Voorjaarstraining Val de Vienne

Na een winterslaap van bijna een halfjaar konden de motoren weer op /ingeladen worden en de koffers gepakt. Voor het tweede jaar op rij vertrokken we naar Le Vigeant waar het prachtige circuit Val de Vienne ligt. Van 24 t/m 26 werd daar de voorjaarstraining georganiseerd door Road Race Promotion. In 2007 hebben Bas en ik ook aan deze training deelgenomen en daar beide veel profijt van getrokken. Het is de ideale voorbereiding op een nieuw motorsportseizoen…

Val de Vienne (Fr)

Op 23 maart begonnen we aan de kleine 900 km richting het ‘Departement Vienne’ waar Le Vigeant ligt. Stephan ging niet met ons mee maar wel een ‘topper’ uit het Ewijkse raceteam: Willy. Vorig jaar is Willy ook met ons mee geweest naar het Deense Padborg park, blijkbaar beviel dat zo goed dat hij nu weer met ons meeging. In ons kielzog kwam ook Steven Vinke naar het Franse circuit om zich bij het warme Trajanus nest aan te sluiten. En warm was het zeker, in de voortent met twee straalkachels. Aangekomen op de paddock, rond de klok van 18:00, bouwde we snel ons kamp op. De donkere wolken boven het circuit voorspelde niet veel goeds. Vlak nadat de laatste scheerlijn was aangetrokken werden de sluizen met hemelwater open gezet. Maar in de warme voortent was het goed toeven en ondanks de natte voeten was het gezellig. Door de lange reis zocht iedereen vroeg in de avond zijn bedje op om fris en fruitig aan de start te verschijnen…

Op maandagmorgen was het eerst snel naar buiten kijken of het droog was. Ondanks dat het de hele nacht had geregend was het nu droog maar het asfalt natuurlijk kletsnat. Nadat de motoren waren gekeurd en we ons hadden ingeschreven snelde we richting de rijders briefing. Daar vertelde Jeroen Versteeg dat er 1,8 miljoen in het vernieuwde circuit is geïnvesteerd. Het 3,7 km. lange circuit is voorzien van een nieuwe asfaltlaag. De bocht voor start - finish is wat scherper gemaakt en de meeste grindbakken zijn vergroot. De ingang van de pits is verplaatst en verder zijn er nog wat kleine aanpassingen. Toen Jeroen iedereen bedankte voor hun aandacht keken we gespannen naar buiten. Toen we vorig jaar van de briefing afkwamen lag er een dik pak sneeuw in de paddock. Nu was het wel fris maar scheen er lekker zonnetje, de eerste winst was binnen. De eerste sessie sloegen we over omdat de baan nog te nat was. Bas zou het bal openen in de snelste groep. De eerste kilometers staan dan vooral in het teken van wennen en ervaren. Wennen aan bijvoorbeeld de snelheden en krachten bij het remmen. Maar ook weer ervaren hoe het is om ingehaald te worden of drie dik de eerste bocht in te duiken. Terwijl Bas voor ons de baan aan het droog rijden was begonnen Steven en ik met onze voorbereiding, wij startte in groep 2. Ook dat is weer wennen, past het pak nog, zit de helm niet te strak, waar zijn mijn handschoenen. Niet vergeten om te tanken, bandenspanning controleren, tijd in de gaten houden. En dan voor het eerst de baan op, Jezus wat gaat dat toch weer hard. Omdat Gitta vandaag de dag weer werkt ga ik regelmatig met de motor naar het werk, er zitten dus al wat kilometers in de benen. Toch is het niet te vergelijken met circuit kilometers. De bediening van de motor blijft nagenoeg hetzelfde maar de snelheid waarmee het nu allemaal moet gebeuren… 

De eerste dag stond dus in het teken van wennen en ervaren maar ook van genieten. ’s Avonds hebben we heerlijk gegeten en nog even zitten borrelen, redelijk bijtijds lag iedereen weer op bed om fris aan de start van de tweede dag te beginnen. Ondanks dat het niet warm was in het tentje van Willy sloeg hij het aanbod, om Eddy in de slaapzak erbij te laten kruipen, af. Daarentegen maakte hij wel gretig gebruik van het straalkacheltje van Bas & Linda. Ook Steven had het goed voor elkaar met zijn nieuwe camper. Hij was zienderogen in zijn nopjes met zijn rijdbaar vakantiehuis…  

…het VdV kampement met rechts de nieuwe aanwinst van Steven…

De tweede ochtend was het weer droog en zelfs de baan was opgedroogd ondanks de flinke regenbuien de nacht ervoor. Zoals gewoonlijk had Bas de baan en motor al snel onder controle. Met zijn nieuwe bandenwarmers, ideaal bij het koude weer, was het meteen mogelijk om de sokken er flink in te zetten. De rondetijden gingen per sessie naar beneden en aan het einde van de dag was hij zelfs een seconde sneller dan vorig jaar. Dit ondanks dat de baan wat langzamer is geworden door de vernieuwde bocht voor start/ finish. Ook Willy ging de tweede dag met de sessie beter rijden. Met wat tips van onze kant en een goed lopende R6 ging hij met sprongen vooruit. De meeste progressie maakte Steven met zijn SP1. De nieuwe slipperclutch en stuurdemper lieten hun uitwerking duidelijk na, meerdere keren kwam hij met een ‘big smile’ de baan af. Langzaamaan komt hij op het oude niveau van twee jaar terug. Met mijzelf ging het ook weer een stuk beter. Wetende dat ik een ‘slow starter’ ben gingen de rondetijden in de middagsessies al richting de snelste tijd van vorig jaar. Het weer was heerlijk deze dag, met een lekker zonnetje was het genieten. Omdat het in Nederland vreselijk weer was hebben we niet nagelaten het thuisfront te bellen om te vertellen hoe lekker het weer was. Steven en ik wisselden een nieuwe achterband en met zijn tweeën besloten we om in de groep van Willy te gaan rijden… 

…gereed maken om met z’n 3-en de baan te betreden…

Het was dan wel de laagste groep maar met maar een man of 20 was het lekker rustig op de baan, ideaal. ’s Morgens was het droog en reed ik naar een snellere tijd dan vorig jaar. Net op het moment dat we ons alle drie focuste op een laatste paar snelle sessies begon het keihard te regenen. Als eerste besloot ik de regenbanden te gaan monteren en niet veel later volgde Bas. Met vereende krachten waren de wielen binnen het uur verwisseld. Geen tijden waar ze in de Motor GP warm van worden maar voor ons amateurs niet slecht. De organisatie had besloten dat er de hele middag vrij gereden kon worden. Het betekende voor Bas en mij dat we ruim een uur de baan op konden. Voor ons beide was het een ontgroening op de ‘full wets’. Nog nooit hadden we met regenbanden gereden en we moesten er echt vertrouwen in krijgen. Toen duidelijk werd hoeveel grip deze banden blijven houden op een kletsnatte baan gingen de rondetijden met sprongen naar beneden. Beide vonden we het een geweldige ervaring en hadden er echt lol in. Met name Bas was ‘on the pace’ zonder enkel ontzag voor de kletsnatte baan draaide hij het gas van de K4 maximaal open. Daarmee joeg hij de toeschouwers naast de baan de stuipen op het lijf, die vroegen zich af of hij wel helemaal lekker was… 

…de bandenwarmers konden afblijven…

Omdat voor Steven en Willy de derde dag in het water was gevallen besloten we om er een 4^e dag bij te boeken. Gezamenlijk spraken we onze maximale prijs af. Wetende dat het bij lange na niet was uitverkocht hadden we goede hoop op een vierde race dag. Helaas voor ons was Jeroen Versteeg onvermurwbaar en ging niet op ons aanbod in. Het verschil tussen vraag en aanbod was te groot dus besloten we om de volgende dag huiswaarts te keren. ’s Avonds hebben we het nog wel gezellig gemaakt en alle grappen en grollen van de dagen ervoor de revue laten passeren. De volgende dag zijn we rond de klok van 12 begonnen aan de 900 km in omgekeerde volgorde. Onderweg hadden we slecht weer en was het erg druk op de weg. Dit zorgde ervoor dat we pas na middernacht de caravan op de stoep van de Grasakker parkeerde. Ondanks de ‘helle tocht’ was het zeer de moeite waard en een perfecte voorbereiding op het nieuwe seizoen. Daarnaast was het erg gezellig en klikte het prima tussen ons allemaal. We zijn er van overtuigd dat de twijfel bij Willy is toegeslagen. Blijft hij de RTE kleuren trouw of gaat zijn hart toch uit naar het oergezellige Trajanus team. Op 29 maart zijn we met zijn alle naar Zolder gereden om de verrichtingen van RTE en onze eigen Stephan te zien. Voor hen was dit de voorbereiding op het nieuwe seizoen. De eerste wedstrijd zal aantonen wie er het meest van zijn voorbereiding heeft geprofiteerd…