ZAC Zolder / 07-06-2006 / Bas S0…

Enige tijd geleden hebben we weer een race gereden, ditmaal op het deels vernieuwde en aangepast circuit Zolder te Belgie. Mijn verslag heeft enige tijd op zich laten wachten, deels omdat ik dit stomweg vergeten was, maar deels ook vanwege mijn crash aldaar…De overnachting
Zoals bij eerdere races hadden we wederom besloten de partytent thuis te laten en een overnachting te boeken bij een lokaal hotelletje. We hadden een klein en knus hotel gevonden in Hasselt, de belgische editie zonder de Dukes. Neemt niet weg dat ze de serie nooit gezien hadden, want zoals Twan al meldde in zijn verslag bestond de nachtbewaking uit een potige vent voorzien van een honkbalknuppel achter de tap. Een goeie combinatie die we nog eens uitvoerig besproken hebben tijdens een drankje aan de bar, voordat we slapen gingen.

Racing day…
Al vroeg ging de wekker, ondanks dat we in de buurt sliepen. We wilden op tijd aanwezig zijn omdat we ons nog moesten inschrijven en we de spullen nog moesten afladen etc… Dus rond 7.30 waren we op het circuit, waar de nodige gasten al stonden. Die waren de dag ervoor aangekomen en sliepen in tentjes, caravans of campers.
Goed, eerst maar eens inschrijven. Zo gezegd zo gedaan, het was niet druk en de rij viel daarom mee. Huub verzorgde de koffie voor hen die in de rij stonden te wachten. Waar vind je dat vandaag de dag nog, een blijk van hart voor de hobby, net als eigenlijk ieder ander lid van de organisatie en de vrijwilligers.
De technische keuring was niet anders dan de vorige keren, met als enige verschil dat we volledig buiten adem bij de keuring verschenen. Het was immers totale motorstilte tot 09.00 en daar hield iedereen zich keurig aan. Dus vanaf onze standplaats de motoren geduwd naar de keuring… Beide motoren kwamen door de keuring.

Aankomst sponsoren
Tijdens de keuring waren inmiddels de sponsoren, a.k.a. Linda en Gitta ook gearriveerd. Ditmaal in het gezelschap van Wout, een neef van Twan. Zij waren die dag vroeg vertrokken vanuit Nijmegen/Druten. Het beloofde een mooie en gezellige dag te worden, het weer zat mee, we hadden goed gezelschap en we hadden er net als iedere keer zin in.

Eerste vrije training…
Onze ‘racecarriere’ is als het ware op circuit Zolder begonnen. Hier heb ik in ieder geval voor het eerste kennis gemaakt met rijden op het circuit. Twan had reeds wat ervaring op bijvoorbeeld Assen. Het gevolg van de eerste kennismaking is dat we regelmatig nog op het circuit gereden hadden, via de Motorsportschool. Uitstekend georganiseerde dagen en trianingen. Zodoende is dit circuit een beetje ons thuiscircuit geworden en het zou ons benieuwen wat ze na de winterverbouwing hadden aangepast.
De eerste vrije training zouden we dus proberen om te kijken wat er veranderd was en het ritme terug te krijgen.
Al gauw voelde het vertrouwd. Op het achterste deel na de 1e geluidsmeting lag er nieuw asfalt. Daarnaast was de eerste chicane aangepast, ja, die met die verrekte put erin… Hij is een stuk sneller geworden dus je gaat met een hogere snelheid de sacrementsheuvel op. Wat een heerlijk gevoel is dat toch, maar ook wel een beetje eng met dat vele vermogen op het achterwiel. Dat word dus flink wennen!
Met een tijd van 1.54.438 heb ik de eerste vrije training afgesloten plus; een geweldig gevoel…

…wat een oliespoor, wat een domper, maar ook respect voor de organisatie…

Een enorme domper die dag zou het enorme oliespoor worden, met een lengte van het rechte stuk en als plek natuurlijk precies de ideale lijn. Dit is gedurende de dag niet meer weggereden, temeer ook omdat het ook op de lijn van insturen lag voor de snelle linker na start/finish.

Tijdtraining…
Na de vrije training volgde de tijdtraining. Ik had voor mijn doen al lekker gereden in de vrije training dus ik wilde proberen om dit gevoel verder uit te bouwen en zo een betere tijd neer te zetten. Ik ging als een van de eerste de baan op en heb zodoende eigenlijk de gehele training alleen gereden. Niet heel leuk maar wel ideaal voor een tijdtraining. Zo kon ik me volledig focussen op m’n eigen rijgedrag zonder afgeleid te worden.

…concentrerend op m’n rijstijl en techniek de snelle linker in…

Het ging op zich lekker met een aantal kleine, voornamelijk rem-, foutjes. Een duidelijk teken dat het me nog aan ervaring ontbreekt, routine, rondjes. Dat komt vanzelf, al doende leert men dus daar ga ik dan maar vanuit…
De tijdtraining afgesloten met xx.xx.xx (tijd volgt) wat me een eerste startplek opleverde!

Eerste manche…
Apetrots was ik natuurlijk, de eerste startplek! Ik mocht starten links vooraan. Op zich een hele gunstige positie, want dan zit je bij de eerste linkerbocht aan de binnenkant en kun je uitwaaieren helemaal naar buiten om vervolgens aan een dubbele snelle rechter te beginnen. Althans, zo beredeneerde ik…
Vanuit de pits aan de opwarmronde begonnen, opstellen en vanaf dan focussen op de start. Goed de vlagger in de gaten houden, lampen aan, toeren maken, lampen uit en koppeling langzaam lossen. M’n start ging niet heel slecht. Ik kwam goed weg en was wat voorzichtig met gas geven. Hierdoor kwam ik wat achter op nr. 2 maar kon dat bij het aankomen van de eerste bochtenreeks weer goedmaken. Waarschijnlijk remde ik later ofzo want ineens reed ik weer alleen. Meteen probeerde ik een ‘acceptabel’ gat te slaan zodat ik de race zonder veel druk kon uitrijden. Ik heb veel achterom gekeken en had over het algemeen wel een meter of 200 voorsprong op de nr. 2 en 3. Vasthouden en uitrijden. M’n plan was gelukt, ik kwam als eerste over de finish waar ik naar het einde van de wedstrijd minder hard gereden heb omdat er immers toch geen druk van achter was. Dit had tot gevolg dat de nr. 2 met een zeer kleine achterstand de finishlijn passeerde. Mijn snelste tijd in de manche was 1.54.254.

…voor de opwarmronde even wat verkoeling in de schaduw gezocht…

Als ik dit plan ook in de tweede manche kon toepassen, had ik een geslaagde dag!

Tweede manche…
Wederom een eerste startplek door als 1e te eindigen in de voorgaande manche. Dit keer wilde ik hetzelfde plan toepassen. Focussen op de start, zelfde riedeltje en dit keer was ik beter weg! Het helpt echt, met de start kun je plaatsen winnen, het is zeer belangrijk dat je deze goed oefent (wat prima op straat kan) omdat dit je dus zo een aantal plaatsen kan schelen.
M’n achterband was niet meer 100%, laat staan 90% dus ik kon niet voluit gaan. Zeker niet in de lange dubbele rechterbochten reeks vlak na start/finish. Met dit als gegeven kon ik toch als eerste de linkerbocht ingaan.
Het werd een flinke strijd tussen mij en de nr. 2; Tako Tonsbeek. Gedurende lange tijd van de wedstrijd hebben we een tweestrijd gehad waar ik het met vermogen goed moest maken omdat ik het in de bochten (uit) niet meer kon winnen. Bocht in en iets later remmen ging nog wel, maar eenmaal in de bocht moest ik me toch echt inhouden.
In de allerlaatste ronde vlak na de Rode Kruis bocht richting de laatste chicane haalde hij mij weer in. Balen! Tako ging door deze inhaal/uitrem actie te hard de bocht in waardoor hij helemaal wijd ging. Hierdoor zat ik vlak achter hem gewoon op mijn eigen ideale lijn. Het plan was om bij het uitkomen van de bocht aan de rechterzijde van hem het rechte stuk op te komen en dan maar hopen dat mijn Suzuki meer vermogen had dan die van hem!

Start/finish in zicht…
Doordat Tako wijd ging en z’n bocht niet goed kon nemen, is ie onderuit gegaan. Het enige wat ik me nog herinner is dat ik z’n achterwiel zie wegschuiven en z’n stepje een streep op het asfalt zie trekken. Vanaf dan herinner ik me niets meer…

…hard eraf en nog duizelig; even bijkomen langs de vangrail…

Waarschijnlijk ben ik dus over zijn schuivende motor heen gereden en zo gelanceerd. Gezien de schade aan mijn motor vermoed ik dat ie recht op de voorkant is terecht gekomen om vervolgens op de achterkant te stuiteren en zo tot stilstand te komen. De complete kuip aan de voorkant (waar normaliter het licht zit) is gebroken en gebarsten inclusief een bekraste ruit en kromme kuipsteun. De achterkant is volledig kapot. In het polyester zitten gaten en het subframe is op alle 4 de punten afgebroken.
M’n valdoppen aan de poten, frame en achterbrug zijn onbeschadigd…

Terug naar Hasselt…
Na een half uur tot drie kwartier begon ik er volledig langs te praten. Dit baarde mijn gezelschap zorgen en die haalde de mensen van de verpleging erbij. Vanaf dat moment eigenlijk gaat de film weer verder. Het moment van crashen totdat ik zittend in de auto door Linda word ondervraagd, daartussen herinner ik me niets meer.
De EHBO wilde geen risico nemen en besloot een ambulance te laten komen zodat ik naar het ziekenhuis kon om foto’s van m’n hoofd en knie te laten maken. Ik ben dus vol op de bovenkant van m’n hoofd terecht gekomen en waarschijnlijk op m’n knie die inmiddels erg dik geworden was.
Gelukkig zagen de foto’s er goed uit. Met het hoofd was niet meer aan de hand dan normaal en m’n knie was niet gebroken. Wel werd er nog even wat vocht afgenomen omdat deze toch wel erg dik was geworden…:!:

Huiswaarts…
Uiteindelijk konden we vroeg in de avond huiswaarts keren. Inmiddels waren Twan, Gitta en Wout ook bij het ziekenhuis gearriveerd om mij en Linda op te halen.
In de tijd dat ik in het ziekenhuis lag, hebben Twan en Wout de motor van het circuit gehaald en zo goed en zo kwaad als het kon op de aanhanger gezet. Hiervoor moest nog wel het nodige gedemonteerd worden maar het is toch gelukt.

…de motor zo goed en zo kwaad als het kon opgeladen…

Viele dank…
Tja, helaas weer een ervaring rijker. Dit soort ervaring hoop ik niet veel te krijgen maar het zal ongetwijfeld nog wel een keer gebeuren. Ik schaal dit in de categorie onnodige ongelukken en verwacht dit niet gauw meer mee te maken.
Wel heb ik besloten om na de Endurance (als ik die weer rijden kan) een stapje hoger te gaan rijden alwaar de ervaring van de coureurs waarschijnlijk wat meer is, waar ik ook weer van kan leren.
Inmiddels heb ik ook al contact met Tako gehad, die zat even een paar dagen thuis ivm een zere pols door de schuiver maar maakt het ook goed.
Ria Waterreus heeft enkele dagen na de crash nog gebeld om te vragen hoe het ermee ging, waarvoor mijn dank.
Natuurlijk bedank ik Linda weer voor haar onvoorwaardelijke steun en support. Twan en Wout bedankt voor het ‘ruimen van de rommel’, oftewel voor het zorgen dat mijn motor weer met alle onderdelen thuis is gekomen en Gitta bedankt voor de goede zorgen.
Waarschijnlijk loop ik nu nog een week op krukken, maar de onderdelen zijn inmiddels al besteld. Het plan is om er bij de Endurance gewoon weer bij te zijn, maar dit laat ik volledig afhangen van de genezing van m’n knie.

Hopelijk tot 3 juli, anders op weg naar Oschersleben!