ZAC Assen / 24-08-2007

Afgelopen vrijdag 24 augustus 2007 was de laatste ZAC race op Nederlandse bodem en wel op de Drenthse hei. Een spannend evenement dit keer. Zowel voor de organisatie als voor mij persoonlijk…

Er wordt namelijk al weken zo niet maanden gehamerd op het feit dat de motoren (terecht) stil moeten zijn. De vraag voor de organisatie was dan ook hoeveel mensen er nog zouden komen opdagen, afgaande op de geluiden en het tegengas wat menigeen rijder heeft gegeven. De opkomst bleek er niet minder om, er zou met de gebruikelijke S0 t/m S3 groepen gereden worden plus een F4 en F5 groep. Een grote opkomst dus!

Toen Linda en ik aankwamen, had de rest zich inmiddels ingeschreven. Wij arriveerden wat later, zodoende kon ik pas de volgende ochtend inschrijven. We waren wederom goed vertegenwoordigd in de diverse groepen. Met Twan in de S1, Stephan in de S2 en ik voor het eerst in de S3! Spannend!

De vrije training… slik…
De eerste training ging ik met licht knikkende knietjes parc fermé in. Ik weet nog wel het verschil tussen de S1 en S2 bijvoorbeeld, dat is al behoorlijk. De S3 is toch de snelste klasse in de ZAC, hier rijdt de echte ‘ZAC top’, en soms nog beter… Het bloemetjespak vooraan in parc fermé kon maar van één iemand zijn; Iris ten Katen. Of wat te denken van Branco Srdanov (Zone Rouge Team?); EK Superstock 600 rijder en de nummer 6 uit het Supercup1000 klassement; Paul Haullussy. “Ach”, dacht ik bij mezelf, “de rest rijdt wel om me heen. Gelukkig reed Pieter Jansen van Racing Team Ewijk ook in de S3, dus ik ging maar keurig netjes naast ‘m staan, dat was nog een beetje vertrouwd… Eigenlijk de gehele vrije training heb ik achter Pieter aangereden. Ik had er een nieuwe voorband op liggen dus de vrije training was een mooie gelegenheid om het nieuwe er vanaf te rijden en weer even de baan te verkennen. Een tijd van rond de 02:00 was niet echt om over naar huis te schrijven, maar hier had ik reeds rekening mee gehouden.

…wachten in parc fermé…

Stephan reed een verdienstelijke 02:02 op z’n R6. Het is duidelijk dat hij steeds beter in z’n vel komt te zitten. Hij heeft er duidelijk meer schik in dan in het begin van het seizoen.
Twan heeft nog steeds moeite met het karakter van z’n nieuwe Endurance blok. Een 02:11 kon hem dan ook niet tevreden stellen. Waarschijnlijk speelt nu ook mee dat ‘ie in een hogere klasse dan voorheen uitkomt, daar voelt ‘ie zich nog niet op z’n gemak.

De tijdstraining
De tijdstraining heb ik dan ook aangegrepen om te kijken of ik maximaal kon gaan. Zo voelde het in ieder geval wel, bij een aantal bochten had ik de lijnen nodig om op de baan te blijven. Misschien (lees ‘waarschijnlijk’) omdat ik teveel aan het ‘hakken’ was. Teveel willen en er niet de tijd voor nemen, foutjes makend, slordig rijden en dat alles om een snelle tijd neer te zetten. Het resulteerde toch nog in een 01:55:65! Een nieuw PR! Goed voor een 20e startpositie in de S3. Hier was ik dik tevreden mee.

Stephan reed in de S2 tijdstraining hetzelfde als in de vrije training. Een 02:02 was goed voor een 25e startplek.
Twan reed maar liefst 4 seconden van z’n tijd af en zetten een 02:07 op de klok. Dit alles om maar op die felbegeerde 34e plek (eveneens z’n huisnummer en natuurlijk het oude nummer van Kevin Schwantz) te komen.

…Marius’ koppeling begaf het, Pieter van RTE toont interesse…

Eerste manche
De eerste race had ik me voorgenomen om de kat een beetje uit de boom te kijken. Eerst maar eens kijken hoe er in de S3 geraced wordt. Er werd een ‘opwarmronde’ gereden. Dit ging in zo’n hoog tempo dat de moed me al redelijk in de schoenen zonk… Hoe zou de race wel niet gaan verlopen? Maar goed, opstellen, wachten op de lichten, nog een beetje met de koppeling kloten… En hup; weg was de rest… Slechte timing om je koppeling af te stellen… Ik snel erachteraan, en kon met een paar plaatsen verlies redelijk aansluiten bij de rest. De race verliep verder redelijk ok. Ik had een lullig momentje met een achterwiel wat even grip verloor uitkomend bij de Strubben. Hierdoor klapte ik met m’n helm vol op m’n ruitje. Maar goed, daar bleef het gelukkig bij, de motor had ook kunnen besluiten mij eraf te kieperen en alleen de Veenslang op te gaan…
Ik kon nog een enkeling inhalen en sloot de race in de toerenbegrenzer af in een poging Gerrit-Jan Leek nog in te halen, maar dit lukte niet. Met een achterstand op Gerrit-Jan van 0.4 seconden finishde ik als 20e.

Stephan reed in de eerste manche een seconde langzamer als in de tijdstraining. Desalniettemin was dit goed voor een 23e plek. Twee posities winst dus!
Twan reed niet heel erg lekker. Twee seconden langzamer als in de tijdtraining. Met een 02:09 mocht hij de rode lantaarn thuis brengen.

Tweede manche
De tweede manche stond ik met een iets geruster hart op de startgrid. Als je het eenmaal mee hebt gemaakt in zo’n snellere klasse weet je tenminste waar je je op moet voorbereiden. Ik had een betere start, en was gelijk met de rest weg. Het viel me wel op dat er hier scherper gereden word. Iets wat me door de klassen heen opvalt. Misschien ligt het aan mijn verbeelding, dat zou natuurlijk ook goed kunnen. Gedurende de wedstrijd reed ik onbedoeld zelfs m’n knie aan de grond in de Strubben. Een teken dat het waarschijnljik de goede kant op gaat. Ik kon wederom een enkeling inhalen en reed gestaag richting een groep van een man of 4 toe. Volgens mij heb ik Sjaak Kramer op z’n R1 nog in kunnen halen, maar de rest (Hanco Adriaanse, Daniël van Dienst en Harry de Velde) waren niet meer binnen mijn bereik. Daar zijn 7 ronden gewoon niet genoeg voor, of beter gezegd; ik kom te langzaam op stoom. Maakt niet uit, ik had er een geweldige 2e manche van gemaakt. Met boven verwachting een 16e doorkomst was ik verschrikkelijk blij. Helemaal blij was ik toen ik zag dat ik een nieuw PR had gereden van 01:55:12!

Dat Stephan constant begint te rijden moge duidelijk zijn. Wederom een 02:02 op de klok! Een knappe tijd, maar helaas wel 4 plekken prijs moeten geven ten opzichte van zijn vorige positie: 27e.
Twan bleef #170 Paul Turken en #131 Donald Huigen ruimschoots voor en kwam als 32e over de finish. Een goede race verreden dus. Drie plaatsen winst en met zicht op #656 Joost Nouwen en #66 Sieger Zuiderveld passeerde hij de finishlijn. Met een beste tijd van 02:06. Een knappe prestatie gezien de nieuwe ‘onderdelen’.

…Twan had een haperende versnellingsbak, opnieuw afstellen bracht de oplossing…

De volledige uitslag van alle races is te vinden op de MyLaps.com site (DNRT/ZAC: 24-08-2007).

De afsluiter, de domper…
De domper kwam na de wedstrijd. Bij terugkeer in het Trajanus kampement wilde ik wat te drinken pakken maar kwam tot de ontdekking dat de ritssluiting van een zak in m’n pak open stond. Daar waar normaliter de sleutel van de auto zit, zat nu een groot zwart gat met alleen lucht… Half in paniek heb ik elk gaatje in het pak onderzocht, waar was dat ding nou gebleven? Misschien had Linda ‘m, tegen beter weten in heb ik ‘t haar gevraagd. Ik had de sleutel gewoon verloren, op het circuit tijdens de race… Daar zat ik dan, zojuist een nieuw PR gereden en enorm in de rats. Geen drinken, geen eten, geen kleren, alles lag in de auto. Balen! Stephan bood me wat te eten en drinken aan en probeerde me op te beuren met zijn raceverhaal, maar het mocht niet baten. Na overleg met Race-control konden we na de races te voet de baan op om de sleutel te gaan zoeken. Op een baan van 10 meter breed, ruim 4.7 kilometer lang en waar ik met snelheden van 270+ overheen raasde… Een speld in een hooiberg…
Na de F5 liepen Willy van RTE, Twan en ik exact het stuk wat ik ook gereden zou hebben. Vanuit parc fermé door de pitsstraat via de Haarbocht het circuit op. Druk ratelend en sterke verhalen vertellen. De ‘grappenmakers’ die de voorbereidingen voor het Alfa weekend aan ‘t treffen waren, toonden sympathie door ons succes te wensen. Het zou wel eens een lang avondje kunnen worden. Niet erg, want we verbleven nog een nacht extra op het circuit in verband met onze training in Denemarken maandag na de race.
Al keuvelend en nog druk onderhandelend over hoe hoog de bonus zou zijn voor de eerlijke vinder, viel Twan’s oog op de sleutel. We waren net een paar minuten aan het lopen en Twan vond de sleutel aan het einde van het rechte stuk, midden op de weg! Yahoo! Wat een geluk! Licht beschadigd en opgeruwd gauw terug naar de auto om te kijken of ‘ie het nog doet. Alles deed het en ik kon Linda gaan gerust stellen. Wat een opluchting. Achteraf redelijk hilarisch, maar ten tijde van het verlies kon ik wel janken.

Eind goed, al goed…

Die avond bleven we een nachtje langer op het circuit. Daags erna zouden we aan onze reis richting Tinglev, Denemarken, beginnen om daar op maandag de 27e te gaan trainen op Padborg Park.