ZAC Oschersleben / 24-09-2007

Maandag 24 september 2007 stond de laatste ZAC race op het programma. Dik 5 uur rijden voor dit aller laatste optreden. Vorig jaar waren we er al geweest, dus we wisten dat het de moeite waard was; Oschersleben. Gelegen in het voormalig Oost-Duitsland, een kilometer of 30 van Magdeburg vandaan.

Motorsport Arena Oschersleben

Stephan zou dit keer niet meegaan i.v.m. zakelijke afspraken. Onze heenreis begon al vroeg. En met vroeg bedoel ik vrijdagavond, terwijl we maandag pas zouden rijden. Zondag konden we waarschijnlijk nog een sessie trainen. Van het weekend zou er namelijk ook de 24 uurs van Oschersleben verreden worden. Eveneens georganisseerd door de DNRT. Het leek ons leuk om het een keer mee te maken. Een leuk gebeuren, er wordt echt op het randje geraced. Ze waren goed een uur bezig en aan het einde van het rechte stuk werd de eerste er al afgebeukt door een uitremactie. En dat met nog een kleine 23 uur te gaan…

Zij waren zondag rond 13:30 klaar, hierna zou de baan geveegd worden en mochten wij nog één sessie de baan op, verdeeld in groepen van een man of 40. De dag erna konden we een beetje uitslapen, op ons gemakkie ontbijten om ons daarna eens rustig in te gaan schrijven. De organisatie was immers ook al een paar dagen aanwezig. Zo ook Peter Merkelbach van de keuring. Hij keurde de motoren op de plek en wij waren klaar voor de middagsessie. Inmiddels kwamen er mondjesmaat steeds meer motorrijders op de paddock aan.

…de laatste paar ronden van de 24uurs van Oschersleben…

De sessie verliep aardig. Persoonlijk vond ik het verschrikkelijk moeilijk. Op het moment waarop wij de baan op mochten, stond de zon al behoorlijk laag. Daarnaast had ik geen lenzen in. Normaliter op een race dag draag ik altijd lenzen, omdat ik anders over m’n bril heen kijk. Zo ook nu. Geen supersessie dus, maar wel lekker om de baan alvast te verkennen en weer even een rondje op de motor te doen.
Die avond zijn we gaan eten in het nabij gelegen hotel, waar Leo Fleuren (Affetto Ducati en organisator van de 3D Cup) en Yvonne Artz sliepen. Een keurig net hotel, heerlijk eten en op loopafstand van het circuit. Wij zouden gewoon overnachten in het Racing Team Trajanus kampement; op de paddock.

Maandagochtend om maar liefst 08.00 mocht de S1 beginnen met de vrije training. Gelukkig hadden we het inschrijven en keuren al achter de rug. Om 08.20 mocht Twan het gaan proberen in de S0, samen met Willy Menting (RTE) en Steven Vinke, die ons vanaf zaterdagavond reeds vergezelde. Twan verteld daarover: “De zon hing nog laag, het was nog een beetje mistig en het vizier besloeg. Geen ideale omstandigheden om een scherpe tijd neer te zetten maar wel lekker om te genieten van het mooie circuit.”
Om 09.00 mocht ik het gaan proberen in de S3. De vorige keer had ik ook in deze klasse gereden na promotie vanuit de S2, dus ik dacht dat het deze keer ook wel kon. Pieter had zich, om dezelfde reden, ook in de S3 ingeschreven. Na een dramatische vrije training begon ik toch echt te twijfelen aan mezelf. Gister reed ik in die enkele sessie nog een 01.46, dit keer kwam ik niet onder de 01.56… Ik moest wennen aan de motor zo leek het, het vertrouwen was weg. Onverklaarbaar, duidelijk een tussen-de-oren-probleem…

De tijdtraining ging al een stuk beter. Zowel voor Twan als voor mij. Twan: “Nadat ik werd ingehaald door Pa (Piet) Middelkoop probeerde ik bij hem aan te pikken en vooral te kijken naar zijn rijlijnen. Door een ongeval van #122 Alex Bakker, een kameraad van Steven, kregen we een code rood. Na een tijdje in de pits te hebben gestaan bleven er nog 10 minuten van de tijd over. Omdat de meeste ‘langzamere’ deelnemers voor me stonden had ik niet meer de kans om op een vrije baan een snelle ronde neer te zetten. #381 Bart Hock uit Groesbeek zat voor me maar ik kon niet aanpikken, vooral zijn bochtensnelheid lag veel hoger.” Zijn 1:57:61 was goed voor een 12e startpositie.

…wachten met de S0 totdat we groen licht krijgen…

Ik zette een 01:44:62 op de klok. Voor mijn gevoel kon ik nog iets harder, maar ik reed direct achter #7 Rob Juwett en ik kon ‘m redelijk makkelijk volgen. Met een voldaan gevoel kwam ik terug in het Trajanus kampement om de uitslag af te wachten. Middenmoot moest haalbaar zijn. Mijn tijd was uiteindelijk goed voor een 27e startpositie in de S3. 27e! Een teken dat het tempo verschrikkelijk hoog lag. De top reed al dik onder de 01:40! De twijfel sloeg weer toe…

En twijfel is niet goed voor een start. Net als de voorgaande wedstrijden had ik geen topstart. Onmiddelijk ontstond er een redelijk gat naar een groepje voor mij. Oschersleben is lastig starten, meteen aan het einde van het rechte stuk komt er een knik naar links om vervolgens aan een lange rechtste te beginnen. Persoonlijk vind ik het erg moeilijk om daar een positie te bepalen en die ook vast te houden. Maar goed, we waren weg en ik had iets om me op te richten. Een groep van 3 man met #7 Rob Juwett op z’n snelle 2004 R1 op kop een 200 meter voor me. Gevolgd door #542 Ab Diseraad en #79 Jorrit Hemmink. Gedurende de wedstrijd kon ik er naartoe rijden, met name in de snelle linkerbochten-combinatie kon ik naar ze toe rijden. Uiteindelijk lukte het me om de achterste twee uit de groep in te halen. Maar nu Rob nog… De R1 waar Rob op rijdt is nagenoeg even snel als mijn 2004 GSX-R1000. Ik probeerde in alle redelijkheid allerlei lijnen om of eerder op het gas te kunnen of om ‘n uit proberen te remmen. Niets mocht helpen. Pieter Jansen van RTE, deed daarbij ook een duit in het zakje, in negatieve zin weliswaar. Hij gleed weg over z’n voorwiel in de rechterbocht voordat je de pit ingaat. Ik zag ‘m in de grindbak staan met de gele kont van z’n CBR1000RR in z’n handen. Geschrokken verprutste ik de volgende bocht waardoor Rob weer wat op me uitliep.

…een gehavende CBR1000RR, maar de rijder gelukkig ok…

Uiteindelijk maakte ik aanstalte om Rob aan het einde van het rechte stuk uit te remmen toen hij achterom keek en van het gas afging. Gele vlag? Code 60? Heb ik iets gemist? Inderdaad, de finishvlag… Ik was zo gefocussed op m’n voorganger dat ik de finishvlag gemist had! Op de 22e plek ben ik dus gefinished en met een 01:44:03 als beste tijd. Beter als in de tijdtraining en een dikke verbetering van m’n PR. Hier was ik dik tevreden mee. Pieter was in ieder geval ongedeerd en de schade aan z’n motor leek ook mee te vallen. Aan z’n tijden te zien was ‘ie aardig op dreef. Een 01:42:28 in de ronde voor z’n crash is een geweldig mooie tijd.
Twan had niet een beste start in de S0 en verloor al snel de aansluiting met de kopgroep. Twan vervolgt; “Voor me zat Bart Brouwer en in het stuur gedeelte kon ik naar hem toe rijden. Bart verremde zich op het achterste rechte stuk en ik had weer een plekkie goed gemaakt. De manche duurde maar liefst 10 ronden, erg lang voor ZAC begrippen. Omdat ik nog te gespannen reed had ik de pijp al aardig leeg. Ik was dan ook blij met een code 60 als gevolg van de valpartij van Ronald Out. Doordat ik goed op lette bij de groene vlag kon ik het gat naar Erik v/d Heijden dichtrijden.” Erik sloeg echter weer een behoorlijk gat naarmate de race z’n einde naderde. Twan kwam als 8e over de finish, mede geholpen door de vele valpartijen die manche. Met een hele knappe 01:50:38 als nieuw PR kon hij aan de tweede manche beginnen.

De tweede manche stond ik dus, dankzij mijn 22e plek, een rij naar voren. Dit keer aan de andere kant van Rob Juwett aangezien hij voor mij was geeindigd. De start verliep aardig. Niet al te veel plaatsen verloren volgens mij, maar het blijft dringen in de eerste bochten. Er volgde een redelijk eenzame wedstrijd, waarbij ik nog wel een keer #88 Onno Cram in het vizier kreeg na een uitstapje over het asfalt buiten de lijntjes. Ik had de pijp inmiddels al aardig leeg en het motto voor vandaag en deze laatste wedstrijd was dan ook; heelhouden en thuisbrengen. 4 Seconden na Onno kwam ik over de finish, op een 23e plek en met een beste tijd van 01:43:97. Een PR waarbij we de stand even laten voor wat het is…
De start van Twan was een hele goede. Met slechts 3 plaatsen verlies dook hij de eerste bochtencombinatie in. “Aan het einde van het rechte stuk schakelde ik een keer door naar de zesde versnelling en draaide het gas open, de R1 sputterde tegen omdat hij vol in de toerenbegrenzer zat. Zonder tractie tussen twee versnellingen in ging ik de linkerbocht na start/ finish door. Ik bleef overeind maar Hans Quirijns profiteerde wel van het gestuntel…”, aldus Twan over zijn wedstrijd. Later in de race gebeurde hetzelfde. Dit keer waren het echter Karel vd Leek en Niels Hermans die ervan profiteerde. Als 15e passeerde hij de streep. “Lekker gereden”, aldus Twan.

De volledige uitslag van alle races is te vinden op de MyLaps.com site (DNRT/ZAC: 24-09-2007).

De verassing kwam echter bij de prijsuitrijking. Over het algemeen proberen we altijd de prijsuitreiking bij te wonen. De moeite waard, al was het maar om het praatje van Huub aan te horen. Het is bovenal gezellig. Twan viel, doordat er een aantal al aan de terugreis naar Nederland waren begonnen, in de prijzen. Een 6e prijs viel hem ten deel in de S0. “Met een fles bier in de hand moest ik nog rennen om aan de ceremonie protocollair deel te kunnen nemen.” Er werd niet minder om geklapt, een prima prestatie.

…Twan en ik met onze prijzen…

Sjon Pors (RTE) had een knappe 6e plek in de S2 bemachtigd. Zoals gezegd een knappe prestatie als je kijkt hoe hij heeft moeten wennen aan z’n nieuwe ZX10R dit seizoen. Hij lijkt weer terug op het ‘oude’ nivo. Hopelijk blijft hij in vorm.

…Sjon met z’n verdiende prijs, biertje niet inbegrepen…

De grote verassing kwam echter toen ze begonnen aan de ‘overall’ kampioenschapsprijzen. Die had ik gewonnen in de S1! Enigszins verbaasd spoedde ik me naar het podium, wat in Oschersleben nog wel een stukje om is. Dit seizoen heb ik slechts 1 keer in de S1 gereden! Huub omschreef het dan ook als: “die het mooist gereden heeft, die het vaakst zijn gekomen, dat soort…”. Ik kon er vrede mee hebben, het was een licht hilarisch moment. Wat ik niet in de gaten had, was dat Pieter mij volgde. Hij mocht het podium bestijgen in de S2; overall kampioen. Een prima pleister op de wonden die dag.

…Pieter en ik met onze ‘overall kampioen’ prijzen, respectievelijk in de S2 en S1…

Een betere afsluiter hadden we niet kunnen bedenken als Racing Team Trajanus zijnde. Helaas was Stephan er niet bij om deze mooie dag te beklinken. Het lijkt op een herhaling van vorig jaar, toen we op de laatste race ook met een prijs en ‘overall kampioen’ naar huis gingen. Er gingen weer 2 dagprijzen (Twan en Sjon (RTE)) en 2 kampioensprijzen (Bas en Pieter (RTE)) richting Nijmegen en het Land van Maas en Waal. Een prestatie waar we best trots op mogen zijn.

Huub Vermeulen, Ria Waterreus, Martin van de Pavert, Theo van der Hulst, Peter Merkelbach of beter gezegd; de gehele DNRT/ZAC organisatie en iedereen die we vergeten zijn; ontzettend bedankt voor een geweldig mooi seizoen ongecompliceerd racen. Een mooi programma met op vrijwel elke racedag stralende zon en 20+ graden. Racing Team Ewijk bedankt voor de gezelligheid op de racedagen en de avonden ervoor, evenals alle andere rijders, Ton Dofferhof (deelnemer 3D Cup) en Leo Fleuren (organisatie 3D Cup).

…iedereen bedankt, ook de Ducatisten (voor de gezelligheid dan)…

Ook gaat onze dank uit naar onze sponsors Wim Theunissen en Motor Paint Alphen, bij wie we gedurende het winterseizoen ongetwijfeld een bakkie komen doen. Al was het maar om de schade op te nemen en de motoren opnieuw te laten spuiten…

Wij gaan ons van de winter beramen waar we volgend jaar mee beginnen en wachten geduldig op het nieuwe programma van de ZAC 2008…