Training Val de Vienne met MSL

De vakantie voor 2007 zit er alweer op! Een vakantie die bijna volledig in het teken van motorracen stond. Daar zag het alleen voor de vakantie helemaal niet naar uit door grote problemen met de R1.

De ratel in het blok herstellen…
Na mijn crash op Assen in mei, heeft de R1 niet meer geweldig gelopen. In principe was alles weer gemaakt maar die vervelende ratel in het blok bleef me zorgen baren. Theo, een monteur van Termaat motoren, bracht het euvel aan het licht. De spanner van de nokkenasketting was kapot. Bij Termaat werd een nieuwe besteld en het monteren was een eenvoudig karwei. Helaas niet voor een pillendraaier die voor monteurtje speelt. Het monteren ging verkeerd en de nokkenasketting versprong twee schakels. Ik zag dat het verkeerd ging en probeerde het blok door zijn dooiepunt heen te draaien. Dat had ik dus beter niet kunnen doen… Samen met Pieter van RTE probeerden we het te herstellen maar de schade was al aangericht; twee kromme uitlaatkleppen waren het gevolg van mijn gestuntel. Even had ik het helemaal gehad met het racen, ik had er de buik vol van. Anderhalve week voor we naar Val de Vienne zouden vertrekken een stuk gelopen blok en niemand om het voor mij te reviseren. Weg blok en weg motorvakantie, einde seizoen, hoe ging ik dit oplossen… Het blok reviseren op zo’n korte termijn was een ‘no go’ voor mij, daar heb ik de kunde niet voor en iedereen die me zou kunnen helpen was op vakantie. Zoals wel vaker bracht marktplaats de oplossing. Vlak na mijn crash wilde ik al een nieuw blok aanschaffen maar bedacht me. Nu een aantal maanden later stond nog steeds dezelfde advertentie met een R1 blok te koop. Het ging hier alleen wel om een volledig getuned blok met 175 PK aan het achterwiel, onbetaalbaar natuurlijk. Na veel wikken en wegen toch besloten om het bedrijf, Gilex Racing ,te bellen. Na een korte onderhandeling kwamen we tot een uiterste verkoopprijs. De prijs was zeer redelijk en ik kreeg er nog een paar dozen met onderdelen bij waarmee ik zelfs mijn oude blok nog kan opknappen. Na goed en stevig overleg met Gitta besloot ik de gok te wagen. En zo gebeurde het dat ik een compleet nieuw motorblok voor mijn R1 had en wat voor een blok…

…het ‘nieuwe’ Endurance blok…

* Geflowde kop en inlaat
* Snelle nokkenassen
* Titanium kleppen en veren
* Close ratio versnellingsbak en aangepaste koppeling
* Speciale YEC koppakking en bougies
* Aangepast luchtfilterhuis

Het gaat om een reserveblok dat gebruikt is bij endurance wedstrijden in Japan, speciaal door Yamaha geprepareerd. Het 0,0 km gelopen blok heeft niet eens een motornummer. Aan de buitenkant is het hier en daar wat beschadigd maar van binnen is er geen krasje te bekennen. Het blok kon één op één worden teruggeplaatst in het ‘oude’ frame. Injectie, dynamo en uitlaat konden direct teruggezet worden. Met hier en daar nog wat advies van de mensen van Gilex Racing hebben mijn vader en ik het blok teruggeplaatst. Op een kleine koelvloeistof lekkage na ging het probleemloos. Na een dagje sleutelen stuurde ik mijn nieuwe/verbeterde R1 weer de straat in… 

‘Plat du jour’
Het kost wat maar… Zo vertrokken we wel op 12 augustus naar het zon overgoten Val de Vienne. Door andere Trajanus leden ook wel Vries de Vienne genoemd vanwege de barre weerservaringen tijdens de voorjaarstraining. Omdat we ’s avonds vertrokken konden we lekker doorkachelen en arriveerde ’s morgensvroeg de 13^e op de paddock van “circuit du Val de Vienne”. Hier volgde meteen een pittige relatietest omdat de voortent opgebouwd moest worden. Na wat heen en weer klungelen was ons onderkomen klaar. Even lekker een paar uurtjes de ogen dicht en ’s middags bij het circuit wezen kijken. Een Franse organisatie had er een circuitdag georganiseerd. Steven Vinke arriveerde ’s avonds rond acht uur met zijn Petronas blauwe SP1, in de bus natuurlijk.

…Steven op de Petronas blauwe SP1…

Nadat Steven alles uitgepakt had wilde we in het nabij gelegen dorpje nog een hapje gaan eten. Het was al wat later en we troffen alleen maar gesloten deuren. Bij een cafeetje konden ze ons alleen nog een ‘plat du jour’ aanbieden. De uiterst vriendelijke ober nam in een sneltreinvaart het 4 gangen menu door en wij deden net of we hem volledig begrepen. Na een moeilijk te omschrijven voorgerecht kregen we een eendepoot als hoofdgerecht voorgeschoteld. Dit tot grote vreugde van Gitta, die al misselijk wordt van het botje dat aan een karbonade zit. Met de nodige biertjes was het best weg te krijgen. De derde gang was een kaasplankje en de vierde een stuk gebak. Blijkbaar moest de vriendelijke ober om welke reden dan ook van het gebak af want Steven kreeg een stuk waar hij een weeshuis mee had kunnen voeren. Volgepropt zochten we het bed op in de hoop dat de volgende dag het motorpak niet zou glimmen… 

Proefdraaien met het ‘nieuwe’ blok
Deze dubbele circuitdag was georganiseerd door Eybis in samenwerking met Motorsportlifstyle. Steven zou in de expert groep starten en ik in de pro groep. Het inschrijven en keuren ging probleemloos. Klokslag 09:00 stak ik voor het eerst het lont van mijn nieuwe kanon aan, eerst even goed opwarmen en de baan verkennen. Na twee opwarmrondes draaide ik voor het eerst serieus het gas open, wat een geweld zeg… Wel merkte ik dat mijn koppeling wegzakte, op het rechte stuk probeerde ik het te verhelpen met de stelschroef wat ook lukte. Eén ronde later gebeurde hetzelfde en had helemaal geen koppeling meer. Snel terugschakelen naar de vrij, motor afzetten en zover mogelijk uit laten rollen wat tot het begin van de pitsstraat was. Daar probeerde ik de R1 opnieuw te starten. In het oude blok zat een ‘ratel’ maar nu had ik een ‘ratel’ die nog honderd keer erger was. “Dit is in het gunstigste geval een kapot gelopen versnellingsbak”, dacht ik. Terug in de paddock zocht ik naar iets om mijn frustratie op bot te vieren en zelfs daar had ik de moed voor verloren. Als ik ooit al had getwijfeld of er een God is wist ik nu zeker dat er niets tussen hemel en aarde was. Daar stonden we dan 900 kilometer verwijderd van huis en klaar na vijf rondjes toeren…

… … …

Steven bleef er nog rustig onder: “laten we de koppeling eens los halen en kijken wat er aan scheelt”. “Wat er aan scheelt”, dacht ik. “Je hebt dat geratel toch ook gehoord? Het is klaar, finished, finito”. In tegenstelling tot mij kon Steven nog wel een sleutel vast houden en schroefde het koppelingsdeksel er af. Ik gaf hem een bakje om de stukgeslagen versnellingsbak in op te vangen. “Nee, die heb ik niet nodig hoor”, zei Steven. “Het is alleen de moer van het koppelingshuis die is losgelopen”. “Alleen een losgelopen moer, is er dan toch een…”, dacht ik. In ieder geval was Steven wel een geschenk uit de hemel. Zonder hem had ik de boel ingeladen en ergens onderweg in een Franse versnipperraar gegooid. Het goed terug plaatsen van het koppelingshuis was toch lastiger dan we dachten. Maudi Veenstra, van MSL, regelde een monteur van Roké Racing en gezamelijk lukte het om het gerepareerd te krijgen. Daarnaast regelde Maudi dat ik in de groep van Steven mocht starten zodat ik ’s middags nog drie sessies kon rijden…

Hard gaan en ervaring opdoen, helaas…
De eerste middagsessie was het nog even wennen aan het nieuwe motorblok. Vooral wanneer je het gas los laat. In tegenstelling tot voorheen rolt de R1 veel soepeler door, hij remt minder op de motor af. Toch was ik al ruim 2 seconden sneller dan in de voorjaarstraining. In de tweede middagsessie reed ik eerst een paar rondjes achter Steven en probeerde daarna mijn tempo te verhogen. In de vijfde ronde was ik daar iets te enthousiast in. De linkerknik voordat je de pits ingaat ging ik veel te hard in en wist meteen dat ik het niet ging halen. Ik wilde de R1 rechtdoor de grindbak insturen maar op de gladde curbstone schiet het voorwiel onder me uit en lig ik, voor ik het weet, in het gras te koekeloeren.

…zo, even uitpuffen…

Stom, stom en stommer, te snel te hard willen gaan terwijl er helemaal niets te winnen viel. Toevallig stond Gitta in de buurt te fotograferen en was snel ter plekke. Het ging niet hard dus de schade viel reuze mee, alleen viel ik met mijn ribben op mijn elleboog waardoor het lachen me ook letterlijk verging.

…de uitgeklede motor, schade lijkt mee te vallen…

Toch enigszins aangeslagen liet ik de rest van de dag aan me voorbij gaan. ’s Avonds nog wel een heerlijke pizza gegeten waarbij Steven en Gitta het leuk vonden om mij aan het lachen te maken, wat met een paar gekneusde ribben niet echt lekker is maar wel heel gezellig.

…in de achtervolging bij Steven…

Na een beroerde nachtrust begon de tweede dag met het oplappen van de schade. Met wat water en een rol ductape was dat snel opgelost. Het rijden met de gekneusde ribben viel me niets tegen, met wat pijnstilling was het goed te doen. Van een Frans stelletje kreeg ik een zalf die echt goed hielp. Door de dag heen ging zowel bij mij als Steven het racen steeds beter. Uiteindelijk was ik zelfs vijf seconde sneller dan bij de voorjaarstraining, niet slecht dus op dit moeilijke, technische circuit.

…het vertrouwen begint terug te komen…

Steven’s conclusie
Steven reed letterlijk het vuur uit zijn sloffen. Door zijn val in Assen had hij zijn uitlaatbocht opnieuw moeten lassen. Bij iedere rechterbocht kwam hij met zijn laars tegen de hete uitlaat aan. Steven hierover: “Ik vond het al zo raar dat de linkerbochten beter liepen dan mijn rechter, normaal is het andersom. Doordat ik mijn voet niet ver genoeg naar binnen kon draaien kwam ik helemaal niet uit met mijn houding”. Het resulteerde in een pijnlijke voet en een gat in zijn laars. Toch waren we het er beiden over eens dat het een geslaagde training was waar we veel geleerd hadden. Voor mij was het vooral goed om te wennen aan het nieuwe blok. Het verschil met het oude blok is heel groot en het voelt alsof ik een nieuwe start met de R1 moet maken. In het plaatselijke kroegje zijn we nog even lekker doorgezakt, moe maar voldaan zochten we ons bedje weer op…

…een laatste keer posseren voor het plaatje…

De terugreis
Omdat Steven veel minder rotzooi om in te pakken had, vertrok hij de volgende dag een uur eerder richting Nederland. Bij het afscheid bedankte we hem voor de super gezellige dagen. Samen pakten we ons boeltje weer in en begonnen in omgekeerde volgorde aan de 900 kilometer richting Druten. Daar begonnen we aan de voorbereiding op de ZAC wedstrijd in Assen en de extra ingeplande training in Denemarken. Meer hierover is weer op deze site te lezen.

…tot de volgende keer!