Verslag Val de Vienne 2007, Twan

Eindelijk het was weer zover, we mochten de ‘wei’ weer in. Het race seizoen in Nederland loopt ongeveer van april tot oktober. Omdat in die lange winterstop het weer hier onvoorspelbaar is worden er niet of nauwelijks circuittrainingen gehouden. Om toch goed voorbereid aan de start van het nieuwe seizoen te verschijnen, hadden we ons ingeschreven voor een voorjaarstraining op circuit Val de Vienne. Het is een circuit bij het plaatsje Le Vigeant in de buurt van Bordeaux in zuidelijk Frankrijk. De organisatie was in handen van Jeroen Versteeg en zijn team van circuit rijden en de raceshop.nl…

De week voor de training was het schitterend weer en je voelde de Lentekriebels alweer opkomen. Dat veranderde toen we in de nacht van 18 maart naar de Franse zon vertrokken. Om een uur of twee ’s nachts zijn we uit Druten weggereden samen met Wout en Marloes, Bas en Linda haakte bij Oss aan. In de 14 uur durende reis is het misschien twee uurtjes droog geweest. Het was wel een goede doop voor onze nieuwe caravan. Die wonderbaarlijk genoeg droog bleef van binnen. (In een volgend verhaal kom ik uitgebreid terug op alle veranderingen voor het komende seizoen). Over de lange heenreis kunnen we dan ook kort zijn: Wout en Marloes hebben fantastisch genavigeerd. Ik kan niet slapen als Gitta rijdt. De bus is nog maar half zo zuinig met een caravan er achter. Red Bull en Power Booster zijn geweldige uitvindingen. Het was een barre tocht en wat waren we allemaal blij toen we zondagmiddag rond vier uur de paddock opreden. Het was dus geen rit richting Franse zon geworden maar van nat en koud Nederland naar nog veel natter en kouder Frankrijk. In de plenzende regen moesten we de motoren afladen en laten keuren wat weer probleemloos verliep. We moesten even wachten voordat we de sleutel van de pitbox kregen. Deze zouden we delen samen met Leo Fleuren van Affetto Ducati uit Overasselt en Ton Dofferhoff. Samen zouden ze de komende 3 dagen een hagel nieuwe Ducati 1098 de sporen gaan geven.

…d o e k a t i e…

Mijn Yamaha R1 was dan ook zeer vereerd dat hij de koude nachten met zo’n mooie Italiaanse schone mocht door brengen. Nadat we de pitbox ingeruimd hadden en de caravan op zijn pootjes was gezet zijn we gezamenlijk wezen eten. Het restaurant bij het circuit was zeker geen voorbeeld voor de Franse keuken maar als je honger hebt… ’s Avonds hebben we in de pitbox samen nog wat gedronken waarna we snel de voorverwarmde caravan opzochten.

Eerste dag
In de vroege maandagmorgen was het eerst tijd voor een briefing. Hier werden wat gedragsregels afgesproken en was op een scherm een rondje Val de Vienne te zien. Tijdens de briefing was het begonnen met sneeuwen, regenbanden hadden we wel meegenomen maar winterbanden of sneeuwkettingen? Doordat de eerste sessie werd afgeblazen hadden Wout en ik de tijd om rustig de R1 in orde te maken. Uiteindelijk zijn we ’s morgens toch de baan op gegaan maar met Pirelli Super Corsa’s een op natte baan rijdt gewoon niet lekker. Je kunt zo wel weer rustig de baan verkennen en proberen de lay-out te onthouden. ’s Middags zijn we nog 2 keer de baan opgegaan maar veel verbetering zat er niet in. Omdat het niet echt door regende of hagelde wisten we niet goed wat te doen met de bandenkeus. Het was te nat voor de Super Corsa’s en te droog voor de regenbanden. Op de R1 lagen nog SC 3 van vorig seizoen, door het koude weer was er eigenlijk niet mee te rijden. De banden worden gewoonweg niet warm wat betekend dat ze gemakkelijk gaan glijden bij uit accelereren. Voor de mensen die met ons mee waren gekomen was het ook geen pretje. Als je bedacht hebt lekker te gaan zonnen en een beetje wandelen, valt het tegen als je staat te vernikkelen met een warme kop thee om gevoel in je vingers te houden.

…dikke jassen en een kop thee…

Leo en Ton reden dus samen op de nieuwe Duc 1098. Ton reed met Bas en mij mee in groep 2 en Leo in groep 3. Ton is een zeer ervaren rijder dus heb ik ’s middags nog wat rondjes achter hem aan gereden om te kijken welke lijnen Ton reed. Het hoogtepunt van de eerste dag was toch wel het diner dat we door de dames en Ton kregen voorgeschoteld. De vrouw van Ton had een vooruitziende blik en boerenkool en hutspot met worst mee te geven. Ook stond er erwten en tomatensoep op dit winterse menu.

…gesponsord door…

Na het eten hebben we nog wat geborreld in de camper bij Bas en Linda en gezellig zitten kletsen onder het genot van een lekker stuk gebak.

Tweede dag
Het weer op de tweede dag was vergelijkbaar met de eerste. Regen werd weer afgewisseld door hagel met af en toe een streepje zon. Omdat ik alleen maar een SC 3 achterband had meegenomen heb ik er bij de Pirelli service een SC 2 op laten leggen. Een SC 2 voorband had ik wel meegenomen en dus ook meteen gewisseld. Samen met Wout hebben we van alles geprobeerd om de nieuwe laptimer aan de gang te krijgen maar niets lukte. Stilstaand in de pitbox deed hij het wel maar tijdens het rijden werd het signaal van het baken niet opgepikt. Gelukkig wilde Linda mij wel ouderwets met een klokkie klokken. Aan het einde van de middag besloten Ton en Leo om huiswaarts te keren. Begrijpelijk natuurlijk want Leo heeft wel iets beters te doen met zijn motorzaak in Overasselt dan kou kleumen in zuid Frankrijk. Wel erg jammer voor ze dat hun training zo letterlijk in het water (sneeuw, hagel) viel. Naast ons in de pitbox zaten twee Belgische broers. Eén van hun had al 2 dagen problemen met de dynamo, of zoals de Belgen zeggen: “D’n altenator”. Leo heeft hem nog geholpen en uiteindelijk leek het probleem verholpen. Zijn eerste volledige sessie werd naar een paar rondes met rood afgevlagd. En in de tweede sessie brak zijn contactlens doormidden. Ook voor de broers het teken om de boel in te pakken. Ze hadden nog wel een laatste tip: “Ga nooit met nummer 13 rijden”.

Derde dag
Het was gelukkig droog deze morgen dus snel de boel in orde gemaakt en de baan op. Na 20 minuten heb ik de pits weer opgezocht. Vanwege de kou had ik geen gevoel meer in mijn vingers en tenen maar het tempo ging al wel omhoog. Na weer een heerlijke middag lunch van Linda, Marloes en Gitta ging het rijden steeds beter. Bas reed een sessie achter mij aan en constateerde dat ik in het begin van de baan echt snel was maar het liet liggen op het achterste gedeelte.
Samen hebben we eens goed overlegd wat de beste versnelling is en waar te schakelen. Bas had echt een paar goede tips waar ik echt iets aan had, alleen dus geen tijd meer om het uit te proberen.

…de laatste bocht voor het rechte stuk…

Gitta en Linda stelde voor om nog een dag bij te boeken, eigenlijk had ik het wel gehad met de kou. We zijn toch maar eens gaan overleggen met Jeroen en voor een schappelijke prijs konden we de donderdag ook rijden. Op de paddock was ook een testbank aanwezig van Danny Stoel motorservice. Ik wilde niet zozeer weten wat het vermogen van de R1 is (ruim voldoende voor mij). Maar voor het instellen van de nieuwe gear indicator. Helaas lukte het niet waardoor naast een haperende laptimer ook dit nieuwe apparaat dienst weigerde. ’s Avonds weer gezellig bij Bas en Linda in de camper gegeten en gedronken…

Vierde en vijfde dag
Ondanks dat het nog steeds koud was heb ik de hele dag lekker kunnen rijden met als resultaat een 02:09:38. Een tijd waar ik tevreden over ben, al staat het in schril contrast met de 02:00:79 die Bas reed. Echt een super tijd waarmee hij niks onder deed voor de rijders in de hoogste groep dat belooft veel voor het komende seizoen. Wout en Marloes waren eerder die middag al richting de kust vertrokken. Vooral fijn voor Marloes die het wel had gehad met het weer en slapen in een koude camper. Het was een hele vuurdoop voor haar maar ondanks alles bleef ze lachen. We vonden het erg leuk dat ze erbij was en hopelijk heeft ze toch iets van het racevirus meegekregen. Aan het einde van de dag hebben we al zoveel mogelijk ingepakt en zijn we heerlijk luxe wezen eten in Le Vigeant. Op vrijdag hebben we de 900 km weer in omgekeerde volgorde afgelegd. Het belangrijkste wat daarbij is gebeurt, is dat we de wieldoppen van de caravan zijn verloren. Ook kwamen we er weer achter dat onze zuiderburen nog steeds geen kaas hebben gegeten hoe een omleiding aan te geven. Rond 23:00 waren we weer thuis terug in Druten en hebben we snel ons warme mandje opgezocht.

Resultaat
Alles is 100% meegevallen behalve het weer en dat is in de racerij toch wel een belangrijke factor.

…brrr, voorverwarmde handschoenen…

Ondanks de moeilijke omstandigheden hebben we veel kilometers kunnen maken en heb ik echt kunnen wennen aan de nieuwe vering en banden. Na een half jaar niet meer te hebben gereden was het weer heerlijk om de R1 los te trekken het blijft een fantastische ervaring. Het was een mooi en technisch circuit alleen wat hobbelig. Het was ook een moeilijk circuit om de juiste lijn te vinden wat bijvoorbeeld resulteerde in veel valpartijen. Gelukkig hebben wij de naam van het circuit geen eer aan gedaan. Het reizen, slapen en wonen in de caravan ging perfect. Ook onze hond Eddy en Gitta hebben het prima naar de zin gehad. Alles bij elkaar een mooie ervaring en een goede voorbereiding voor de start van het nieuwe seizoen op 12 april op het TT circuit van Assen. Jullie kunnen er weer alles over lezen op deze site ook zal ik een verhaal schrijven over de aanpassingen en veranderingen voor het komende seizoen.