ZAC Oschersleben / 15-10-2008

Zaterdagavond 13 september vertrokken we rond half 8 vanuit Druten. De afgelopen 3 seizoenen is Gitta altijd mijn vaste ‘ reisgenoot’ maar omdat ze tegenwoordig op maandag, woensdag en vrijdag in het ziekenhuis dialyseerd kon ze dit keer niet mee.
Aangezien ik nog niet alleen over straat mag in het donker, laat staan alleen op reis mag, gaat mijn moeder mee om een oogje in het zeil te houden… Natuurlijk vind ik het hartstikke leuk dat ze mij vergezeld op deze trip richting voormalig Oost-Duitsland. Zoals eerder al verteld, valt het voor de moeders niet altijd mee om te zien hoe hun kroost zich als een Haga wannabee over het circuit begeeft. Het feit dat ze de moeite neemt om mee te gaan en er zelfs een vrije dag voor opoffert, waardeer ik enorm.

Voordat we het wisten zat de heenreis er al op. Rond de klok van 1 uur ‘s nachts kwamen we op de paddock van de Motorsport Arena Oschersleben aan. Steven Vinke was al eerder die dag aangekomen en had een lekker koud biertje voor ons. Nadat we alles uitgeladen en opgebouwd hadden zijn we nog wezen kijken naar de 24-uurs wedstrijd voor auto’s…
Zondagochtend hebben we het lekker rustig aan gedaan en zijn we bij de finish van de 24-uurs wedstrijd gaan kijken. Langzaamaan druppelde alle ZAC-ers binnen. Stephan Cornelissen lag lekker met zijn gezin op Mallorca van de zon te genieten, dus was het aan Bas en mij om de Trajanus eer hoog te houden. Van Racing Team Ewijk waren alleen Sjon, Pieter en Henri afgereisd naar Duitsland. Martien had pech met de auto, Willy zit nog in de lappenmand en Willem was nog aan het opdrogen van een nat weekend op Dahlemer Binz met z’n 3D Cup vrienden. ‘s Middags was er tijd om twee keer een half uur te trainen wat natuurlijk een mooie voorbereiding op de wedstrijddag is.

Nadat ik eerst de baan weer goed had verkend, probeerde ik in het tweede gedeelte aan te zetten. Voor mijn doen kwam ik redelijk eenvoudig in mijn ritme en reed een tijd van 01:52. Een kleine twee seconden langzamer dan vorig jaar. Gezien de moeilijke omstandigheden een goed resultaat. Die moeilijke omstandigheden zaten hem vooral in de kou; het was waterkoud die middag. Buiten het feit dat je snel je gevoel in je vingers kwijt raakt zit ik met het probleem dat mijn bril beslaat en zonder mijn verrekijkers is het al snel abacadabra voor mij. Je probeert dan met een kiertje van je vizier open te laten staan maar door die koude rijwind lopen weer de waterlanders over je gezicht. Al met al toch een lekkere voorbereiding op de wedstrijddag.
Bas rijdt een 01:48-er. Ook hij had behoorlijk last van de kou. Met name de gedachte dat de banden niet op temperatuur komen tijdens deze omstandigheden weerhouden ‘m ervan om echt aan te zetten. Een kapotgereden achterband door slecht opwarmen is nogal eens ‘t probleem.
‘s Avonds hebben we heerlijk gebarbequed met Bart Hock, Steven, Racing Team Ewijk en wij in de voortent. Deze is nu voor de komende vijf jaar geimpregneerd… Buiten was het te koud maar omdat iedereen een beetje inschikte was er voldoende plek en kon Sjon zijn bakkunsten vertonen, het was erg gezellig…

Samen met Steven en Bart had ik me in de S1 ingeschreven. Sjon reed in de S2 en Pieter en Bas in de S3. Het is altijd leuk om samen met bekende te rijden dat geeft een extra demensie aan het racen. De vrije training heb ik gebruikt om de laatste puntjes op de i te zetten; welke versnelling, waar beginnen met remmen en de bochtensnelheid verhogen. Ten opzichte van vorig jaar, 25 °C en meer, viel mijn tijd onder deze barre omstandigheden niet eens tegen.
In de tijdtraining was ik een seconde langzamer dan vorig jaar maar in de rechterbocht voor opkomend rechtestuk lagen de overblijfselen van een oliespoor. De gehele bocht lag bezaaid met een witte stof, in combinatie met de kou leek het net of je door een winterlandschap reed. Toch geeft Bas weer het goede voorbeeld door zijn PR met een halve seconde aan te scherpen, het moet dus toch kunnen…

Door de wat lagere opkomst als normaal werd er besloten om de groepen opnieuw in te delen. De S3 zou komen te vervallen, hiervoor in de plaats zouden we dan wel meer rijtijd krijgen, te weten 3 wedstrijden per klasse! Door de herindeling werden verschillende S2 en S3 rijders bij ons in de S1 ingedeeld, waaronder Pieter en Sjon. Als eerste waren wij aan de beurt om te starten, samen met Bart, Steven en Pieter bemannen we de één na laaste startrij. Wel sta ik aan de binnenkant wat een gunstigere uitgangspositie is dan de buitenkant. ‘Business as usual’; mijn start was niet best maar in de eerste bocht had ik een mooie lijn en kon aansluiten bij Bart die door een stuurfout helemaal verkeerd uitkomt en ik hem zelfs moet ontwijken. Pieter Jansen is dan al bijna uit het zicht verdwenen. Dat starten moet ik toch maar eens gaan oefenen. Bij de 3e bocht probeer ik Bart aan de binnenkant te passeren maar Steven is de slimste en passeert ons beide via de buitenlijn. Ik kies even eieren voor mijn geld en wacht tot het veld wat uit elkaar getrokken is. In de 2e ronde passeer ik Bart alsnog aan de binnenkant van de 3e bocht en is de jacht op Steven weer geopend. Zoals al vaker dit seizoen is Steven een mooi ‘Sleepie’ voor mij en kan ik naar hem toe kruipen. Na één ronde weet ik waar ik hem moet kunnen passeren. Achter op het circuit ligt een dubbele chicane gevolgd door een snelle rechterbocht, door recht over het tweede deel van de chicane te steken kom ik veel beter uit voor die rechterbocht en zit vol in de slipstream van Steven. Ondanks dat zijn Honda loopt als een kogel kan ik de R1 ernaast zetten en hem bij de eerstvolgende bocht eruit remmen. Met z’n tweeën kunnen we richting het groepje voor ons rijden, een meter of 50 van ons verwijderd. Naarmate we dichterbij komen zie ik dat Pieter Jansen in dat groepje zit. In de daarop volgende ronde positioneer ik me zo dat ik opkomend start-finish op het achterwiel zit. In de ronde daarvoor had ik al gezien dat ik veel sneller ben op het rechte stuk dan de Ducati van Pieter. Aan zijn linkerkant steek ik hem voorbij en heb zo het voordeel bij de eerste linkerbocht. Met een beetje hangen en wurgen kan ik Pieter voor blijven en duik als eerste de rechterbocht in. In de daarop volgende 3 bochten denk ik echt: “Shit man, ik ben Pieter voorbij gereden!”, en sta van mezelf verbaasd. Normaal gesproken is Pieter veel sneller dan ik ben, voor Pieter is het nog wennen op zijn nieuwe Duc. Tel daarbij op dat hij bij de vorige wedstrijd ondersteboven gereden is en dat zijn motor nog niet helemaal naar z’n zin loopt. Volgend seizoen zullen de rollen weer omgedraaid zijn en heb ik weer het nakijken, maar ik geniet er wel van op dat moment. In de laatste rondes kan ik nog naar het groepje rijden wat voor ons zit maar kom op de finish iets minder dan een seconde tekort. Steven zit weer kort achter mij en gezamelijk zijn we bijna 10 seconde van de achterblijvers weggereden. In de uitloopronde feliciteren we elkaar en krijg ik een ‘thumbs up’ van Bart en Pieter wat een mooi compliment is.

Op de uitslag is mooi te zien dat Steven en ik in de voorlaatste ronde onze snelste ronde hebben gereden, voor mij een 01:48:854 en Steven zelfs nog 6 tiende sneller hiermee ben ik 2 seconde sneller dan vorig jaar. Als ik onder toeziend oog van moeders zo blijf rijden mag ze mijn mascotte worden…

De start van de S2 volgt. Bas heeft een 17e startplek van de 32 weten te bemachtigen in de S2. Op de 5e startrij geheel rechts. Prima positie. De lichten gaan aan, even wachten, de eerste jongens beginnen te rollen, lichten uit en weg zijn ze. Bas had een aardige start. Op Oschersleben is het zaak om snel een goede positie te bemachtigen omdat het na uitkomen van de eerste rechterbocht al moeilijk wordt je plaatsen terug te winnen. Halverwege de eerste ronde echter wordt er al met rood gezwaaid. Bas verteld: “Het moet ergens achter mij mis zijn gegaan. Ik heb verder niets gehoord of gezien. Maar rood in de ZAC wil toch wel wat zeggen…”. Eenmaal in de pits konden ze het drama zelf aanschouwen. Op de grid is Rob Posthumus (#644) blijven staan en Eric Verkaik (#69) is daarbovenop geknald. Een heel vervelend ongeval met behoorlijk wat lichamelijke schade. In de buurt van het ongeval stond de fotograaf Rob Meijer die zo schrok dat ‘ie viel met als gevolg dat ‘ie het aan z’n hart kreeg. Het drama was compleet. Gelukkig voor hem was er snel medische hulp voorhanden. Maar liefst 3 ambulances en een hoop medisch personeel was koortsachtig bezig om zowel op als langs de baan hulp te verlenen. Wij wachten intussen geduldig in de pits op wat ons te wachten stond. Na overleg met de rijders werd er besloten de wedstrijd af te breken en later op de dag wat langer te rijden.

Rob Meijer bleek echter serieuze hulp nodig te hebben en de traumahelicopter werd opgeroepen. Zodoende heerste er een stilte van ongeveer 1.5 uur op de paddock. Toen er groen licht werd gegeven dat we weer konden gaan starten, heeft de organisatie besloten om meteen weer de S2 te laten starten. Dit omdat zijn nog geen wedstrijd gereden hadden.

Bas haastte zich van de tribune naar z’n motor om zich op te stellen voor een nieuwe wedstrijd. Na 2 opwarmronden volgde een goede start. Dit keer zat ‘ie er beter bij dan in de eerste manche. Het tempo zat er goed in en hij was inmiddels opgeklommen naar een 12e positie. Totdat ze een code 60 kregen. Met een code 60 en deze temperaturen moet je verstandig mee omgaan. Proberen op de een of andere manier wat warmte in je banden te houden. Vlak na de code 60 gebeurde er achterop het circuit nog een klein drama. Er was bij Lex Bakker (#2) een koelslang los gesprongen waardoor er koelvloeistof op de baan kwam te liggen, vlak na de chicane en opkomend naar het 2e rechte stuk. Het gevolg was dat Lex zelf en maar liefst 5 andere rijders tegen de vlakte gingen! Uiteindelijk is er gelukkig bij dit ongeval niemand gewond geraakt. Een rode vlag volgde. Het was al snel duidelijk dat dit het einde van de racedag zou zijn. We liepen al tegen het einde van de middag en voordat deze gladheid opgeruimd was, zou de dag voorbij zijn.

Helaas, ondanks de goede hoop op veel rijtijd is dit er helaas niet van gekomen door allerlei ongelukkige gebeurtenissen. Een compliment voor de organisatie, die gedurende de hele dag het hoofd koel hield en in overleg met de rijders het programma hierop heeft aangepast.

We wensen de fotograaf en alle andere ongelukkigen deze dag veel sterkte en vooral een spoedig herstel toe. Volgend jaar is Racing Team Trajanus er weer bij, het is die 5 uurtjes rijden meer dan waard!