ZAC Zolder / 20-06-2007

De derde wedstrijd in de Zomer Avond Competitie, seizoen 2007, werd verreden op het schitterende circuit van Zolder in België. Tijdens de wedstrijd van vorig jaar waren er gemengde gevoelens. Zelf had ik heerlijk gereden maar de crash van Bas wierp een schaduw over die dag. Deze editie was het credo in het zadel blijven zitten en zonder brokstukken thuiskomen, zeker ook na mijn crash vorige maand in Assen…

Zoals gebruikelijk vertrok de Trajanus karavaan de avond vóór de wedstrijd richting België. Voor mij was het stressen geblazen om de kort gereden R1 in Assen weer circuit-klaar te krijgen. We zouden om 19:00 vertrekken maar ik was pas om 18:15 klaar met de motor. Het vertrek werd met een uurtje uitgesteld. Stephan, z’n schoonvader, Bas en Linda stonden op mij te wachten bij een tankstation langs de A50. Gezamenlijk vertrokken we en arriveerden rond half tien op de paddock. Marius was met zijn Panda/motortrailer combinatie al vooruit gereden en zat bij Racing Team Ewijk. We probeerde ons in te passen in het te krappe kampement van RTE waardoor het kamp RTT gefragmenteerd was. Na alles gestationeerd te hebben zijn we bij team Ewijk gaan zitten. Gelukkig had Stephan een paar biertjes meegenomen want ik had mijn koelbox in alle haast vergeten. Later kregen we nog bezoek van de snelle Middelkoop familie en nog wat coureurs. Om een uur of twaalf zochten we het bed op. Net op tijd want de regen kwam met bakken uit de hemel. Marius sliep bij mij in de caravan waardoor hij niet zo’n kou hoefde te lijden zoals hij bij de eerste wedstrijd deed.

Door het geklater van de regen maar waarschijnlijk nog meer door de spanning was ik om 05:00 al wakker. Om Marius niet met mijn spanningen te vervelen, ben ik eruit gegaan en heb een rondje over het circuit gelopen. Iets wat ik eigenlijk nog nooit heb gedaan, maar wat wel erg leerzaam is. Je krijgt een hele andere kijk op het circuit. Terug op de paddock heb ik me meteen ingeschreven en ben rustig aan met de voorbereidingen begonnen. Langzaam ontwaakte iedereen en ging zich inschrijven en naar de keuring. Bas verteld hierover: ”Inschrijven ging bijna volgens plan. Theo van de Hulst (tijdwaarneming) vond, terecht, dat ik in de S3 moest rijden. Maar gezien mijn ervaring de vorige keer (crash) reed ik liever nog één keertje in de S2. Iets minder druk, iets minder hard. Na overleg met wedstrijdleider Martin van de Pavert kreeg ik groen licht. Met een gerust hart kon ik naar de technische keuring”. Stephan had zich in de vertrouwde S1 ingeschreven. Zelf startte ik samen met o.a. Willy, Steven en Marius in de S0. Ook bij mij vond Theo dat ik een klasse hoger moest rijden. Ik vertelde hem dat ik na mijn crash eerst weer vertrouwen wilde tanken en moest kijken hoe de R1 ervoor stond. Probleemloos mocht ik in de S0 starten, dat is nou het mooie van het rijden in de ZAC, met een beetje overleg…

We startte dus alle drie in een andere klasse. Het is dan alleen zo jammer dat je weinig van elkaar mee krijgt. Je wilt graag bijhouden hoe de andere jongens het doen, maar tegelijkertijd ben je druk met jezelf bezig. Bas zou als eerste in de S2 starten: ”De vrije training was op een half natte/half droge baan. Onwennig en met een nieuwe achterband. Voorzichtig met tijden nog ver van mijn tijd van vorig jaar. Ik had mezelf als doel gesteld zo rond de 1:50 te rijden gezien mijn tijd van vorig jaar (1:54) en de progressie die ik gemaakt had. De vrije training deed me beseffen dat ik al aardig tevreden moest zijn met 1:54 die dag”.
Hierna was het de beurt aan Stephan: ”Dit is de eerste keer dat ik op Circuit Zolder rijd. De vrije training heb ik dan ook rustig aan gedaan. Ook de nieuwe voorband die ik had gemonteerd moest nog worden ingereden. Er lagen best nog wel wat plassen op de baan.”.  Zijn snelste tijd was uiteindelijk 2:15.656.

…de kortste weg, maar wel uitkijken bij het oversteken…

Om 10:05 was het mijn beurt. Bloednerveus was ik. De meeste zorgen maakte ik me of het blok van de R1 het zou houden. Er zat een ratel in de koppeling waardoor hij klonk als een Duc. Iedereen heeft dan zijn mening klaar of het wel of niet verstandig is om te rijden. Maar het groene licht van Wim Theunissen had mij de doorslag gegeven. Hij vond het verantwoord om te starten en dus rolde ik weer door de pitsstraat. Er schiet van alles door je hoofd, durf ik het nog wel! Hoe zit de nieuwe outfit, hoe doen de nieuwe banden het. De eerste paar rondjes was het echt wennen. Toen ik eenmaal merkte dat de R1 het goed deed durfde ik meer gas te geven. Gitta had ik beloofd ‘t rustig aan te doen en niet meteen het onderste uit de kan te rijden. Na wat jongens ingehaald te hebben kon ik aanpikken bij twee snellere jongens. Het was een lekker tempo wat ik goed kon volgen. Na de training was ik echt kapot, niet zozeer van het rijden maar puur van de spanning. Gitta kwam met een wapperend uitslagenformulier op me afgelopen: ”Je zou rustig beginnen had je beloofd”. Met een tijd van 1:58.091 was ik de snelste in de training en ruim een seconde sneller dan mijn snelste tijd van vorig jaar… “Oké, ik heb dus maar weinig ingeleverd”, dacht ik.

…altijd spannend de uitslagen!

Bas startte als eerste met zijn tijdstraining: ”De tijdtraining was op een droge baan. Het ging heel aardig. Ik zat in een groepje, dat was leuk maar natuurlijk niet ideaal voor een snelle vrije ronde. Toch, ik rijd voor m’n plezier en dit was leuk, simpel zat. Daarbij ging het rijden in het groepje zo lekker dat ik meteen mijn doelstelling van 1:50 haalde! Een vijfde startplek was de beloning.” Deze vijfde plek was dus goed voor de tweede startrij. Dat was dus in de rij achter Pieter Jansen (RTE) die geheel links op de eerste start rij stond. “Pieter is op het moment de snelste rijder van RTE. Dat wordt dus lachen”, aldus Bas.

…vorig jaar nog 180 graden gedraaid, dit jaar op de juiste manier…

Stephan was de volgende die aan zijn tijdstraining mocht beginnen. Na zijn vast 2 opwarmingsrondes om de banden op te warmen ging het tempo omhoog. ”Ik merkte dat dit
baantje mij wel lag en dat ik niet zo gek veel meters ten opzichte van de dikke 1000cc verloor, in ieder geval niet zo veel als in Assen.”. Het resulteerde in een mooie 1:54:172 en een 8e plek op de startgrid. “Op de tweede startrij!”, Stephan was zichtbaar tevreden.

Na de pauze was het de beurt aan mij. De zenuwen waren wel minder maar zeker nog niet weg. In het begin had ik een beetje last van wat verkeer, maar ik kon al snel een paar rondjes achter elkaar gas geven. Gaandeweg kwam het vertrouwen in de R1 weer helemaal terug. De spanning werd minder en ik had er weer echt plezier in. Met een 4e plek op de grid en een tijd van 1:56:751 was ik dan ook dik tevreden. Ook Marius had zich goed verbeterd met een mooie tijd van 2:04:512, al was hij wel zonder benzine komen te staan aan het einde van de sessie.

…in de achtervolging…

Stephan, rijdend in de S1, was de eerste die het strijdtoneel mocht betreden: ”Ik was goed weg, voor mijn gevoel zelfs een kopstart. Maar de eerste bocht was naar links en ik zat
aan de linkerkant. Ik kon deze bocht niet zo hard insturen omdat hij voor mij te kort was.” Het gevolg was dat ‘ie buitenom gepasseerd werd door een man of 8. Naarmate de race vorderde kwam ook Stephan meer in z’n element. “Ik heb een rondje gekeken waar mijn sterke punten
lagen t.o.v. de anderen. Ik merkte dat ik later kon remmen dan de anderen en dus kon ik iemand uitremmen op de chicane voor de sacrementsheuvel. Verder lukte het me om er iemand uit te remmen (buitenom er voorbij) in de eerste bocht na start-finish. In de laatste
bocht van de laatste ronde lukte het me om Friedhelm Felder (# 168) voorbij te gaan, wederom door later te remmen dan hem. Hij stak zijn duim nog omhoog voor de mooie actie.”

…een goede start voor Stephan (#37) rechts…

Een mooie 6e plaats was zijn beloning. Met een tijd van 1:52:349 ook nog eens een mooi PR op de klok gezet.
Bas (S2) mocht als tweede van RTT voor een manche verschijnen: ”De start ging redelijk, niet goed, niet slecht. Een paar plekjes prijs gegeven maar volgens mij kwam ik na de eerste geluidsmeting redelijk op m’n 5^e plek door. Richting de eerste chicane.”

…geen goede, geen slechte start voor Bas (#76) geheel links…

In Bas’ buurt reed een zwarte Suzuki. Het was duidelijk dat het de coureur menens was. Bas vervolgt: “De eerste paar ronden kwam ik ‘m een paar keer voorbij en met ‘n bijna onmogelijk actie remde hij me er dan uit. Tevens verdenk ik ‘m ervan dat hij kleurenblind is. De gele vlag zei ‘m namelijk niets bij de chicane na de Sacrementsheuvel; hij remde me vakkundig uit en stak me binnendoor. Nota bene waar de vlagger stond! Prima, respectloos maar dat moet hij weten, zolang ik er maar op blijf zitten.” Dat deed niet iedereen. Gelijk in de eerste ronde, reed in de chicane na de Sacrementsheuvel een tweetal zich eraf. Deze chicane zou later in de race weer goed zijn voor een zogenaamde ‘afstapper’. “Het leverde mij plekjes op” aldus Bas; “maar je moet jezelf elke keer weer bij elkaar rapen nadat je iemand eraf hebt zien gaan. Uiteindelijk kon ik een paar ronden voor het einde de zwarte Suzuki, of wat het ook was, redelijk vlot voorbij op het rechte stuk aan de achterkant van de baan. Bij de geluidsmeting zeg maar. Dat ging met een redelijk tempo waardoor ik volgens mij een klein gaatje sloeg en zodoende even niet bezorgd hoefde te zijn om deze kamikaze. Ik kon de race naar voren inzetten. Dat zeg ik wel zo makkelijk maar de waarheid is anders. De eerste rijder kwam wel in beeld en ik kon het gat dicht rijden.” Al gauw bleek dat het hier om Pieter te gaan! “Ik zette nog even aan, de een na laatste ronde keek Pieter op het rechte stuk om en ik zat er een meter of 10 – 20 achter. Het was een mooi moment. Een beetje zo’n Eurocard/ Mastercard gevoel, helaas had Pieter een donker vizier waardoor ik zijn ‘onbetaalbare’ blik niet kon zien…” Bas kon hem echter niet voorbij, hij was gewoon te snel. Toen ze voor de laatste keer het rechte stuk op kwamen, zat Bas wel links achter zijn achterwiel, maar Pieter won met bijna een motorlengte. “Het gat was 0.2 seconde…” aldus een tevreden Bas. Daarbij heeft Bas een nieuw PR gereden: 1:46:30.
Het idee dat ik vanaf een eerste start rij mocht vertrekken bracht weer de nodige zenuwen met zich mee. Zoals jullie misschien al weten ben ik nou niet een pik starter. Voor mijn doen had ik een goede start en kwam na de eerste ronde als zesde door. Ik kon richting Ivo Beerman (#251) rijden die vlak voor mijn neus zich verremde en onderuit ging. Met hartslag van 200 + ging ik verder en had moeite om Kristof Schoubben (#296) achter me te houden. De vermoeid sloeg toe en na de chicane bij bocht acht vergat ik door te schakelen. Hierdoor kwam de voorkant helemaal los op het hoogste punt van de heuvel. De witte lijn aan de rechterkant kwam gevaarlijk dichtbij, maar ik bleef op de baan. Het gat tussen mij en Kristof werd voor mijn gevoel wat groter maar ik maakte wat foutjes met aanremmen. De zwevende remschijven die in het nieuwe voorwiel zitten remmen echt super. Toch moest ik paar keer een anker uitgooien om de bocht te halen. Inmiddels kwamen de eerste achterblijvers in zicht, waaronder Willy van RTE (sorry Willy). In de laatste chicane voor start/ finish zat ik achter een andere achterblijver. Ik wilde hem niet op haren en snaren nog voorbij steken maar daar dacht Kristof anders over. Op een keurig nette manier stak hij me voorbij en op de meet kwam ik iets meer dan een tiende van een seconde tekort voor de vierde plek. Toch had ik heerlijk gereden en gaf in de uitloopronde Kristof een hand voor zijn mooie uitrem actie. Terug in de pits moest ik op het matje van de geluidsofficial komen. Blijkbaar had ik teveel geluid gemaakt, 97 db waar 95 is toegestaan. Het zal wel door de ratelende koppeling komen denk ik. Met een 5e plek en een PR van 1:54:360 was ik echt heel erg blij. Van alle kanten kreeg ik complimenten dat ik na mijn klapper van Assen nu alweer zo hard rondging.

Ook in de tweede wedstrijd in de S1 zou Stephan zich van zijn beste kant laten zien: “De start was wederom erg goed. Ik moest vanaf plek 6 starten. Ik verloor weliswaar een plaatsje maar ik zat lekker in m’n vel en het ging super.” Door een rode vlag kwam er een herstart. “Bij de herstart zat ik dit keer aan de buitenkant en ik kon met meer bochtensnelheid twee coureurs buitenom passeren. Ik reed toen op de vierde plaats. In de laatste ronde probeerde ik nog een R1 voor me eruit te remmen maar het gat was eigenlijk te groot met als gevolg dat ik te hard remde en de achterkant de lucht in schoot, en niet een klein beetje maar een eind. Ik kon de bocht nog net halen maar het gevolg was dat ik werd ingehaald.”
Met een vierde plaats overall was Stephan dik tevreden. “Waar ik alleen van baal is mijn snelste tijd. Mijn schoonvader heeft het tweede gedeelte van de race geklokt en daar zat een 1:50 tussen. Helaas zijn de laatste twee rondes niet door de tijdswaarneming geklokt. Jullie zullen me dus op m’n woord van mij en mijn schoonvader moeten geloven”. Iets wat we natuurlijk niet doen want alleen het papierwerk is geldig. Of een tijd op de laptimer maar die had Stephan niet aanstaan. We nemen achter elkaar aan dat zijn schoonvader zo betrouwbaar als een Zwitserse bank is maar sorry Stephan; volgende keer beter…
Bas mocht in zijn tweede wedstrijd vlak naast Pieter starten. Tegen Pieter had ik verteld dat als hij Bas voor wilde blijven hij zijn winst in de eerste rondes moest pakken: ”De tweede manche dus op de 1e rij dankzij de 3e plek die ik in de eerste manche had veroverd.” Nummer 1 bleek niet op te komen dagen, dus dat scheelde weer een plekje. Waarschijnlijk had hij een probleem met het geluid gehad of zat ‘ie nog op het toilet. Bas vervolgt: “Ik begreep van Pieter dat ‘ie mijn hete adem in z’n nek niet heel prettig vond, dus daar moest ‘ie iets op verzinnen. We stonden nu immers beide op dezelfde rij!” Pieter had de ideale afleidingsmanoeuvre gevonden, zo bleek na het uitgaan van de lampen. Op één wiel overbrugde hij de afstand tot de eerste bocht. “Ik wist niet goed hoe ermee om te gaan, nam iets afstand, kruiste Pieter achterlangs naar rechts en nam gelijk mijn ideale lijn aan voor de eerste snelle linkerbocht. Deze ideale lijn kon ik natuurlijk niet behouden met 30 man achter me… Maar goed. Volgens mij kon ik met Pieter op kop en Jorrit Hemmink (#79) een gat slaan. Tussen ons 3-en zat ook wel een seconde of wat. Pieter leek steeds verder uit te lopen en Jorrit wist ook van geen ophouden. Er werd nog steeds doorgereden ondanks de temperatuur en de zinderende eerste manche. Uiteindelijk kwam ik wederom als 3e over de streep. Een seconde langzamer dan in de eerste race als snelste tijd, maar ik was dik tevreden!” Het blijkt dat Bas op Zolder er toch wel gewoon op kan blijven zitten. De volgende keer S3 is nu echter onvermijdelijk.
Als laatste van de dag mochten de mannen van de S0 het bal afsluiten. Ik besloot om op safe te spelen qua geluid en eerder te schakelen en uit de buurt van de microfoons te blijven. Bij de start werd ik ingehaald door Sven v/d Ven (# 379) en Willem Noortende (# 320). Tijdens de race ging het allemaal wat makkelijker en meer ontspannen dan eerder vandaag. Het lukte me om richting Sven en Frank van Engelenhoven (# 577) te rijden. Halverwege maakte Sven een remfout en kon ik echt aanpikken. Achter ons was inmiddels een groot gat ontstaan, dus daar hoefde ik me niet druk om te maken. Ik zette nog één keer aan om Sven en mogelijk Frank voorbij te gaan, maar ze waren te snel en ik had geen zin om weer op mijn rug in het gras naast de baan te belanden. Met de spreekwoordelijke eieren voor mijn geld reed ik de wedstrijd uit en kwam als zesde over de meet. Gezien de geschiedenis van vorige maand een fantastisch resultaat voor mij. Marius was door kramp in zijn been rechtdoor geschoten maar ook hij had zich goed verbeterd deze dag.

En zo kon het gebeuren dat er tijdens de prijsuitreiking maar liefst drie rijders van Racing Team Trajanus een prachtige schaal bij Huub en Ria in ontvangst mocht nemen. Een ongekend resultaat natuurlijk.

…heel Racing Team Trajanus in de prijzen!

…Bas en Pieter wederom beide in de prijzen…

Stephan verteld over z’n vorm: “Ik merkte al tijdens de laatste manche op Assen dat ik weer in mijn ritme begon te komen en op Zolder hoefde ik dan ook niet echt meer te wennen aan de
motor. We hebben ook lekker veel gereden en ik kon het goed volhouden. Ik hoop dan ook dat ik deze resultaten voort kan zetten.”
Zelf was ik echt dolgelukkig niet zozeer vanwege mijn eerste echt verdiende schaal maar vooral dat ik de stijgende lijn die ik dit seizoen heb ingezet ondanks mijn valpartij heb kunnen doorzetten. Daarom wil ik graag iedereen bedanken die mij hebben geholpen in de afgelopen weken. Zonder jullie steun was het me nooit gelukt om aan de start te verschijnen en dit mooie resultaat te halen.

De volledige uitslag van alle races is te vinden op de MyLaps.com site (DNRT/ZAC: 20-06-2007).

Op 2 juli a.s. staat de volgende race alweer op het programma te weten de endurance op Zandvoort. RTT zal hier voor het goede doel gaan rijden, te weten de Stichting Nijmeegs Offensief Tegen Kanker. Daar hebben we uw steun hard voor nodig! Lees er meer over op deze site…