ZAC Zandvoort / Endurance / 03-07-2006…

Maandag 3 juli was het zover; onze eerste Endurance Race in de ZAC. Een endurance is het best te vergelijken met de 24 uur van Le Mans. Bij de ZAC duurt het alleen geen 24 maar 4 uur.Het is de bedoeling dat je met een team van minimaal 4 rijders in die 4 uur minimaal 15 stints (sessie’s) rijdt. Een stint moet minimaal 12 en maximaal 18 minuten duren. Het is dus de bedoeling om in die 4 uur zoveel mogelijk rondjes te rijden, het team met de meeste rondes is de winnaar. In tegenstelling tot de 24 uur van Le Mans werd deze wedstrijd niet op 1 motor per team gereden, maar reed iedereen op zijn eigen motor. Tijdens de verplichte pitstops (rijders wissel) wordt iedere keer de transponder gewisseld. De transponder zorgt voor de tijdsregistratie en de wedstrijdleiding kan zien hoe vaak je in de pits bent geweest. Alles werd dus bijgehouden, bij overtreding van de regels volgde een tijdstraf. Te hard rijden in de pitsstraat, maximaal 20 km/u, en het negeren van vlagsignalen leverde ook een tijdsstraf op. Ook zou er met een echte Le Mans start worden gestart. Dit is een start waarbij de motoren aan de ene kant op het rechte stuk staan en de rijders aan de andere kant. Het is de bedoeling om bij het vlagsignaal zo snel mogelijk naar je eigen motor te rennen, deze starten en maken dat je wegkomt. Heel anders dus dan een normale start. Een endurance wedstrijd gaat dus niet alleen over hard rijden, maar er komt ook een stukje tacktiek bij kijken.
Een team moest dus uit minimaal 4 deelnemers bestaan. Vanwege de goede contacten met Racing team Ewijk was die link snel gelegd. Dit team bestaat uit 5 personen waarvan er 4 in de S2 en 1 in de S0 rijdt. Willem, Pieter, Martien en Sjon vormde samen team Ewijk 1. Samen met Willy, Bas en ik zouden we als team Ewijk 2 het circuit van Zandvoort onveilig maken. We kennen onze plek en hebben maar niet moeilijk gedaan over het feit dat wij als team 2 zouden starten. Alleen kwamen we dus nog 1 rijder tekort. Via, via kon Bas er nog iemand bij regelen. Steven Vinke kwam ons team die dag versterken. Steven komt uit de buurt van Rotterdam en is in het dagelijks leven onderhoudsmonteur bij Catterpillar. Dit was goed te zien aan zijn ‘Petronas blauwe’ Honda VTR SP1 die er keurig netjes uitzag. Voor ons allemaal zou het de eerste endurance wedstrijd worden en dan ook nog in een nieuwe samenstelling.

Voorbereidingen…
Van de vorige wedstrijd had deze smurf geleerd om in de aanloop naar een wedstrijd geen drastische veranderingen aan de R1 door te voeren. Tot 2 dagen voor de wedstrijd stond de R1 er nog hetzelfde bij zoals ik hem daar na Zolder had neergezet. De gebruikelijke check up had ik samen met Marijn Thijssen gedaan en leverde, buiten 2 losgetrilde boutjes, geen problemen op. Dit in tegenstelling tot de Suzuki van Bas. Na zijn flip met  dubbele arabier (moeilijkheidsfactor 9,8) was de K4 behoorlijk gehavend. Het verdiend dan ook een compliment dat Bas de K4 in zo’n korte tijd weer rijklaar had. Daarvoor was de garage wel even permanente woonruimte geweest de laatste dagen, maar het resultaat was er ook naar. Zondagavond vertrokken Bas en ik weer bepakt en bezakt richting de Zanvoortse duinen. Onderweg nog een heerlijk herten filetje gegeten bij wegrestaurant “de Rotonde“.

De overnachting…
We zouden dit keer niet overnachten in een gammele tent of luxe hotelkamer, maar in de pitbox. Voor deze endurance race kreeg ieder team de beschikking over een pitbox die met een ander team gedeeld moest worden. Vanzelfsprekend deelde we die van ons met onze vrienden uit Ewijk. De pitbox was voorzien van een douche, wc en elektriciteit. Na alles te hebben afgeladen en het bed opgemaakt, arriveerden ook de mannen uit Ewijk die een hapje in het centrum van Zandvoort hadden gegeten. Onder het genot van een biertje ontstonden interessante gesprekken over bruine beren en pap. Toen de moppen echt van een bedroevend niveau werden hebben we ons mandje opgezocht. Het was inmiddels al 12 uur geweest en ik feliciteerde Bas nog met zijn verjaardag, maar die was op zijn comfortabele matras al ver in dromenland. Ik lag op mijn vouwbed wat nu gratis bij mij af te halen is. Als je 20 cm korter en 15 cm minder breed bent, kan het best comfortabel liggen. Voor mij was het de laatste keer.

Racing day…
Rond een uur of 6 werd ik wakker en na een WD40 behandeling voor mijn vast geslapen gewrichten en een ijskoude douche was ik weer helemaal het manneke. Hierna volgde het gebruikelijke verhaal van inschrijven en keuren wat probleemloos verliep. Willy had ons al vroeg ingeschreven waardoor we startnummer 5 toebedeeld kregen. Aan de hand van het tijdstip van inschrijven werd de startopstelling bepaald, de eerste winst was met een 5^e plek dus al binnen. In totaal zouden er 45 teams aan de endurance deelnemen. Steven was inmiddels ook gearriveerd en we maakte meteen kennis met hem. Net als Willy, Bas en ik was dit het eerste ZAC seizoen voor Steven en paste dus goed bij ons nivo.
Nu het team compleet was werd er meteen een startvolgorde gemaakt en dus ook wie de Le Mans start ging doen. Willy had al slim de 3^e startplek opgeeist, omdat Bas nog geblesseerd was na zijn valpartij in Zolder viel hij ook af. Dus ging het tussen mij en Steven en eerlijk gezegd zag ik het helemaal niet zitten die Le Mans start. Gelukkig bood Steven, na lichte dwang, zich aan om als 1^e te starten. Onze startvolgorde was dus een feit, Steven starte als 1^e, ik als 2^e , Willy als 3^e en Bas als 4^e.

Vrije training…
Voor deze wedstrijd was er 1 vrije training omdat de startvolgorde al was bepaald door de inschrijving. Het was een training van 40 min zonder tijdwaarneming. Als eerste trainden de nummers 1 t/m 11, daarna 12 t/m 23 en zo verder. Wij trainde dus samen met Ewijk 1 die een 4^e startplaats hadden. Het gaf mij de gelegenheid om 2 rondjes achter Sjon aan te rijden en zijn lijnen af te kijken. Na een korte pitsstop weer verder gereden en het ging eigelijk perfect. Tijden wist ik niet, maar mijn gevoel zij dat het veel sneller ging dan bij de eerste wedstrijd op Zandvoort. Omdat alle klasses door elkaar reden was het wel oppassen want er reden echt hele snelle jongens mee. De bochten waar ik eerder zoveel problemen mee had liepen al een stuk beter en ik stapte dus met een goed gevoel af na de training. Omdat we als eerste trainde zat er veel tijd tussen training en wedstrijd. Het gaf ons de gelegenheid om de team taktiek door te spreken, we zouden het alsvolgt gaan doen. Rijder 1 reed zijn ronden, rijder 2 maakte zich gereed voor zijn stint. Rijder 3 verzorgde de transponder-wissel en rijder 4 verzorgde het vlagsignaal en hield de tijd bij. Na iedere pitstop wisselde uiteraard de taken. Ook werd onze doelstelling nog besproken en die was kort maar krachtig: ”Geen laatste worden dan is het goed”. Op weg geholpen door de ‘oude rotten’ van Ewijk 1 moest het een mooie wedstrijd worden.

De wedstrijd…
Om half 1 was er nog een rijders briefing waar alles nog eens goed werd uitgelegd en de transponders werden uitgedeeld. Om 1 uur zou het circus van start gaan, daarvoor zou er nog een proefstart zijn. Langzaam zag je bij iedereen de spanning stijgen, het uur van de waarheid ws aangebroken. Bas zou de motor van Steven vasthouden. De proefstart ging niet helemaal goed, maar de echte start was prima. Natuurlijk werd hij door de snellere jongens voorbij gereden, maar met een 36^e plaats mochten we tevreden zijn. Ik maakte me op voor mijn stint. Bas gaf het vlagsignaal aan Steven die de ronde daarna binnen kwam, Willy wisselde de transponder en weg was ik. Eerste rondje rustig aan met de koude bandjes, maar bij de eerste doorkomst meteen het gas erop. En daar ging het al mis, in de pauze had ik de bandenspanning verhoogd en dit pakte helemaal verkeerd uit. Met name bocht uit had ik totaal geen grip. Vloekend en tierend reed ik mijn rondjes en was blij dat ik het vlagsignaal van Steven kreeg. In de pits snel veel drinken en wat eten, tanken en de bandenspanning terug zetten. De transponder wissel tussen Bas en Steven was mijn taak en ging perfect. Als je niet beter zou weten zou je denken dat het gesneden koek voor ons was. Mijn 2^e stint ging veel beter, ik kon een lekker tempo rijden en had het idee dat er een paar snelle rondes tussen zaten. Omdat er veel ‘verkeer’ op de baan is en er voor de mensen in de pits te weinig tijd is om de tijden bij te houden blijft het bij wat giswerk. Ook mijn 3^e stint ging prima en vergelijkbaar met de 2^e. Eigenlijk verliep alles vlekkeloos en door veel te praten en te overleggen waren de wissels perfect voor ons. Toen ik aan mijn 4^e en laatste stint begon lagen we op een keurige 37^e plaats wat gezien onze ervaring en een geblesseerde Bas niet slecht was. Bij het uitrijden van de pits merkte ik dat er iets niet goed was, de R1 kon maar moeilijk een rechte lijn houden. In de langzamere bochten voelde hij erg onstabiel aan. Gelukkig voor mij was er op het achterste gedeelte van het circuit de hele stint code geel en kwam er ook nog een sleepwagen de baan op. Noodgedwongen moest ik het rustiger aan doen wat mij goed uitkwam want de R1 was eigenlijk onbestuurbaar. Willy ging als laatste de baan op en zou de wedstrijd uitrijden. Het was nog even zweten of we genoeg wissels haalde en of Willy zijn 12 minuten haalde. Uiteindelijk lukte het perfect en eindigde we als 36^e zonder strafsecondes en alles nog heel…

Een hele mooie team prestatie daar waren we het snel over eens.