ZAC Zolder / 24-06-2008

Na de dramatische Endurance race van vrijdag 13 juni, stond vandaag de eerste race weer op de agenda. Er is de afgelopen tijd veel nagedacht over de sport, veel gepraat op de diverse fora. De organisatie heeft zich afgevraagd of ze er nog mee door moeten gaan, of ze er nog plezier in hebben. Het antwoord zou vandaag blijken…

De laatste training die Twan en ik op Zolder hebben gedaan, ben ik er hard afgegaan. Tegen het einde van het rechte stuk, na m’n rempunt en nog voor het insturen, kwam er een langzamere deelnemer op m’n lijn te rijden die ik hard heb moeten ontwijken. Het gevolg voor hem was dat ik hem lichtjes schampte waardoor hij een krasje op de uitlaat had en zijn sessie gewoon kon vervolgen. Het gevolg voor mij was iets minder rooskleurig… Een dikke, gekneusde knie, gekneusde ribben, pink, hersenschudding, kapot pak, helm, kuipen kapot, kuipruit, kuipsteun, valdop, subframe afgebroken, uitlaat onder de kont gevouwen, linkpijp geknakt, tank gedeukt, scheuren in het zadel, achterbrug krom, lekke band, achterwiel stukgeslagen, steppie krom en allebei m’n luchtkanalen naar z’n gruzelementen… Kortom, heel wat sleutelwerk…

Voor de Endurance kreeg ik ‘m net niet op tijd klaar, maar vandaag was ‘ie af. Opgelapt en 100% in orde. Met dank aan mijn teammaatjes Twan en Stephan en die van RTE voor alle geboden hulp, adviezen en inspanning. Door deze crash en de gebeurtenissen de afgelopen tijd had ik de avond van het inschrijven besloten om een klasse lager te gaan rijden. In deze klasse, de S2, rijden ook de meeste leden van RTE, te weten Pieter Jansen, Sjon Ports en Martien Bruisten. Daarnaast zouden mijn ouders op bezoek komen en hen had ik beloofd het rustig aan te doen.

De dag begon met een minuut stilte. Om 08:50 op het rechte stuk ter hoogte van de finish-lijn. Ter nagedachtenis aan Roeland Lokker (Lokkie), die tijdens de Endurance van afgelopen vrijdag 13 juni het leven heeft gelaten. Indrukwekkend en confronterend. Zo verschrikkelijk hard kan de motorsport zijn. Rust zacht Roeland.

De vrije training had ik me als doel gesteld te wennen aan de motor met de veranderde zit, het nieuwe pak en de helm en om even de nieuwe banden ‘op te ruwen’. Helaas was ik m’n laptimer vergeten te monteren, maar op zich voelde het goed. Het vertrouwen was al gauw terug en het tempo zat er al redelijk in zonder te gaan pushen. De officiele tijdwaarneming moest m’n gelijk danwel ongelijk gaan bewijzen. Met een hoge 01:48-er was ik dik tevreden. Sjon was ook aardig op stoom, hij was een seconde langzamer en de cafeine was nog niet bij Pieter aangeslagen. Een 01:50 viel hem ten deel.
Twan had merkbaar schik op z’n stalen ros. De laatste tijd kampt z’n motor met wat kinderziektes zoals het lostrillen van onderdelen. Dit keer echter niet, het beloofde een mooie dag voor hem te worden en hij zette meteen een hoge 01:59-er neer. Dat is slechts 5 seconden langzamer als zijn beste tijd, en dat in de Vrije Training!

Na de VT besloot ik om m’n remblokken, waar het beste wel vanaf was, te vervangen. Met hulp van Willem Verploegen (RTE), die wel mee was maar zonder z’n nieuwe Ducati Hypermotard, hebben we snel de remblokken vervangen zodat ik de Tijdstraining nog even kon wennen aan de nieuwe blokken. Het was inmiddels wat warmer geworden. Geweldig lekker weer. De Tijdstraining verliep eigenlijk hetzelfde als de Vrije Training. Het ging prima zonder echt te pushen. Ik moest even wennen aan de blokken, er leek een kleine trilling in te zitten maar deze verdween naarmate ik wat harder ging rijden en remmen. Een enkele keer ging ik in de bocht na start/finish wijd. Hetzelfde gebeurde in de chicane voor het rechte stuk. In een poging m’n rempunten wat scherper te zetten kwam ik redelijk dweilend aanstormen en koos uiteindelijk het hazepad wat me door de pitstraat leidde… Prima, even op adem komen en de sessie vervolgen. Een 01:47 was m’n beste tijd. Ik was er tevreden mee. Bij Pieter was inmiddels de koffie doorgelopen en hij stond een paar tienden achter me. Sjon had nog een seconde van z’n tijd afgereden en stond met 01:48 op de 3e plek. Dit was een leuke opstelling; 1) RTT, 2) RTE, 3 RTE. Met in mijn achterhoofd dat we niets hoefden te bewijzen, maar dat zowel Pieter als Sjon goede starters zijn, kon ik aan m’n pauze beginnen.
Twan perste er een 01:54 uit. Goed voor een 16e startplek in de S1 en een geweldige persoonlijke groei. Hij zat binnen een seconde van z’n PR af. De R1 was in topconditie, zo ook de rijder die ondanks het zichtbare vochtverlies en zuurstoftekort bijzonder tevreden was over de resultaten.

Inmiddels waren mijn ouders gearriveerd en samen aten we een broodje op het inmiddels motorstille circuit. Waar vind je dat nog. Absolute motorstilte. Een schril contrast met de start die zou volgen. De S3 rijders waren bijna klaar en wij stelden ons in de pitstraat op om aan onze opwarmronde te beginnen. Opstellen, rode vlag verdwijnt, lichten gaan 1 voor 1 aan en bij nummer 4; weg is Sjon! Het duurde ‘m blijkbaar allemaal wat te lang… De rest van het veld wacht nog even op het laatste rode licht en als ze allemaal gedoofd zijn dan vertrekken wij pas. Ietwat verbouwereerd heb ik toch een goede start. Achter Sjon duik ik de eerste bochtenreeks in en opkomend bij het tweede rechte stukje nabij de geluidspaal haal ik ‘m in. Ik lig weer op kop! Dit houd ik echter niet lang vol en al na een paar ronden word ik ingehaald door #215 Maarten van Triest en #441 Nico Dmyszewicz. Een verkeerde remactie waardoor ik wijd ga kost me nog een plaats aan #73 Hedzer van der Bij. Ik kan nog wel een keer naast ‘m komen voor de ziekenhuisbocht en laat ‘m daar staan. Maar de GSXR1000 K7 van Hedzer is snel en hij doet hetzelfde bij mij voor de laatste chicane opkomend bij het rechte stuk. Als 4e passeer ik de streep met als snelste tijd een 01:46:67 heb ik m’n PR net niet kunnen verbeteren. Helaas kon ik m’n positie niet behouden, maar ik was blij met m’n 4e plek!
Pieter passeert 2 plekkies achter me de lijn en Sjon op ‘n 10e plaats direct gevolgd door Martien. Sjon is helaas ook door de organisatie opgevallen en krijgt een straftijd van 10 seconden opgelegd…
Twan passeert als 25e de streep. Hij heeft dus wat plaatsen verloren wat voornamelijk te wijten valt aan de matige start dit keer. Er wordt ook verschrikkelijk hard gereden in de S1. Vooraan in de S2 worden 01:46-ers gereden. Vooraan in de S1 worden 01:47-ers gereden!

M’n moeder is inmiddels gerust gesteld door Linda dat ik het inderdaad rustig aan doe. Ik probeer niet te veel plaatsen toe te geven. Met name het rijden in de buurt van anderen na zo’n ongeval als ik had, vind ik soms wat eng. Je weet nooit precies wat ze gaan doen. Gelukkig rijdt je in een wedstrijd in de buurt van mensen die nagenoeg even hard rijden en die wat ervaring hebben. Ze houden hun lijn aan of ze kunnen defensief gaan rijden mocht je om ‘n plaats rijden. Die enigzins voorspelbaarheid stelt me ook wel weer wat gerust.

De tweede manche start ik dus vanaf helemaal links dit keer. Weliswaar op de eerste startrij, maar nu op de 4e plek. Volgens mij ga ik als 3e de bocht in. Nummer 1 en 2 zijn dezelfde als uit de eerste manche. Het had weinig zin om die proberen bij te houden, die waren gewoon te snel. Helaas wordt ik weer voorbij gestoken door #73 Hedzer van der Bij. Even later stuift ook #240 Jarno Dulos me voorbij op z’n 600… Wat gaat die gozer snel op een 600-tje. Achterop het circuit, na de Sacrementsheuvel, kan ik iets naar Hedzer en Jarno toerijden maar Jarno is gewoon wat sneller op de rest van het circuit en tegen het geweld van Hedzer kan ik eigenlijk ook niet op… Mijn geluk is dat Jarno zich verslikt in die chicane na de Sacrementsheuvel in de allerlaatste ronde. Hij gaat rechtdoor en komt er weliswaar ongeschonden uit, maar ik passeer ‘m aan de binnenkant terwijl hij de boel nog aan het afstoffen is. Wederom als 4e passeer ik dus de lijn met wederom een 01:46-er als beste tijd. Prima, spullen heel gehouden en dik tevreden.
Twan zet duidelijk nog een keer alles op alles en maakt zo wat plekken goed. Als 22e passeert hij de zwart-wit geblokte vlag. Een prima resultaat en nog belangrijker; een nieuw PR! Met een lage 01:53-er mag ‘ie dik tevreden zijn. Chapeau!

Na de prijsuitrijking, waar ik dus een 4e prijs in de S2 had behaald en Pieter (RTE) een 6e prijs, zijn we rustig huiswaarts gekeerd. Onderweg hebben we nog even een hapje gegeten in Valkenswaard en rond de klok van 22.30 zochten we ons bedje op. Een lange en vermoeiende dag weer, maar wat kan de motorsport toch ook mooi zijn…