Verslag circuittraining Padborg Park (DK)

Maandag 27 augustus hadden we een circuittraining geboekt op Deense grond: Padborg Park. We vertrokken daags na de race op Assen, na een overnachting op de BaCo camping gelegen naast het circuit. Het werd een training waarin nog nooit zo veel aan de motoren gesleuteld is…

De heenreis verliep voorspoedig. Het is vanaf Assen een goede 5 uur rijden richting Padborg, wat net over de grens ligt. Het was nog eens 20 minuten verder naar onze verblijfplaats in Nolde (tussen Tinlgev en Tønder), waar we bij een oom van Twan konden blijven.

Zondag zijn we vast een kijkje wezen nemen op het circuit. Het is een klein circuit met als buurman een vliegveldje. Op het moment dat wij er waren, was er een of andere race clinic. Een Formule Ford achtig apparaat en een Porsche Boxster reden er rondjes. De aanwezige organisatie, mensen van het circuit zelf, was zeer flexibel. We konden kijken waar we wilden en zodoende namen we even plaats op de tribune aan het einde van het rechte stuk. Dat is rechte stuk met kapitalen… Een immens recht stuk wat zo’n beetje de halve lengte van het circuit besloeg. Nou maakte ik me met m’n GSXR1000 daar geen zorgen over, maar Stephan bijvoorbeeld komt al op Zandvoort in de problemen. Dus dat zou nog lachen worden!

…”is dat het rechte stuk?”, aldus Stephan…

Daarna nog een paar boodschapjes gedaan en die avond heerlijk bij onze gastheer Wim gebarbequed. Een bijzonder gezellige avond volgde waarbij we het niet te laat maakte omdat we de volgende dag immers fris aan de start wilde verschijnen.

De circuitdag, prima geregeld!
De volgende dag begon met het aankoppelen van de aanhangers en het ritje naar het circuit. We zouden in de snelste groep rijden. Spannend, toch wel, je weet immers niet wat de Denen ‘snel’ vinden en hoe je in de groep valt. Zeker op een voor ons nog onbekend circuit. De ochtendbriefing bleek uiterst zeg maar ‘gastvrij’ te zijn. Deze werd namelijk geheel in het duits gehouden vanwege de nederlandse deelnemers en een enkele duitser. Het was allemaal keurig netjes verzorgd. Er was een post achterop het circuit aanwezig en een bij de start/finishlijn, verzorgend personeel met bijbehorende ambulance. We zouden maar liefst 7 x rijden! Daarnaast konden de rijders de gehele dag door fruit pakken en verschillende, vochtherstellende, drankjes. We zouden rond het middaguur per groep van een uitgebreid buffet mogen genieten.

De eerste sessie de baan op. Eerst maar eens verkennen. We hadden de baan gelukkig al mogen verkennen achter een marshall aan, nog voor de eerste sessie. Topservice!
Het was niet heel warm. Na een paar rondjes rustig aan gedaan ging het tempo omhoog. Lastig baantje hoor! Het vind ongeveer het midden tussen het snelle circuit van Assen en een Mickey Mouse stuurbaantje als Croix et Ternois. De lengte is, zoals eerder op deze site vermeld, 2150m en bevat een bochtig stuk langs start/finish gevolgd door een toch wel hele spectaculaire chicane en een snel stuk. Op sommige punten hebben ze nieuw asfalt ingelegd, dat is wel even schrikken/wennen. Verder is er een kunstmatige chicane aangelegd op het lange, lange rechte stuk. Dit om de snelheid er iets uit te halen en het geluid zo te dempen. Een geslaagd plan, maar de eerste keer langs zo’n chicane is wel even uitkijken hoor. Deze bestaat uit een soort van blokken waar ze ook de chicane in Zandvoort mee afbakenen met stokken van dik een meter erop… De eerste keer dat je, uiteraard maximaal (…), er langs gaat denk je echt dat het je knieschijf kost. Of op z’n minst een stuk kuipdeel eraf rijdt, maar gelukkig valt het allemaal mee. Een doffe klap met geen schade. Dat kan dus harder.

Het begin van… de pech…
De tweede sessie kwam Willy, van Racing Team Ewijk, met pech de baan af. Hij kwam met een sputterende bak terug de paddock in. Stephan wist meteen wat er mis was met de R6. Hij kent deze motoren immers door en door van zijn sleutelperiode bij Wim Theunissen. Een gebroken veertje van €1,50 bleek het euvel te zijn. Dit werd gauw gewisseld zodat Willy de resterende sessies nog kon rijden. Hij ging wel een groep terug omdat de snelste groep wat teveel was van het goede.

…er werd druk gesleuteld, aan vrijwel alle motoren…

Twan, Stephan en ik reden nog steeds in de snelste groep. In de sessie die volgde verloor ik het voorwiel tijdens de opwarmronde al in de tweede bocht. Een ongelukkige schuiver volgde. De rijder was ok, maar de motor sloeg nog een keer om in de grind/zandbak. Aj, behoorlijk wat schade… De kont was finaal kapot. Het subframe was gescheurd, het windscherm had een paar dutsen, de onderkuip was behoorlijk geschaafd en ook de bovenkuip was niet ongeschonden gebleven.

Na wat gestuntel in die verrekte zandbak, waarbij ik natuurlijk nog een keer de andere kant op viel, kon ik m’n weg naar de paddock vervolgen. Daar heb ik de motor afgespoten en schoongemaakt. De kuipen gedemonteerd en gekeken wat de schade was. Het was gelukkig voor vandaag nog wel goed genoeg op te lappen. Hierdoor heb ik 1 volledige sessie gemist en kon in de 4e sessie de laatste 10 minuten weer even proefdraaien. Even kijken of alles het nog deed. En dat deed het…

Van Twan begreep ik dat het op de baan sowieso een beetje glad was. De temperatuur was niet bijzonder hoog en doorkomend bij start/finish moet je, logisch natuurlijk, over een paar witte lijnen. Helaas ligt start/finish zo, dat je hangend naast je motor doorkomt; tussen 2 krappe bochten. Dit was niet best voor Twan’s vertrouwen in de motor en banden. Daarnaast bleek het probleem van lastig schakelen of zelf soms niet schakelen bij Twan nog steeds te bestaan. Moeilijk te verklaren, wederom even gekeken naar de afstelling van de stang maar die lijkt in orde. Misschien is het wennen aan de close-ratio bak, dat zou natuurlijk ook kunnen.

…een beetje wrikken, beetje duct tape en weer gaan…

De hervatting…
De volgende sessies heb ik een aantal keer gekeken hoe Stephan en Twan rijden. Grappig is om te zien dat er toch wel heel verschillende lijnen gereden worden. Ook leuk om te zien dat Stephan op een baan als deze verschrikkelijk goed uit de voeten kan met zijn R6. Kogelshard kon ‘ie de geplaatste chicane nemen. Ik moest met de Suzuki flink gas geven om ‘m daar bij te houden. We waren aardig aan elkaar gewaagd die dag. Hij liet het wat liggen in de krappe bochten door versleten banden en de Suzuki is gewoon verschrikkelijk snel op rechte stukken. Anderen dachten ook snel te zijn en vooral ook later te kunnen remmen. Het leverde wat hachelijke momenten op… Gelukkig bleef iedereen er tijdens deze acties op zitten, al had het goed anders kunnen uitpakken…

En dan heb je die verschrikkelijk spectaculaire chicane nog. Inmiddels was deze omgedoopt tot ‘cowboy-chicane’. De enige manier om deze heelhuids door te komen is om ‘m dwars door het midden in te sturen, net langs de bijna stoeprandhoge curbstones, staand op de steppies om vervolgens net niet genoeg snelheid te hebben zodat je ‘m nog kan omleggen om in te gaan sturen voor een hele snelle wijd uitlopende linkerbocht. Ongetwijfeld het meest favoriete stuk van het circuit voor mij persoonlijk, ondanks dat ik ‘n keer knoeperhard in die chicane rechtdoor ging. Ik had mezelf voorgenomen om niets te zeggen mocht ik ineens 2 seconden harder rijden door deze actie, maar dit was niet zo… Daarnaast raadt ik het verder niemand aan…

Aan het einde van de dag konden we de vaste gasten redelijk bijhouden. Met de nadruk op redelijk. Als ‘vliegende hollanders’ vielen we niet echt uit de toon. Er waren er een paar die echt sneller waren, maar het niveau zal gelijkwaardig zijn aan het niveau wat er in Nederland tijdens een circuittraining of -dag rijdt.

De laatste sessie had Twan nog wat pech. Door de gebrekkige bak had hij blijkbaar de boel behoorlijk geforceerd. Hij brak de schakeladapter. Het stuk waar de schakelstang aan zit welke gemonteerd zit op de gekartelde as die het blok ingaat. Jammer, maar gelukkig bleef het bij deze schade voor hem.

…nog even napraten en de spullen inpakken…

De laatste avond Denemarken…
Die avond zouden we voor de laatste keer bij Wim overnachten. Stephan, José en Dirkje vertroken die avond al richting Nederland en zouden halverwege ergens overnachten. Wij hebben er nog een gezellige avond van gemaakt en vetrokken rond het middaguur de volgende dag op ons gemak.

Het waren een paar hele gezellige dagen. Absoluut voor herhaling vatbaar. Onze grootste dank gaat dan ook uit naar Wim; voor z’n ongelimiteerde gastvrijheid (nee echt, we blijven nog 1 nachtje en dan gaan we… ).
Het circuit is eveneens de moeite waard. De accomodatie is heel redelijk. De organisatie was zeer vriendelijk en sprak Duits. Het circuit Padborg Park haalt het niet bij Assen of Zolder, maar krijgt van ons zeker een dikke voldoende! Al was het maar om de ‘cowboy-chicane’…

Bekijk de foto’s in de fotogalerij \ 2003 – heden – trainingen \ 2007-08-27 Padborg Park (Dk).