ZAC Endurance Zandvoort / 02-07-2007

Maandag 2 juli stond de jaarlijks terugkerende Endurance race weer op het programma. Waarschijnlijk een van de meest gezellige races van het seizoen. Wij kwamen vanuit Zeeland gereden en arriveerden in de namiddag op het circuit. Er werd nog gereden op het circuit, zodoende konden we de paddock nog niet op…

Daarom maar even een rondje gereden. Al gauw kwamen de eerste mensen van Racing Team Ewijk aanrijden. Gezamelijk hebben we op de parkeerplaats na het tunneltje even wat gedronken voordat we de paddock op mochten. Rond de klok van 18.15 waagden we het erop. We gingen ons kampement opzetten. We hadden geleerd van de vorige keer en kozen dit keer voor een ruime plek in de kuil met uitzicht op de Tarzanbocht. Vroeg in de avond kwam Stephan met aanhang, gevolgd door Marius Arens; onze gastrijder voor de Endurance. Iets later op de avond arriveerde ook Twan en zijn vader Ton. Zij hadden onderweg nog pech gehad. De door Twan zelf gespoten motor kwam door een geknapte spanband bijna de caravan uit. “Bij het aanremmen voor een stoplicht klonk er vanuit de caravan een bonk. Nu zat de grote zilverrug rustig naast me dus het was geen nieuwe uitbraak van een Bokito wannabe. Een blik in de achteruitkijkspiegel leverde een wat rare bolling in het raam van de caravan op. Bij een tweede blik verschenen er barsten in het raam en vielen er stukken uit…” Een rol ductape bracht de oplossing. Met een dichtgeplakt raam kwamen ze dus gelukkig nog veilig aan.

Inmiddels was het weer enorm gezellig met regelmatig bezoek van onze vrienden van RTE. Vlak voordat we de oogjes toe wilden doen, kwam onze teammanager Maik Kapamas nog aan. Tijd voor een geintje was er ook nog. Twan verteld: “Drank maakt losbandig dus vlak voor het slapen gaan samen met een niet nader te noemen persoon een geintje uitgehaald. Ik zette het sponsorbord van Ewijk in de douche van de pitbox en Linda knipte de foto’s, oeps heb ik het toch verklapt…”

De volgende dag konden we beginnen met het inschrijven en de keuring. Het bleek dat onze timing goed genoeg was, want toen we eenmaal klaar waren begon het te regenen. Verschrikkelijk balen, want in de Endurance traint het team gezamelijk 3 kwartier lang en wij mochten om 09:00 de baan op. Die was dus verschrikkelijk nat! Twan en Stephan gingen desondanks de baan op. Inmiddels was het gestopt met regenen en ik volgde een kwartiertje later. “Vooral het achterste gedeelte van het circuit was spekglad en eigenlijk gewoon gevaarlijk. Toch kon ik voor mezelf een lekker ritme rijden en testen of de R1 het zou houden, wat wonder boven wonder lukte.”, aldus Twan. Er is bij hem een nieuwe koppeling gemonteerd in de hoop dat het enorme geratel zou stoppen. Dit bleek niet de oplossing, de R1 klinkt nog steeds als een Ducati…
Stephan verteld verder: “Tijdens de training ben ik maar gewoon rondjes gaan rijden en
wachtte ik op een gevoel dat er toch niet kwam. Een heel apart gevoel van binnen?” Ikzelf ben geen regenrijder. Toch ben ik even de baan op gegaan omdat het lang geleden was dat we hier gereden hadden. Het leek me een goed plan om de baan weer even te verkennen. Het was nog steeds spekglad. Tijdens het napraten kon Pieter van RTE zelfs vertellen dat ik achterop het circuit na de Audi-S bocht last van wheelspin had. Als een ander al constateert dat je wheelspin hebt, kun je ongeveer nagaan hoe het op de motor gevoeld moet hebben…

Na de briefing volgde de 4 uurs race. We hadden besloten dat de snelste in de training ook mocht starten. Helaas was iedereen z’n laptimer vergeten te monteren en hadden we het baken niet opgesteld. Na goed overleg werd er besloten dat ik mocht starten. Het was immers droog en ik heb geen slechte start. De proefstart ging dan ook naar wens. Als 11e gestart en met een paar plekjes winst de Tarzanbocht uit. Maar dan de echte start. Alles ging volgens plan. De motor werd vastgehouden door Twan. Motor uit, in de eerste versnelling en ik wachtend aan de andere kant totdat de wedstrijdleider Martin van de Pavert de nationale 3-kleur zwaait. “Iedereen klaar?”. En hop, weg was ik. Ik spring op de motor en in alle haast raakte ik de dodemansknop. Starten ging niet! Voordat je erachter bent en de motor gestart hebt, zijn er al weer 10 man voorbij. Twan: “Van zo dichtbij is die start nog spectaculairder dan vanaf de pits, echt schitterend om zo mee te maken.” Jammer dus dat het geen beste start was… Verschrikkelijk balen!

…die verrekte dodemansknop zorgde voor een matige start…

Maar goed, toch maar proberen aan te haken. De wedstrijd wordt immers niet gewonnen met de start en we hadden nog een kleine 4 uur te gaan. Ergens rond de 20e plek kwam ik door de Tarzanbocht. Het tempo zat er goed in, bij iedereen zo bleek. Tot achterop het circuit ging het gemakkelijk met 4 man dik door de bocht. Proppen en dringen. Ik was blij dat het rechte stuk me wat lucht gaf. Na een aantal rondes zag ik het pitbord van voormalig ONK SuperStock rijder (en onze sponsor) Wim Theunissen. Dat was voor mij het teken om de volgende ronde binnen te komen en de transponder aan Stephan over te dragen. Twan bekijkt inmiddels de wedstrijd op de monitor in de pitbox: “We lagen op een 37e plek met geen enkele tussentijd of doorkomst. Alarmfase rood ging af en ik dacht echt dat de wedstrijd na een half uur al over was.” Gelukkig bleek dat de computer nog onze tijden moest verwerken.

Na Stephan was Twan aan de beurt: “Met enige stress ging ik voor het eerst de baan op. De wedstrijd is dan al in volle gang en dat is toch raar. Je stroomt midden in een wedstrijd in en alles rijdt door elkaar.” Dit leverde de nodige hachelijke momenten op, soms voor hen die inhaalden, veelal voor hen die ingehaald werden. Twan vervolgt: “In de ene bocht wordt je met ‘mach’ 3 voorbij gescheurd en in de volgende bocht heb je drie ankers nodig om een langzamere deelnemer niet te torpederen. Ik probeerde bij snellere mensen aan te pikken en zo sneller rond te gaan.” Inmiddels schommelden we ergens in de top 20. Teammanager Maik en pitbordhouder Ton, vader van Twan, werden nog even enkele stressmomenten bezorgd door Twan. “Met een snelheid van 250 km/u kon ik geen verschil zien tussen alle borden en vlaggen van de andere teams. Uiteindelijk maar op goed geluk naar binnen gegaan waar bleek dat ik het pitbord al twee keer gemist had…”.

Marius, onze gastrijder die voor het eerst een Endurance rijdt, was de laatste die aan zijn eerste sessie ging beginnen. Na Twan mocht hij voor het transpondertransport zorg dragen. Dat ging ‘m niet slecht af voor de eerste keer. Hij reed heel constant rondjes van rond de 02:25. “Wel hard werken hoor!”, was zijn commentaar na de eerste sessie. Zandvoort is inderdaad een mooie maar moeilijke en technische baan.

…gastrijder Marius door de bocht…

De wedstrijd verliep perfect. Maik en Ton hadden alles perfect in de hand. De duur van de stints was goed uitgekiend en de transponderwissels gingen goed. Daar verloren we in ieder geval geen tijd. Helaas voor ons bleven we rond de 22e en 30e plek hangen. Het verbaasde ons allen iets. We hadden veel snellere rijders dan vorig jaar en toch konden we geen plaatsen pakken. Het is duidelijk dat het niveau van de ZAC ook omhoog is gegaan!

De 90 ronden die we ons als doel gesteld hebben, hebben we ruimschoots gehaald. Het is er zelfs ééntje meer geworden! 91 Ronden zijn er verreden. Dat is slechts 9 ronden minder dan de nummer 1! Ook goed om te vermelden is dat we geen enkele strafseconde of -ronde hebben gehad. Het leverde ons een 28e plek op.

…Stephan uiterst geconcentreerd en in z’n element…

Stephan over de race: “Tijdens de wedstrijd heb ik echt genoten, ik vindt Zandvoort toch echt een leuke baan! Sinds Zolder vind ik het allemaal prachtig.”, aldus een enthousiaste Stephan. “De eerste 2 races op Assen had ik echt nodig om in mijn ritme te komen en nu is het ritme er en gaat het weer als vanzelfsprekend.” Twan enigszins verdwaasd vult Stephan aan: “Ik ben er nu nog niet uit of iedereen gewoon veel sneller geworden is of dat er toch iets met dat eerste halfuur mis is gegaan, we zullen het nooit weten. Daarom bekijk ik het positief. Vorig jaar was het verschil met de winnaar nog 17 ronden, dit jaar maar negen. We zijn tien plekken hoger geëindigd dus over twee jaar rijden we top 10.” Een duidelijke stelling.

Al met al was het een prachtige dag. De training viel helaas voor een groot deel in het water, maar in de race werd dit ruimschoots door de weergoden goedgemaakt. Een ietwat terleurstellende 28e plek is het resultaat. Maar wel de doelstelling gehaald en nog belangrijker; verschrikkelijk veel geld voor de Stichting N.O.T.K. opgehaald. Hierover binnenkort meer!

Pos.	Team	Laps	Straf	Snelste ronde	Pit stops	Totale pit-tijd
1	Team Mobivloeren	100	+30s	02:01:41	14	00:08:54
2	Sjeesteam Middelkoop		+60s	02:01:22	15	00:11:08
3	De Schuimpies		+120s	02:00:85	15	00:09:22
4	de 4e Man	98		02:00:30	14	?
5	Racing Team Veghel			02:00:24	15	00:10:09
6	R4			02:01:69	15	00:09:27
…
28	Racing Team Trajanus	91		02:06:63	15	00:10:53

…de enige wedstrijd met meer winnaars dan bezoekers…

Racing Team Trajanus bedankt het bezoek voor haar komst en steun, alle sponsors die bijgedragen hebben aan de Stichting N.O.T.K. actie en Maik voor de strakke tijdwaarneming en Ton voor zijn bijdrage aan het soepel verlopen van het binnenhalen van de rijders. Marius, de gastrijder, bedanken we natuurlijk ook voor zijn bijdrage en prestaties.

Op naar 16 juli, op naar hopelijk (waarschijnlijk tegen beter weten in) een droog Spa Francorchamps! Hier wordt geen wedstrijd verreden, het betreft hier een door de ZAC georganisseerde training.