeuwse meid te zijn. Ze stuurde ons continue van de Peage (tolweg) af dat we dan 1,5 uur later aan zouden komen was voor haar van minder belang. De 12V aansluiting van Miep paste niet goed waardoor het onderweg denk ik 100 keer is uitgevallen. Het was wel een mooie manier om Pa een beetje aan het werk te houden.

Onderweg hebben twee keer moeten stoppen. Eén keer om de oprijplaat, die was los getrild, in de auto te leggen en één keer om het neuswiel van de trailer terug op zijn plaats te zetten. Verder hebben we aan één stuk door gekacheld. Circuit de Carole ligt vlakbij vliegveld Charles de Gaulle nabij Parijs.

Om iets over 11 uur ’s avonds parkeerde we de combinatie bij het Mercure Hotel. De parkeerplaats was al tot paddock omgebouwd. We melde ons bij de receptie en bij Ton de Bruin en Leo Fleuren van de organisatie. Willem van team Ewijk was ook van de partij, samen met Ton Dofferhoff waar we in Val de Vienne mee hebben gereden. Samen met bekenden van Willem en Ton hebben we tot 1 uur aan de bar gezeten. Hier bleek maar weer dat ik een zoon van mijn vader ben. Beide vonden we het ‘la pression’ van de tap niet lekker maar het weerhield ons er niet van om er teveel van achterover te slaan. Op de hotelkamer hebben we nog een afzakkertje gepakt en zijn we gaan slapen. ’s Nachts werden we nogal wakker gehouden door een overijverige waakhond. Omdat er voor een kapitaal van het bekende Italiaanse merk op de parkeerplaats stond, zorgt de organisatie voor bewaking.

Na de korte nachtrust snel gedoucht en een ontbijtje naar binnen gewerkt. Om half 9 werden we bij het circuit verwacht wat ongeveer 5 minuutjes van het hotel vandaan was. Ton de Bruin deed namens Affetto een woordje vooraf. Hij vertelde wat de spelregels zouden zijn en hoe met elkaar om te gaan op de baan. Hierna volgde de inschrijving en keuring van de motoren. Zoals te doen gebruikelijk verliep dit probleemloos.

…de briefing door Ton de Bruin…

Er waren drie groepen en ik schreef me in de middelste in. In de snelste groep reden veel jongens die in de ZAC S2 of S3 rijden, een maatje te groot voor mij dus. Bart Hock, die ook ZAC rijdt, was er ook en startte in dezelfde groep. In de eerste sessie was het nog wennen en ik had de R1 niet helemaal op orde. De bandenspanning stond nog op 2,7 Bar voor en achter en ik had de originele remblokken gemonteerd. Het resultaat was dat het ding voor geen meter remde en bocht uit met een beetje gas al uitbrak. Toch was het tempo goed bij te houden. Als zoon van mijn vader ben ik ook een centeknieper. Ik vond het zonde om de dure banden en remblokken op te rijden. In plaats van op SC2 reed ik op SC3, wat een hardere compound is. De dure Carbon Lorainne remblokken had ik vervangen voor de originele, maar gelukkig had ik ook de Ferodo remblokken van vorig seizoen bij. Die verwisselde ik dus en de bandenspanning zette ik terug naar 2,0 Bar voor en achter.

In de sessies voor de middagpauze kwam ik al in een lekker ritme terecht. Wel werd meteen duidelijk dat het snelheidsverschil erg groot was in deze groep. Het weer was geweldig met tropische temperaturen het was heerlijk om uit het pak te kunnen en een hapje te eten. In de pauze zorgde een aantal dames voor entertainment door een sprintwedstrijd te rijden.

’s Middags ben ik voor het eerst met een laptimer gaan rijden, die ik van Marius had geleend. Een aantal rijders, waar onder Bart, stapte over naar de snelste groep. Ik voelde me er prettiger bij om in de middelste groep te blijven. Ook in de snelste groep zaten er grote verschillen in de rondetijden en ik vind het snel vervelend wanneer ik mensen voor de voeten rijdt. Het plan was om vooraan te starten en zo een vrije baan voor me te hebben. Dat pakte goed uit, na een ronde of 7 kwam je de eerste achterblijvers tegen die makkelijk te passeren waren.

…lekker mijn eigen lijnen rijden…

De 3^e sessie heb ik samen met Ton Dofferhoff gereden. Hij reed voorop en ik kon hem aardig volgen. Het gaf mij een mooi beeld van de lijnen die Ton rijdt en waar hij instuurde. Het gaf ook een mooi beeld van de Ducati 1098 een genot om er achter te rijden en wat loopt zo’n ding kogelshard. Ondertussen had pa een dagtaak aan het fotograferen en filmen en zorgde hij voor mijn natje en droogje. In de voorlaatste sessie reed ik mijn snelste rondetijd van 01:14:720. In de laatste sessie begon ik te verslappen en werd moe; een teken om er een punt achter te zetten en de boel op te laden.

Iets wat Harold Kock van Kock racing team misschien ook beter had kunnen doen. Hij ging hard onderuit en kreeg de motor boven op zich. De Duc had weinig schade omdat Harold hem had opgevangen met zijn voet en rechterzijkant. Met goede begeleiding op de baan en een kort bezoek aan het ziekenhuis was hij er ’s avonds weer bij.

…nog even van het weer genieten bij het hotel…

Het avondmaal nuttigde we samen met Bart en Willem en wat bekenden van hen. Daarna was het snel richting bar waar een foto presentatie van de eerste dag was. Naast arts en voorrijder is Ton Dofferhoff ook nog fotograaf, een onmisbare duizendpoot voor de organisatie dus. Met zijn prachtige foto’s kreeg hij de hele bar stil.

…Ton Dofferhoff ditmaal in de rol van arts voorrijder fotograaf…

We zochten bijtijds ons bedje op na een vermoeiende dag. ’s Nachts was de waakhond er helaas ook weer. Bij ieder geritsel sloeg hij aan en liet aan de hotelgasten weten dat hij zijn taak serieus nam…

Na een goed ontbijt snel weer richting circuit. De eerste dag had ik al een paar keer samen met Ewout van Affetto gereden omdat we even snel waren. Het plan was om dat ook de 2^e dag te doen.

…wachten met Ewout…

De eerste dag had ook geleerd dat ik mijn laars aan de grond reed, de grondspeling moest vergroot worden. Volgens Willem moet je dan meer lucht in de banden pompen een advies wat ik maar in de wind geslagen heb… Pa verstelde de voetsteunen de zithouding wordt dan wel iets ongemakkelijker maar je hebt wel meer speling. De eerste sessie was weer wennen maar daarna ging het gas er goed op. Om aan het einde van de middag niet weer vermoeid te raken sloeg ik de sessie voor de pauze over. Na de pauze kwam ik steeds beter in het ritme ondertussen waren nog meer jongens naar de snelste groep gegaan. Hierdoor werd het rustiger in onze groep en was er meer ruimte. Om de R1 aan de voorkant iets stabieler te maken verhoogde ik de in en uitgaande demping. De laptimer wees uit dat de rondes niet veel sneller gingen maar wel zeer constant.

De allerlaatste sessie ben ik samen met Willem de baan op gegaan. Een paar rondjes kon ik kijken naar zijn lijnen maar hij is toch een stukkie sneller en ik kon hem niet bijhouden. De laatste sessie was wel de beste van het hele weekend met een snelste rondetijd van 01:14:154 maar nog beter 7 rondes achter elkaar in de 01:14. Een mooie afsluiting van een prachtig weekend.

…een lekker ritme en een geweldig weekend…

Na de boel weer te hebben ingeladen en van iedereen afscheid te hebben genomen, keerden we weer huiswaarts. Pa zou terug rijden, zo kon ik lekker uitrusten. Koste wat kost moest Miep weer aanstaan wat weer hachelijke momenten opleverde. Omdat het toch zijn auto niet was ging het gas onderin en waren we snel terug bij Hazeldonk. Onderweg hadden we contact gehouden met Ton en Willem, gelijktijdig kwamen we daar bij de McDonald’s aan. Het toeval wil dat ook Bart daar net was aangekomen en de crew van Affetto. Gezamenlijk hebben we genoten van dit culinaire hoogstandje. Toen pa eindelijk was uitgegeten konden we weer verder en kwamen we rond 22:30 weer thuis in Druten.
Pa hielp nog even met afladen en uitpakken en ging daarna snel terug naar moeders.

Het was een geweldig weekend met een hoop gezelligheid en heerlijk weer. Om zo samen met vaders op pad te gaan was erg leuk en zeker voor herhaling vatbaar, als ie Miep maar thuis laat. Naast alle gezelligheid heb ik heerlijk getraind en echt heel specifiek aan dingetjes kunnen werken. Het is een mooi circuit en perfect georganiseerd. Veel mensen die dit weekend hebben gereden komen we op 21 mei weer tegen. Dan wordt de eerste wedstrijd van de 3D cup gereden gezamenlijk met de 2e ZAC wedstrijd. De rest van de foto’s die pa en Ton hebben gemaakt zullen snel op de site te bewonderen zijn…